
نام رمان: مُثله شدگان
نام نویسنده: بانوی سیاه
ژانر رمان: جنایی_عاشقانه
خلاصه رمان: جسدهای مُثله شده خونهایی که کف زمین ریخته و دریایی از خون را ساخته بود، باعث شد تا حالت تهوع بهش دست بدهد و در حالی که با پایش به سر از تن جدا شدهی یکی از قربانیها ضربهای زد و آن را چند متر جلوتر پرت کرد و جنونوار تکرار کرد” مُثلهشدگان!”
قسمت از رمان مُثله شدگان برای مطالعه و:
نگاهش را به جسد مُثله شدهای برادر عزیزتر از جانش دوخت و قطرهایی اشک از گوشهی چشمان کشیدهای طوسی رنگاش به پایین سرازیر و روی گونهی رنگ باختهاش چکید.
دستانش را بلند کرد و انگشتان کشیده و سفید رنگش را محکم بر روی گونههای نازکش کشید تا اشکهایش را پاک کند؛ ولی باز قطرات اشک همچون باران بهاری سرازیر شدن.
نه میتوانست دهان باز کند فریاد بزند و نه میتوانست از جایش تکان بخورد.
همچون مردگان متحرک چشمانش به جسد تیکه- تیکه شدهای برادرش خیره بود و با لبانی لرزان نامش را صدا میزد.
کسی او را از پشتسر کشید و بلندش کرد.
آرام سرش را چرخاند و نگاهش در چشمان میشی رنگ نوید خیره ماند.
نوید وقتی چشمان اشکبار برکه را دید او را محکم به آغوش کشید و گفت:
– قربون چشمهات برم.
برکه با صدای نوید انگار تازه به خود آمد و هق- هقش دل آسمان را لرزاند.
زانوانش خم شد و اگر نوید او را نگرفته بود بر روی زمین آوار میشد.
ساعاتی بعد.
ساعتها بود که کلمهای” مُثلهشدگان” داشت در ذهنش تکرار میشد و هربار بدتر از دفعهای قبل او را میرنجاند!
بعداز دو ساعت بالأخره از روی تخت بلند شد و دستی بهلباسهای سیاهی که طوبا با گریه به تن دردمندش کرده بود کشید. شاید نزدیک به چهارماه هست که حتی برای یک روز هم لباسهای سیاهش را درنیاورده!
از تخت فاصله گرفت و جلوی آینه ایستاد، نگاه دقیقی بهچهرهای بیروح خودش انداخت و زمزمه کرد:
– تا به کِی درد بکشم؟
جوابی برای سؤال خودش نداشت!
به طرف در سرمهایی رنگ اتاق راه افتاد و دستگیرهای طلایی در را فشرد!
با باز شدن در از اتاق بیرون آمد و از راهروی باریک گذر کرد. نگاهی به پلههای شیشهای عمارت انداخت. طبقهای بالا فقط با ده پله از پایین جدا میشد؛ ولی رد شدن از این ده پلههم برایش مشکل بود. به هر مشقتی که بود به پایین رفت و با نگاهی سرد به جمع حاضر در سالن که کمتراز ده نفر بودن، سلامی سردتر از نگاهش داد.
در بین آن ده سیاهپوش که تشکیل شده از سه مرد و هفت زن بودن چشمش به دختر کوچولوی مو خرمایی افتاد. دختر کوچولو با چشمانی کنجکاو جمعیت را میکاویید و به دنبال خالهاش میگشت.
پا تند کرد و به طرف دختر بچه هجوم برد، شاید میخواست چشمان دخترک را با دستانش بگیرد تا نبیند لباس سیاه را برتن خالهی بیپناهش!
***
“فلشبک به یک سال پیش”
دستهایش را محکم از بین دستهای بزرگ و مردانهاش بیرون کشید و با صدای عصبی گفت:
– نه!
باز دستهایش اسیر دستان قدرتمند او شد، پسر چشمان مشکینش را به او دوخت و گفت:
– لطفاً بِرکه!
با درماندگی بهش نگاه کرد و با بغض گفت:
– آخ… آخه… چهطوری؟ چهطور تنهات بذارم سوکه؟
سرش را به سینهای مردانهاش چسباند و گفت:
– برکه تنها راه نجاتت همین هست عزیزم! لطفاً از دستش نده! اگه من رو دوست داری برو.
قطرهای اشک بر روی گونهاش چکید، آرام گفت:
– باشه، هرچی تو بخوای! اگه خواستهات رفتن منه، من میرم! ولی بدون حتی اگه برم باز هم عاشق و مجنون تو میمونم!
با انگشت اشارهاش اشک چکیده بر گونهاش را پاک کرد و چشمهای مشکیِ زیبایش را بهش دوخت، گفت:
– برکه لطفاً، اشک نریز طاقت ندارم!
به سختی لبخندی زد و با درد گفت:
– باشه، فقط به خاطرِ تو.
سوکه زیر لب ممنونی گفت و برکه بعد مکث کوتاهی با صدایی که از ته چاه درمیآمد گفت:
– راستی، من کِی باید برگردم به ایران؟
سوکه با صدای ذوق زدهای که او را متعجب کرد، ولی به روی خود نیاورد گفت:
– همین امشب ساعت ده!
بیهوا با داد گفت:
– یعنی سه ساعت دیگه؟!
آرام گفت:
– آره.
کلافه شد و کنترلش را از دست داد، با عصبانیات سرش داد زد:
– یعنی چی؟! نکنه از خداته من برم؟ هان؟! واسهی همین برای سه ساعت دیگه بلیط گرفتی؟!
صدایش ناراحت شد و وسط حرفهای برکه پرید:
– نه! این چه حرفیه؟ من دارم روانی میشم از اینکه قراره یه مدت نبینمت، بعد تو میگی از خدامه تو زودتر بری؟! موهایش را محکم کشید و حرفش را ادامه داد:
– بلیط رو از ترس اینکه نکنه بلایی سرت بیاد زودتر گرفتم.
حرفهای سوکه برای او مثل سند بود و او همیشه سوکه را باور داشت، این حرفهایش را هم بدون پرسیدن یک سؤال، حتی یک سؤال کوچک باورشون کرد. حتی به خودش اجازه نداد ازش بپرسد کی به دنبالمون هست! همهاش به خود میگفت، لابد بازهم آدمهای ویلیام افتادن دنبالمون.