دوست داشتم زمستونم رو با چیزایی که فرهاد می‌گفت سر کنم امسال؛
البته با بعضی از حسایی که اشاره شده تو شعرش با اندکی تصرف البته، زمستون و عید رو سر کردم در گذشته، اما خب، اون‌موقع درک درستی ازشون نداشتم. مثلاً بوی تند ماهی‌ای که نمی‌دونم چیه که شکم‌پره و اصولاً تو روز یا شب آخر عیدی ناهار یا شاممونه. یا بوی یاس جانماز ترمه مادربزرگ؛ بوی یاس نداشت جانماز مادرجونم، ترمه هم نبود، از این سجاده کیفی‌ها بود که همیشه غروبای زمستون که می‌رفتیم پیشش پهن بود و بوی عطر گل محمدی می‌داد. امسال چون نبودم دیگه این صحنه رو ندیدم و این عطر به مشامم غریبه. یا وحشت کم شدن اسکناس‌های عیدی از شمردن زیاد، در گذشته دور. این وسط گاهی خواهرم گولم می‌زد و مثلاً یه اسکناس 500 تومنی ازم می‌گرفت، سه تا 100 تومنی بهم می‌داد و می‌گفت الان تعدادشون بیشتر شده، منم کلی ذوق می‌کردم. یا برق کفش جفت شده تو گنجه‌ها که خب من از این قسمتش زیاد خوشم نمیاد. =)) دیگه همین حسا از این آهنگ فرهاد برام خیلی بولد بود و چون تو زمستون امسال به صورت آلترنیتیو به این آهنگ گوش می‌دادم گفتم یه اشاره‌ای بهش بکنم.
امسال چون دور بودم از خونواده همه این حسا به چشمم اومد و می‌دونم که از این به بعد اوضاع همینه. نه که بگم چون این حسا نبود ناراحت بودم، نه، اما خب فکرشو نمی‌کردم دیگه همش به این شدت به خاطره بپیونده واسم... البته با این سرعتی که دنیا داره پیش می‌ره طبیعیه که خیلی چیزا به خاطره بپیونده... آهنگ بوی عیدی فرهاد که دیگه چیزی نیست.
خلاصه... منم دوست داشتم در این مجمع یه اشاره‌ای به سال نو کرده باشم و تبریکی گفته باشم؛
سال نو همگی مبارک. سال خوبی باشه برای همه. سالی که توش هم حال دلتون، هم حال فکرتون، هم حال جسمتون خوب باشه و بتونید بهترین خودتون باشید.
