چه چیزی در این دنیا قابل اعتماد و تکیه است؟
تا چند سال پیش، بیمار که میشدیم، دستوراتی از پزشکان میشنیدیم که امروز خودشان آنها را رد میکنند. سبک زندگیای که روانشناسان پیشنهاد میدادند، امروز کهنه به نظر میرسد. زندگیای که روزی آرزویش را داشتیم، حالا حاضر نیستیم یک روز در آن فضا نفس بکشیم. اعتبارها در حرکتاند و ما به دنبالشان میدویم؛ احساس رضایت و آرامشمان هم در نوسان است و گاه به پایینترین حد میرسد. این اقتضای زندگی است و رکود معنایی ندارد.
اما در همین مسیر، من و شما داشتههای درونیای داشتهایم که گاه هیچ آگاهیای از آنها نداشتیم. به حکم اتفاقات زندگی با آنها روبهرو شدیم، ما را قویتر کردند و از نردبان زندگی بالا بردند. این درونمایهها دستپروردهی خودماناند؛ به ما امید میدهند و نیرویی قابلاعتماد و درونیاند.
اعتبارهای بیرونی میآیند و میروند؛ دستور امروز، فردا نسخهی منسوخ است. اما آنچه در بحرانها ما را بالا برد، ساختهی خودمان بود. مولانا میگوید:
ای برادر تو همان اندیشهای
مابقی خود استخوان و ریشهای
بیایید این «من» را بیشتر بشناسیم و توان اعتماد به خودمان را بیفزاییم. «من میتوانم»؛ همان «منی» که مولانا هم ما را به شناختنش دعوت کرد.