لالایی ماندگار

کودکی هر شب با لالایی مادر به خواب می‌رفت. کودک بزرگ شد و مادرش را از دست داد. سال‌ها گذشت و دیگر نه با زبان مادری سخن می‌گفت و نه آن را می‌دانست. اما هرگاه دلتنگی سراغش می‌آمد و تنها می‌ماند، آهسته لالایی مادر را زیر لب زمزمه می‌کرد. معنای کلمه‌ها را شاید نمی‌دانست، اما آهنگشان دلارامش بود.

من با آن کودک هم‌داستانم. من هم کودکی ۲۵۰۰ ساله‌ام و نمی‌دانم این سال‌ها را زندگی کرده‌ام یا نه؛ اما می‌دانم چیزی در درونم زنده مانده است که گاه‌وبیگاه سراغم می‌آید.

نجوای مادرانه؛ نجوایی که غرور و عشق و غم را در گوشم زمزمه کرد. این لالایی از حیات و جاودانگی سخن می‌گوید. لالایی مادرم ایران،

وچه بسیار کودکانی که با این لالایی به خواب می‌روند.

ما با هم یک لالایی را نجوا می‌کنیم