ادامه بررسی حجاب از زوایای مختلف در این بخش به بررسی حجاب و پوشش از نگاه فرهنگ کهن ایرانی می پردازیم
پیش از آنکه حجاب، در گفتار امروز، به مفهومی صرفاً دینی یا صرفاً سیاسی فروکاسته شود، باید پرسید: فرهنگ ایرانی، مستقل از هر دین، چه نگاهی به پوشش زن داشته؟ نگاهی به نقوش باستانی — از تختجمشید تا ظروف و پارچههای یافتشده از دورانهای پیش از اسلام — پاسخی روشن پیش مینهد: در هیچکجای این میراث، برهنگی زن بهعنوان یک الگوی پذیرفتهشده دیده نمیشود. پوشش محتشم، پیش از آنکه حکمی دینی باشد، بخشی از فرهنگ و وقار ایرانی بوده — چیزی که ریشه در هویت این سرزمین دارد، نه وارداتی از جایی دیگر.
این نکته، پرسشی مهم پیش میکشد: چرا باید پوشش زن ایرانی، تنها میان دو الگوی بیگانه — حجاب رسمی اسلامی یا الگوی مد غربی — محصور بماند؟ مگر خودِ فرهنگ ایرانی، گنجینهای از الگوهای پوششی محتشم و درعینحال متمایز نداشته؟ کافی است به تنوع پوشش اقوام نگاه کنیم: روسری رنگی کردی، دامن بختیاری، نقوش ترکمنی، گلدوزی بلوچی — هرکدام، بیآنکه از دین یا از غرب وام گرفته باشند، تصویری از زن ایرانی ارائه میدهند که هم محتشم است، هم زیبا، هم کاملاً خودی.
اینجاست که نقش طراحان مد اهمیت مییابد: فرصتی برای ایشان که، بهجای تقلید از الگوهای بیگانه، از این گنجینهی بومی الهام بگیرند و پوششی بیافرینند که زن ایرانی را از زن غربی متمایز کند، بیآنکه او را در قالب یک یونیفرم دینی یکدست محصور سازد. چنین پوششی، نهتنها به وقار فرهنگی پاسخ میدهد، که هویتی مستقل و اصیل به زن ایرانی میبخشد — هویتی که نه از غرب میآید، نه صرفاً از یک حکم، بلکه از عمق تاریخ و فرهنگ خودِ این سرزمین.