
نام رمان: عمارت مه آلود
نام نویسنده: ریحانه اسماعیلی
ژانر رمان: عاشقانه_تراژدی
خلاصه: سرهای نهفته گذشتهاش در لایههایی از یک عمارت در حال خاک خوردن هستند، رازهایی که سالها کسی برای بازگو کردنش زبان نگشود. چه شد که به یک باره نسیم به هر سو که دویید باز هم مسیرش شد راه عمارتی مه آلود… سرنوشت چه کرد که نقطه شروع تلخیهایش همه مقصدی جز آن عمارت نداشتند؟!
قسمتی از رمان عمارت مه آلود برای مطالعه و :
پشت درختها ایستاده بودم تا اگر کسی خواست اینطرفها بیاد، سریع به نفیسه خبر بدم. تند- تند همه اطرافم رو نگاه میکردم سربرگردوندم که نفیسه و علی رو با لب خندون دیدم با لبخند اونها چهره من هم طرح خنده گرفت؛ ولی یک آن ترسیدم، از اینکه این عشق میان نفیسه خواهر بزرگترم و علی پسر همسایهمون ناکام بمونه. از اینکه کسی بیاد و تو این قرارهای یواشکی مچشون رو بگیره، از اینکه حاج بابا نذاره این وصلت سر بگیره. علی هم از همینها میترسید، ازحاج بابا میترسید که پا جلو نمیذاشت و سردرگم بود.
بهتر بود علی یکم بخاطر عشقشون هم که شده پا جلو میذاشت. شاید بعداً فرصت این قرارها به وجود نمیاومد. کسی از فرداش خبر نداره!
توی فکر بودم که با صدای نفیسه که صدام میزد برگشتم.
– نسیم- نسیم کجایی تو؟!
– اینجام آبجی، نفیسه جان من اینجا هستم.
با شنیدن صدای من سرچرخوند تا من رو پیدا کنه. دامن قرمز و سنتیاش رو بالاتر گرفت و اومد طرفم، با علی خداحافظی گرمی کرد.
با هم به سمت زمین راه افتادیم.
صداش زدم که نگاهم کرد.
– چرا به علی نمیگی بیاد خواستگاری؟
لبخندش محو شد. چشمهاش رنگ غم گرفت و گفت:
– مگه تو نمیدونی حاج بابا از علی و باباش متنفره بخاطر یک کینه قدیمی با پدرش سر شراکت اون مغازه ته ده و اینجور چیزها دیگه، بعد علی بیاد خواستگاری من همین قرار یواشکی هم میتونم داشته باشم؟ حاج بابا بفهمه روزگارم سیاهه نسیم.
– آخه تا کی بلاخره شما که باید به هم برسین.
– نمیدونم نسیم، نمیدونم.
ما به بهونه کمی هوا خوری از کار در میرفتیم؛ اما به دیدن علی با نفیسه میاومدیم.
حاج بابا سر زمین بود و قطعاً منتظر ما بود پس زود اینجا باید میرفتیم.
با نفیسه دویدیم. نفس- نفس زنان رسیدیم و سر زمین رفتیم.
سر زمین با نفیسه شوخی میکردیم و میخندیدیم که حاج بابا گفت:
– دخترها میدمتون گرگهای شب بخورنتونها، یکم هم کارکنین.
لحنش رو میشناختم زبون تند و تیزی نداشت و همه چیز رو با شوخی میگفت، زندگی خوبی داشتیم.
غروب شد و کم- کم خورشید از زمینهی آسمون محو میشد.
از خستگی زیاد با حاج بابا سمت خونه راه افتادیم. حاج بابا پدربزرگ ما بود و مادربزرگمون ده سال پیش فوت شده بود. پدربزرگ خیلی قلب مهربونی داشت؛ اما در ظاهر خشک بود.
مادرم هم سر زاییدن من فوت شده بود و پدرم هم بعدها براثر تصادف مرد.
تنها من بودم و نفیسه و حاج بابا که پدربزرگ پدری ما بود.
رسیدیم دم خونه که همون لحظه یکی از اهالی روستا اومد سمتمون، دستی به ریشهای پری که تک و توک مخلوطی از تارهای سفید بود کشید و با احترام گفت:
– سلام حاج بابا.
حاج بابا هم جوابش رو داد که ادامه داد:
– فردا شب عروسی دخترم هست شما به عنوان بزرگتر ما، خوشحال میشم بیاید.
حاج بابا نگاهی به من و نفیسه انداخت و بدون معطلی گفت:
– من میام جواد جان مبارک باشه خوشبخت بشن انشاءلله.
شونهای بالا انداختیم و بیحوصله وارد خونه شدیم. با نفیسه داخل اتاق رفتیم، هیچکدوممون گرسنمون نبود، ترجیح دادیم بخوابیم که فردا زودتر به سرزمین بریم تا به عروسی هم برسیم.
تنها چیزی که تمام وجودم طلبش میکرد خواب بود و خواب.
عرق روی پیشونیام رو با دست راستم پاک کردم. امروز خیلی خسته شدم فشار زیادی رومون بود، بخاطر اینکه میخواستیم کارهامون رو زود انجام بدیم تا به عروسی بریم. با امید به حاج بابا نگاه کرد، منظورم رو فهمید و گفت:
– بچهها دیگه دیر شده بهتره برگردیم خونه تا آماده بشیم.
نفیسه با کلافگی گوشه روسریش رو کشید و ناامید به تیکه بزرگ پاره شدهاش نگاه کرد. خندیدم و گفتم:
– تو با شاخه درخت هم مشکل داری خواهر من؟ خوب آروم هم میتونستی جداش کنی دیگه.
با نگاه بدی داشت به شاخه نگاه میکرد، انگار براش مهم نبود اون فقط یک شاخه هست و خودش باید موقع رد شدن حواسش رو جمع کنه، فقط میدونست باید تو دلش اون شاخه بدبخت رو به فحش بکشه.