
نام رمان: فونتریا
نویسنده: ایراندخت
ژانر: اجتماعی، عاشقانه، پلیسی
تعداد صفحه: ۷۴۲
خلاصه:
بالاخره یه روز اتفاق میفته!
وقتی دارم تو کوچه قدم میزنم یا یه گوشه نشستم…
یا دارم تو خیابون رانندگی میکنم…
حس میکنم یه اسلحه پیشونیمو نشونه گرفته…
کمتر از یک ثانیه طول میکشه…
ولی تو این یک ثانیه فقط دارم به این فکر میکنم که کاش یه جوری بزنه که مردم صدای شکلیک رو نشنون…
صدای شلیک بدجوری میترسونتشون…
زندگی کردن تو وحشت حقشون نیست…
قرار بود جنگیدن فقط سهم ما باشه…
اصلا کاش وقتی بزنه که رو دامن دماوندت باشم…
یا وسط خزرت…
یا خلیج فارس…
یا یه جایی که تو بیشتر از همیشه باهام بودی…
بزنه و همهی این کابوسا رو تموم کنه!
فقط خیالم راحت باشه که همه تو خیابونا راحت قدم میزنن و میگن و میخندن…
اون وقته که دیگه منم آروم میشم…
یه دل سیر بغلت میکنم و راحت تو خاکت میخوابم!
( روز صفر)
ما خوابیم؛ اونا بیدارن
ما میخندیم؛ اونا دارن برای شهادت دوستشون گریه میکنن
ما تعطیلیم؛ اونا سر کارن
ما با خانواده میریم شمال و کیش؛ اونا تنهایی میرن اسرائیل تو دل دشمن
ما هر روز دنبال گرفتن سهممون از دنیاییم؛ سهم اونا از دنیا فقط یه قبره که روش نوشته شهید گمنام
فونتریا گوشهی کوچکی از زندگی مردانی است که در اوج گمنامی دل خوش به این هستند که نام سرباز امام زمان رو یدک میکشند.
بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:
با حرف عرفان توجه همه به او جلب شد. حسام گفت:
– راست میگه. چشمهاتونم که قرمزه.
پرهام گفت:
– آقا میخواید ببریمتون بهداری؟
کمیل کلافه از سردرد دستی به صورتش کشید:
– خوبم بچهها خوبم.
ایمان که تا آن لحظه مشغول خواندن دعای عهد بود پس از پایان دعا کتاب را بسته و بوسید. آن را در کتابخانه گذاشت و به طرف کمیل برگشت.
– قشنگ معلومه خوبی.
در حالی که دستش را گرفته و سعی در بلند کردن او داشت ادامه داد:
– پاشو برادر من. لج نکن. این سردرد خوب بشو نیستها.
کمیل که سردرد و کلافگیاش به اوج رسیده بود، با این حرکت ایمان منفجر شد. دستش را به ضرب از دست ایمان بیرون کشید و فریاد زد:
– بسه دیگه صد دفعه دارم میگم خوبم. زبون آدمیزاد حالیتون نیست؟ همین مسخره بازیها رو کردید که کیس به اون مهمی دود شده رفته هوا. نتیجه یکسال زحمت شبانه روزیمون نابود شده. برید دعا کنید شکوهی از تو لونهاش بیاد بیرون وگرنه همهتون رو معلق از کار میکنم.
با فریاد بیشتر ادامه داد:
– مفهومه؟
جذبه کمیل هنگام عصبانیت به حدی بود که هیچ کسی جرات نفس کشیدن هم نداشت. سکوت سنگینی در نمازخانه برقرار شده بود. اعضای گروه کمیل خجل و ناراحت در حالی که سرشان پایین بود، به آرامی چشمی زیر لب زمزمه کردند. کمیل در حالی که حالا بیشتر از خود ناراحت و عصبانی بود که باز هم نتوانسته در عصبانیت خود را کنترل کند، لا اله اللهی گفت و به سمت دفترش پا تند کرد. پس از رفتن کمیل از نمازخانه همه برای خلاص شدن از این جو سنگین نفس آسودهای کشیدند. عرفان در حالی که به سمت آشپزخانه میرفت تا برای خودش و بچه ها چای بیاورد گفت:
– خدا بهمون رحم کنه. این آقا کمیلهم موقعی که عصبانی میشه خیلی ترسناک میشهها.
پرهام خنده کنان رو به عرفان گفت:
– خداوکیلی وقتهایی که عصبانیه اصلا نمیشه فکر کرد که این همون آقا کمیلیه که باهامون میگه و میخنده.
حسام با خنده گفت:
– این کمیل ما از همون بچگیش هم بداخم بود. انقدر عصبانی بود که نذاشت بگم به یک سر نخهایی رسیدم.
ایمان که تا آن موقع در فکر بود با این حرف حسام به تندی به سمت او برگشت:
– راست میگی حسام؟ نمیری نکبت چرا زودتر نگفتی از این کلافگی در بیاد؟
عرفان در حالی که سینی چای را بین خودش و بچه ها میگذاشت گفت:
– بدبخت کی میگفت؟ مگه کمیل مهلت داد؟
حسام در حالی که چای داغ را نزدیک دهانش میکرد پشت چشمی نازک کردو گفت:
– والا.
پرهام با شتاب چایی را از دست حسام گرفت و گفت:
– اونرو نخور. آخرش تو با چایی داغ خوردنت سرطان میگیری میافتی کپک میزنی بدبخت.
حسام در حالی که گردنش را تاب میداد گفت:
– دور از جونم خودت کپک بزنی جوجه طلایی.