اینروزا همه حالشون بده
به چی دل خوش کنن تو این شرایط ، زندگی ها سخت شده حالا وسط این بل بشو بمن میگه میخوای چی کاره بشی ؟
تمرکزت رو بذار رو اون کار، دونه اتو بکار و اب و نورشو تامین کن تا جونه بزنه و بالا بیاد
حالا من از خودم میپرسم واقعا دوست داری چی کاره بشی ؟
مشاور کسب و کار ؟ یا بلاگر یا تحلیلگر ؟ تو کدومی ؟ میخوای 10 سال دیگه کدوم باشی
10 سال دیگه ایا کسی از مردم ایران زنده هستن ؟ ایا کسی هست که تو براش تحلیل کنی ؟
اصلا خودت هستی ؟ با وجود این اژدهای هزار سر کرونا کسی زنده میمونه ؟
عاقبت دنیا چی میشه ؟ یعنی 40-50 سال دیگه میگن بیماری قرن چی کارها که نکرد ، با زندگی ها چی کار نکرد ؟ با عاشقانه هامون چه ها که نکرد
با این گرونی و تورم کی دیگه دلش میخواد عاشق بشه ؟ کی دیگه حاضر میشه زیر بار سخت و سنگین مسئولیت بره ؟ کی اصلا میتونه ؟
اینجا برهه ای از تاریخه که ما فکر میکنیم بدترش وجو نداره
اونروز لعیا جون میگفت بچه بهتون توصیه میکنم برید کتابهای زمان شووری رو بخونین اوقتها که مردم فکر میکردن سیاهی بالاتری وجود نداره و نمیتونن ازش رها بشن ، شاید هفتاد هشتاد سال دیگه هم وقتی ما نبودیم این غم و غصه ها و سختی ها تموم شده باشه . درسته شاید ما نباشیم ولی میتونیم امید داشته باشیم که پایان شبهای سیاهمون با سپیدی ها همراهه ...
قبلترها به چیزهایی بهتری چنگ میزد تا امیدو تو دلمون زنده نگه داره ، اما اینبار انگار انقدر تلخی ها زیادن که امید ما باید این باشه که بچه هامون در اینده طعم خوشی و خوشبختی رو ببین و بچشن ...
