ویرگول
ورودثبت نام
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

رمان گردنبند ماه


نام رمان: گردنبند ماه
نویسنده: ناشناس
ژانر: عاشقانه-فانتزی-اجتماعی
تعداد صفحه: ۶۱۰

خلاصه:
رمان راجع به دختری که درگیر و دار یک گردنبند که ارثیه هست دچار
میشه و مجبور به یک سفر با فردیه که چشم دیدنش رو نداره؛ اما بلاجبار مجبوره که تحملش کنه میشه. در این سفر اتفاقاتی که قراره رخ بده که هم غمگین و هم هیجانیه

بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:

به ساعتم نگاه کردم، ساعت هفت بود. بلند شدم و به دستشویی رفتم. دست و صورتم رو شستم و بیرون اومدم و به سراغ آینه رفتم. جلوی اینه ایستادم و موهام که تا روی کمرم بود رو شونه کردم. دوباره چشمم به یقهی لباسم خورد. تا جایی که به یاد دارم این گردبندِ مادرم بوده که روزی اون رو به من داد ازم خواست همیشه مراقبش باشم؛ اما واقعاً، من برام سؤاله که چرا گردبند که فقط یک زنجیره سفید، و یک پلاک شکل ماه مشکی هست رو به من داده. پوف.
سعی کردم دوباره ذهنم رو مشغول این سؤالهای تکراری روز مرور نکنم؛ چون از چهارده سالگیم که این گردبند مال من بوده. همهاظ این سؤالها روی مغزم رژه میرن. لباس خوابم رو عوض کردم و از اتاقم بیرون رفتم. مادرم رو دیدم که داشت میز صبحانه رو آماده میکرد. بهش سلام کردم و پشت میز نشستم.
مامان: صبح به‌خیر دخترم. می‌خوای برید دانشگاه؟
-آره مامان. امروز هم کلاس دارم.
– باش دخترم، مراقب خودت باشی. آروم رانندگی کنی ها! باشه؟
لبخندی به این مهربونیاش زدم. خدایی پدر و مادر چهقدر باارزشن.
من: چشم، عشق من !
-چشمت بیبلا عزیزم !
لبخندی زدم و صبحانم رو خوردم. بعد از اینکه صبحانهام رو خوردم، از مامانم تشکر کردم و رفتم گونهاش رو هم بوسیدم. بعد، به اتاقم رفتم تا آماده بشم و برم دانشگاه . رفتم در کمدم رو باز کردم و مانتو فیروزهای رو با شلوار کتان فیروزهایم بیرون آوردم. همین که خواستم بپوشم نینا به گوشیام زنگ زد.
-الو سلام دوست خوشمل من.
نینا: سلام بر چشم عسلی من.
خندهام گرفته بود. این دختر آدم نمیشه.
-آخه نینا جان، چشمهای من کجا عسلیه؟
نینا خندید و گفت:
– خب چیکار کنم؟ بگم چشم طوسی من؟
-آخه رفیق خلم! الآن که چشمهام طوسیه، خب چیکار کنم؟
-پوف از دست تو. باشه بابا، میریم از اول !
اوهوم- اوهوم !
-سلام چشم طوسی من. خوبی؟
بلند زدم زیر خنده و یک “دیوونه” نثارش کردم و گفتم :
-خدا نکشتت دیوونه! مگه داریم فیلم بازی میکنیم یا روی صحنه فیلم
برداریایم که دیالگوت رو از اول بگی؟
-ای نامرد! بیست یک سالته، هنوز یاد نگرفتی که نزنی توی ذوق آدم؟
هان؟ !
من: خدا وکیلی الآن چهطوری زدم توی ذوقت که الکی حرف میزنی؟
– حالا یه چیزی. بیخیال. کی میای دنبالم؟
من: اول هم خوب بحث رو پیچوندی، دوماً نوکر بابات غلام سیاه !
– اه، تو رو خدا نیلو. بیا دیگه جون من !
پوف کلافهای کشیدم و گفتم:
– باشه بابا، کم اسرار کن.
صدای ذوق زدهاش اومد که گفت:
– الهی من قربونت برم سیاه سوختهی لب قونچهایِ من !
حرصی گفتم:
-سیاه سوخته خودتی بیشعور! پوست من سبزه است، نه سیاه .
خندید. گفت:
– باشه گلم. حرص نخور پوستت چروک میشه، بعد میترشی میمونی روی دستمون
دونستم با نینا ادامه بدم، اعصابم رو خورد میکنه. برای همین سریع ازش خداحافظی کردم. ای خدایا آخه چرا پوستم رو سبزه آفریدی که اینجوری بهم تیکه بندازه؟ نگاهی توی آینه به خودم کردم و با خودم گفتم :
– نه بابا، نیلو ناشکری نکن. در عوض چشمهات خیلی خوشگله. چشمهای کشیده و طوسی داری که به ددی جونت رفتی !
یکی محکم زدم تو سرم. دیوونه شدم رفت. نه، ولی خدایی چشمهام خوشگلن. اعتماد به نفسم توی لوزالمعدهام. آخ قربون برم مامان، نمیشه تو جای سبزه سفید بودی تا من هم سفید بشم؟ اوف بیخیال بابا. همین هم قشنگه. دروغ نیست شعری برای دخترهای سبزه خوندن.

https://98iiia.ir

پدر مادررمان
۰
۰
نودهشتیا
نودهشتیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید