
نام رمان: مانکن نابودگر
نویسنده: مریم بهاور
ژانر: عاشقانه-انگیزشی-پلیسی-جنایی-رازآلود
خلاصه:
در پس هر رشتهی باریکی از سرنوشت؛ گرهای کور از خاطرات وجود دارد.
سرفصل زندگی من، تو و افرادی که درپس پردهی وجودمان از آنها محافظت میکنیم.
بدانید زبان، قاضی بیرحمیست. قضاوت ندانستهها با اوست.
ندانستههایی همچون هستی و نیستی در زندگی ما.
فلسفه قاصریت زبان بیپایه است.
چرا که کلمات، تیروار از سوی دهانهی افکار متجاوز و حسدور زمان شتافتند و عاقبت ماهی چههای خونی قلبی گرم، از هم دردی شد و سیاهفام گشت.
حسادت و قضاوت متظاهرانی چون ما توانمند شد نابود کند… و نابودگر پدید آورد. نابودگریکه همانند چشمهای از آبهای زلال از دل کوه سنگ سر بر آورده و میشکافد قلب متظاهر را.
اکنون انتخاب با توست! در وصف متظاهر نابود میکنی؟ یا اینکه به دست نابودگر ویران میشوی؟
بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:
(۷دی ماه سال۱۴۰۴) (یکشنبه)
قطرات سرد روی سر و کولم فرود میاومدن و گوشهام رو سنگین میکردن. دستم رو بلند کردم و روی آینه کشیدم تا بخارش رو پاک کنم. از چیزی که تو آینه دیدم آه کشیدم. یک مرد بسیار قدبلند با موهای لخت تیره مایل به مشکی، که چون خیس خورده بودن به سیاهی میزد. ابروهای کمانی که حالتشون همیشه عصبی نشونم میداد. چشمهای درشت و مشکی که موقع عصبانیت حالت عوض میکرد و لبهای گوشتی و بزرگ و دماغ متوسط و سر بالا. پوست برنزه که ترکیب جالبی با رنگ تیرهی موهام داشت و جذابیتم رو خاصتر میکرد. هیکل ورزیدهام خیلی تو دید میزد، و این خیلی اعصابم رو بههم میریخت! نگاهی به سر و کولم انداختم. شونههام از شدت فشار زیاد این چند روز حسابی کبود شده بود و با اینکه برنزه بودم، واقعاً تابلو بود. مشغول دید زدن خودم بودم که آینهی رو به روم دو مرتبه با غبار آبِ دوش محو شد. دوش آب رو بستم و حولم رو دورم پیچیدم. پاهام که به شدت درد میکرد و با بدبختی از حموم بیرون گذاشتم و رو به روی آینه قدی اتاق ایستادم. اخمهام جمع شد. کبودیهام خیلی توی دید بود. حولهیبنفشم رو با عصبانیت پرت کردم روی صندلی و لخت خودم رو شوت کردم روی تخت. آه از نهادم بلند شد. اصلاً ملاحظهی حالم رو نمیکردم. حس کسی رو داشتم که ساعتها زیر چرخهای ماشین لِه شده! ماهیچههام حسابی منقبض شده بودن.