
نام رمان: مدار جبر
نام نویسنده: اسماء نادری
ژانر رمان: تراژدی_عاشقانه، دانلود رمان تراژدی_عاشقانه،
خلاصه رمان: میدانی؟ صبور که باشی بیحد و حساب لبخند بند لبانت میشود، شاید این لبخند در نگاه اول بر چشمانش معنی این را دهد: «زدی، رفتی، خوردم، ماندم. گفتی، شنیدم و زخم خوردم و شبها اشک ریختم. همه فدای سرم، فدای سرم که با چنین آدمی سر کردم؛ اما یادت باشد که منِ صبور زخمهایم را شمردهام و به اندازه تک-تکشان منحنی زیبایی روی لبانم کشیدهام. به اندازه فراموش نشدنهایم شبها اشک ریختم، این را نیز فراموش نکن صبوریام دیگر رو به پایان است، خاطراتت را فراموش کردم، گویی تو هیچ زمان نبودی.
قسمتی از رمان مدار جبر برای مطالعه و دانلود:
“الهام”
سپهر قدمی به سمتم برداشت، دادی زدم و قدمی به عقب رفتم، او نیز قدمی به جلو آمد، با پاهای لرزانم دوباره قدمی به عقب برداشتم که پشتم به چیزی برخورد کرد، دیوار بود، دیگر راه فراری نداشتم، با ترس به چهرهی خبیثش نگاهی انداختم، لبخندش که خباثت چهرهاش را بیشتر به رخ میکشید پررنگ تر شد، به سمتم آمد و قهقههای شیطانی زد، و دوباره قدمی به مقابلش برداشت، میخواستم داد بزنم ولی گویی تارهای صوتیام از کار افتاده بودند، چون هیچ صدایی از حنجرهام خارج نمیشد، با ترس به چشمانش خیره شدم، چشمانش برقی زدند، دندانهایش را که شبیه به تیغِ تیز و براقی شده بود را در گردنم فرو کرد و خرخرهام را جوید. دادی زدم و از خواب پریدم، نفس- نفس میزدم، قطرههای عرق از سر و صورتم پایین میآمدند و بر پتوی سورمهای رنگم فرود میآمدند، صدای نگران سحر را در گوشهایم پیچید:
– الهام جان، نگران نباش، بازهم کابوس دیدی، (به لیوان آب در دستش اشارهای کرد) بیا آب بخور.
لیوان آب را برداشتم و یک نفس سر کشیدم، دمی عمیق گرفتم و به دور و اطرافم نگاهی انداختم. سحر را دیدم که با نگرانی به من چشم دوخته بود، به تخت دوطبقهای که روبهروی تخت دو طبقهی من و سحر بود نگاهی انداختم، آرام در طبقهی بالای تخت با بهت به من زل زده بود و معلوم بود که در خواب و بیداری به سر میبرد. نگاهی به مریم که طبقهی پایین خوابیده بود انداختم، هزیان میگفت و لرزشش از این فاصله معلوم بود و همهی اینها وخامت حالش را بیداد میکرد. رو به سحر کردم.
– برو نگاه کن مریم چشه؟
چشمان قهوهای رنگش را در حدقه چرخاند و با بیخیالی گفت:
– شما هم امشب یک چیزیتون میشه ها!
اما تا چشمش به مریمی که در تختش میلرزید و هزیان میگفت افتاد، بیخیالیاش پر کشید و جایش را با نگرانی عوض کرد. یک دفعه از جایش بلند شد و به سمت مریم پا تند کرد. دستی به پیشانی خیس مریم کشید.
– تا دیشب که حالش خوب بود! یک دفعه دیگه چیشد؟ چقدر هم میلرزه، باید ببریمش بیمارستان!
نگاهی به آرام که هنوز در بهت بود کرد، پوفی سر داد.
– الی، زود آماده شو ببریمش بیمارستان، یک زنگ هم به تاکسی تلفنی بزن.
سری تکان دادم و به سمت جا لباسی گوشهی اتاق رفتم، پالتوی شکلاتی رنگم را برداشتم و به تن کردم، شالم را سر کردم و شال گردنم را دور گردنم انداختم. با تاکسی تلفنی تماس گرفتم و آدرس را دادم. سحر هم آرام را بیدار کرده و آماده شده بود، مریم با کمک آرام آماده شد. با کمک من و سحر از جا بلند شد و هر سه از اتاق خارج شدیم، آرام هم در اتاق ماند. خانم محبی، مسئول خوابگاه همانطور که چرت میزد صدای پایمان را شنید، سرش را از روی دستانش برداشت و با عینکهای ته استکانیَش نگاهی به ما انداخت.
– زینالی، مقدم، بایستید ببینم، این وقت شب کجا میرین؟
قبل از این که لب به حرف زدن باز کنم که سحر گفت:
– خانوم محبی، میبینید که شجاعی حالش خوب نیست، داریم میبریمش بیمارستان.
نگاهی به مریم که از تب میلرزید و هذیان میگفت انداخت.
– فقط سریع برگردید، در ضمن من رو بیخبر نزارید.
– چشم، با اجازه.
خانم محبی سری تکان داد.
– خدانگهدارتون.
چشمم به ماشین زرد رنگ تاکسی که جلوی در خوابگاه توقف کرده بود افتاد، به مریم کمک کردیم روی صندلی بنشیند و ما هم سوار شدیم و به طرف بیمارستان حرکت کردیم.بعد از ده دقیقه به بیمارستان رسیدیم، مریم را به بخش اورژانس منتقل کردند. صدای تلفن همراهم بلند شد آن را از کیف خارج کردم، اسم آرام روی تلفنم نمایان شد. دکمهی پاسخ را لمس کردم.
– جانم آرام.
آرام، همانطور که گریه میکرد، نالید:
– حال مریم چطوره؟
نگاهی به تختی که مریم روی آن خوابیده بود انداختم، پرستار داشت سِرمی به مریم وصل می کرد، سحر هم با پرستار صحبت میکرد.
– حالش بهتره، دارن بهش سِرم وصل میکنند، به خانم محبی هم خبر بده. نگران نباشید، پرستار گفت فردا مرخص میشه.
– باشه، کی میای؟
– الان میام خوابگاه، فکر کنم سحر شب پیش مریم بمونه.
– پس منتظرتم الهام، خداحافظ.