
با اینکه از طرفداران فدایی حملونقل عمومی هستم همیشه، اما تو مسیر بیآرتی تئاتر شهر تا تجریش، اونم تو گرمای این تابستون لجام گسیخته کلافه میشم.
همیشه وقتی سوار میشم خودم رو کنار یکی جا میدم به این امید که یکی دو تا ایستگاه دیگه بلند شه و من جاش بشینم.
اما هیچوقت این اتفاق لعنتی واسه من نمیفته. یعنی هر کس عین من گزیده یه گوشه به امید نشستن، در نهایت میشینه، اما من تا انتهای مسیرم همیشه سر پا میمونم یا نهایت سکوی پشت راننده گیرم میاد یا دیگه وقتی که آخرای مسیرم، یه صندلی ناقابل نصیبم میشه.
دیروز خیلی خسته بودم. از تئاتر شهر سوار بیآرتی شدم به سمت تجریش. به محض این که سوار شدم رفتم پشت ستون کنار در که یه تکصندلی بود و یکی نشسته بود روش. به خودم گفتم این بهش میخوره نهایت ولیعصر پیاده شه.
قشنگ جامو تنظیم کردم که به محض پیاده شدنش بشینم جاش. رسیدیم ولیعصر، دیدم خانم تازه از تو کیفش هندزفری در آورده و داره گرههاشو باز میکنه که آهنگ گوش بده. گفتم عیبی نداره. نهایت ونک پیاده میشه. بهش نمیخوره از مرکز تا شمال هندزفری به گوش باشه.
خودم رو قانع کردم. گفتم منم کتاب میخونم تو این فاصله، اما دیدم مغزم تواناییشو نداره و در حال آبپز شدنه و فقط میتونه تمرکزش رو بذاره رو جابهجاییهای پراکنده که از نواحی مختلف بهم اندک باد کولر برسه.
نزدیک ونک بودیم، حواسم بود که هی ایستگاههارو چک میکرد. خیالم راحت بود که دیگه پیاده میشه. اصولاً ونک بخش عظیمی از جمعیت پیاده میشن و بخشی عظیمی هم تازه سوار میشن.
رسیدیم ونک، من آماده بودم که بشینم، بله... پیاده نشد. نه تنها پیاده نشد، بلکه تازه گرم صحبت با گوشیش شد و دیگه ایستگاهی رو هم چک نمیکرد.
من موندم فشرده در جمعیت با جابهجاییهای مکرر برای جلوگیری از تعریق بیش از حد.
دیگه بیخیال شدم. رفتم نزدیک در ایستادم. سه چهار تا ایستگاه دیگه باید پیاده میشدم.
سمت چپ و پشت سرم هم صندلیها هی خالی میشدن و جمعیت ایستاده تک و توک مستقر میشدن و من تمام نگاهم به اون شخص لعنتی بود. همونطورکه حدس زده بودم، بهش نمیخورد از مرکز تا شمال هندزفری گوشش باشه و آهنگ گوش بده. صحبتش با تلفن هم تموم شده بود و در سکوت نشسته بود خیره به روبهروش...
داری به چی فکر میکنی لعنتی... پیاده شو دیگه... آهنگتو که گوش دادی، صحبتاتم کردی. دیگه چی میخوای؟ نکنه منتظری برات شربت بیارن؟ حداقل ببین کدوم ایستگاهی... پررو پررو نشستی در سکوت با اون عینک دودی گربهای داری روبهروتو نگاه میکنی که چی؟ چرا مقصد نداری لامصب...
و من بودم با قضاوتهای ناخوشایند در مورد این شخص در ذهنم تا رسیدم به مقصدم و پیاده شدم. بله... گرما آدمو کلافه میکنه.