
نام رمان: سیاهکار
نام نویسنده: زهرا بهمنی
ژانر رمان: عاشقانه_پلیسی
خلاصه رمان: سیاهکار، روایت سیاه بازیهای زندگی است. مافیاها به طرز آشکاری در شهر پرسه میزنند و مانند یک گرگ در یک شب ناب، زوزه کلتهایشان بلند میشود، نیش ظالمانه خود را برای شخصی تیز میکنند و در آخر…
نیلارز تنها در هفت روز آمیخته به سیاهیهای زندگی میشود و در یک شب که پدرش…
چه میشود؟ در شبهای مافیا قصه من، چه کسی مورد هدف خواهد گرفت؟
قسمتی از رمان سیاهکار برای مطالعه و:
صدای تیک و تیک برخورد قطرات باران به پنجره، تنها صدای حاکم در خانه بود. از روی صندلی گهوارهای بلند شد و به سمت پنجره قدم برداشت. حال صدای پاشنه کفشهایش هم سکوت چند روزه خانه را شکست.
دستانش را تکیه بر شیشه پنجرهای کرد که قطرات باران با هزار ناز رویش سر میخوردند. با دیدن شیشه خیس پنجره، یاد گونههایش افتاد؛ گونههایی که یک ماه به لطف باران چشمهایش خیس میشدند. آسمان ابری بود؛ درست مانند دلی که یک ماه در آتش تنهایی سوخته بود. چشم هایش را بست و…
《یک ماه پیش》
بوقی برای سرایدار خانه باغش زد و گوشیاش را به آن یکی دستش داد و گفت:
– اگه وقت کنم میام، چون امروز کلی کار دارم.
صدای عصبی سوگل باعث شد لبخند محوی چاشنی صورت زیبایش کند.
– تو میای، همین که گفتم. دختر یه بار کارهات رو تعطیل کن و برای دوستهات وقت بذار!
تک خندهای کرد و گفت:
– بعدا حرف میزنیم، باید برم.
– اَه برو، بای.
تماس رو با لبخند قطع کرد و با استایل خاصی فرمان ماشین را در دست گرفت و به سمت شرکت پدرش حرکت کرد. موزیک مورد علاقهاش را پلی و در دلش با آهنگ همراهی کرد.
به چراغ قرمز که رسید، صدای موزیکش را پایین آورد و دستی به موهای لخت و بلوندش کشید.
– چه بانویی!
نگاهی به سمند کنار ماشینش کرد و در آخر نگاهش را به راننده ماشین دوخت و عینک گران قیمتش را با حالت خاصی از روی چشمهایش برداشت و روی شالش تنظیم کرد و گفت:
– به این بانو نمیخوری ژیگول!
چراغ سبز شد و با سرعت مسیرش را ادامه داد. با صدای گوشیاش سریع تماس را وصل کرد و آن را روی اسپیکر گذاشت؛ صدای خواهرش که تمام دنیایش بود در ماشین پخش شد.
– سلام خواهری، کجایی؟
همانطور که نگاهش به روبهرو بود، جواب داد:
– سلام عزیزم، دارم میرم شرکت، تو کجایی؟
نگاهی به ساعت کرد و ادامه داد:
– کلاس گیتارت تموم شد؟
– بله تموم شد. تو خونه منتظرت هستم.
بوقی برای نگهبان پارکینگ شرکت زد و در جواب خواهرش گفت:
– میبینمت.
تماس را قطع کرد. در ماشین توسط نگهبان شرکت باز شد. بعداز برداشتن کیفش از ماشین پیاده شده.
– خانم کیان! خوش اومدید.
لبخند ملیحی زد و گفتم:
– خیلی ممنون.
از ماشین فاصله گرفت تا نگهبان آن را به پارکینگ شرکت انتقالش بدهد. با ابهت همیشگیاش که از پدرش به ارث برده بود، وارد لابی شرکت شد. همه نگاهها به سمت او زوم شد. با همان لبخند کم رنگ به سمت آسانسور قدم برداشت.
عاشق صدای پاشنه کفشهایش بود؛ یک نوع حس قدرت را به آن میبخشید. سوار آسانسور شد و عدد بیست را لمس کرد. به آینه چشم دوخت و دستی به مانتوی مشکی رنگ که بلندیاش تا روی زانو هایش میرسید، کشید.
شال مشکی-طلاییاش را روی سرش مرتب کرد و به چهرهاش خیره شد. چشمهای تیلهای رنگش را از مادرش به ارث برده بود؛ مادری که چندسال از رفتنش میگذشت. هروقت که به آینه خیره میشد، به یاد مادرش می افتاد.
به قول شاعر:《مادری دارم بهتر از برگ درخت.》
در سن بیست و یک سالگی مادرش را از دست داد. درست زمانی که خواهرانش هجده سال داشتند. این دختر روزهایی سختی را به همراه پدر و خواهرانش پشت سرگذاشته بود.
او اجازه نداد خواهرانش نبود مادر را حس کنند و شرکت پدرش را که درحال نابودی به سر میبرد را سرپا نگه داشت.