ابدیت و میل به جاودانگی؛ چیزی در درون که با گذر زمان کهنه نشود.
اعتماد به نفس، دانهای است که از آغاز در دل ما بوده. بسیاری از تواناییهایمان تا روزی که زندگی ما را امتحان نکرده، پنهان میمانند. آن روز، در دل سختی، میبینیم که توانستهایم؛ و آنچه در ما بالقوه بود، به فعلیت میرسد. از همان لحظه، درونی که شکننده میپنداشتیمش، محکمتر میشود. اعتماد به نفس یعنی این تجربه را جدی بگیریم و بدانیم که قدرتی در ما هست که هنوز تمام ظرفیتش را نشان نداده.
اما دانه برای روییدن به نور آگاهی نیاز دارد. اگر آگاهی ما از خود و جهان نادرست باشد، راه را گم میکنیم. اینجا «منِ مثبت» کمک میکند: منی که حقیقتجوست، نقد را میشنود و راه را روشن میکند. او نوری است که کمک میکند بهتر ببینیم.
و همهی اینها در بستری شکل میگیرد که از مادیات فراتر میرود. زندگی مادی بخشی واقعی و ضروری از مسیر ماست؛ نباید نادیدهاش گرفت. اما اگر زندگی فقط مادی بماند، به تکرار میانجامد و آخرش دلتنگی میآورد. حرکت در مسیر معنوی است که ما را به بلوغ میرساند. پس مسئله، رها کردن دنیا نیست؛ دلبسته نشدن به آن است.
دانه در دل ماست؛ نور، آگاهی و منِ مثبت است؛ و خاک، معنویت. وقتی این سه کنار هم بنشینند، جوانهی نو پای وجود قوت میگیرد و درختی مستحکم میشود؛ درونی که نهتنها زنده میماند، که ریشه میدواند.