
نام رمان: سایهی سرنوشت
نام نویسنده: میترا حجتی
ژانر رمان: عاشقانه_تراژدی
خلاصه رمان: زندگی همهاش نمیتواند یکنواخت بماند، بالا و پایین زیاد دارد. اگر نداشت که اسمش زندگی نمیشد، میشد؟ درست مثل زندگی سحر من که در اوج شکوفایی خودش، باید دل بکند بگذارد و برود و تنها با خود خاطرات حمل کند، بماند که خود کرده را هم تدبیر نیست! شرط بندی هم رها کردن دارد آن هم به آدمی در گذشته. مگر میتوان رها نکرد!
قسمتی از رمان سایهی سرنوشت برای مطالعه :
تلفن را بر سر جایش میگذارد؛ نفسش را بیرون میفرستد، دلش میخواهد بخندد، اما از اینکه پرسنل به سلیم بودن عقلش شک کنند، خندهاش را قورت میدهد. قطره اشکی لجوج از گوشه چشمش سرازیر میشود.
هیچکس دوست ندارد به آخر خط برسد. درست همان جایی که زندگیات را قمار میکنی.
تنها قاب عکس روی میزش را برمیدارد و با همان اخم همیشگیاش سمت میز منشی میرود. کلید اتاق مدیریت روی میز میگذارد؛ صدای پچ – پچ چند پرسنل را میشنود. جریان امروز و دیروز نیست، از همان زمانی است که دیدارها تازه شده است و ای وای بر این دیدارها.
هنوز ابهت خود را دارد. هر چند که زن است؛ هر چند که روحش به لطافت پر گل است که همان اخمهای همیشگیاش، تیغهای این گل تازه است. هر کس با او صحبت میکند، متوجهی مهربانیاش میشود.
اما برایشان گنگ بوده اخم را ببینند یا مهربانی کلام؟ تکلیفش با خودش مشخص نیست؛ آنموقع که مدیریت را بر عهده دارد.
نگاهش را به آسمان میدوزد؛ انگار دلهایشان یکی شده که هر دو گرفتهاند. آسمان میبارد و خانم مدیر بغض میکند. آسمان میشکند؛ غرش میکند. خانم مدیر دلش تنگ میشود.
راه مستقیم میرود. بدون مقصد؛ بدون آنکه کسی منتظرش باشد. کل هفت سال اینگونه زندگی کرده، اما هیچکدام از این هفت سال به اندازه الآن دلگیر نبوده.
زیرِ لب لعنتی به صافکار ماشین میاندازد؛ جوری که هر کس نداند، فکر میکنند صافکار گلگیر ماشین به جدول کنار خیابان کشیده است.
تمام راهها، آخرشان یک مقصدی است؛ یک ایستادنی دارد، اما راه خانم مدیر فقط رفتن است. بایستد خودش را هم میبازد؛ بایستد به عقب میدود. این زن امروز پاک دیوانه شده ولی کل شهر را پایین و بالا کنی، آخرش یک نقطه برای ایستادن وجود دارد. میتواند خانهی پدری باشد یا همان نقطهی آغاز! شاید هم یک قبرستان باشد! هر چه که باشد، ایستگاه ایستادن است، حتی اگر ایستگاه خانم مدیر باشد. آخرش که چه؟ تمام عمر که نمیتوان راه رفت. باید جایی بایستد؛ نفسی تازه کند و به عقب هم برنگردد، شاید هم که برگردد، خدا را چه میداند؟!
دستهای یخزدهاش را داخل پالتوی چرمیاش فرو میبرد. نگاهش مردد است، شاید هم در تصمیمش مردد است.
انگشت کشیدهاش را روی زنگ میگذارد و وارد لابی آپارتمان میشود.
چه قبرستان لاکچری؟ سمت تنها پیشخوان حرکت میکند. با قدمهای سست، دیگر خبری از آن خانم مدیر بداخلاق نیست.
صدایش میلرزد از سرما یا، یا چی؟ نکند فکر میکنید بغض دارد؟ او هفت سال نگریست که الآن بخواهد گریه کند! همان از سرما صدایش مرتعش شده.
– با آقای کاویانی کار داشتم.
پسرک نگاهش محجوب و سر به زیر است.
– فامیل شریفتون؟
– نیکفر هستم.
و سمت مبلهای لابی میرود و با همان وقار همیشگیاش مینشیند.
خیلی وقت است که منتظر چنین ملاقاتی بوده. گرمکن تنش را مرتب میکند و از همان عطر دیوانهکننده میزند.
مگر همیشه زنها نباید دلبری کنند؟ پس چرا مسعود اینقدر به خودش میرسد؟
مدتی نمیگذرد که صدای قدمهایش را از پشت سرش میشنود. نفسش را عمیق بیرون میفرستد و پیش پایش بلند میشود.
– سلام.
نگاهشان تداخل میکند، اما تصادفی نیست؛ همیشه همین جور بوده. رودررو که میشوند، چشمانشان چیزی غیر از یکدیگر نمیبیند.
مسعود: چرا نمیای بالا؟
سحر: اینجا خوبه.
هر دو مینشینند. هنوز نگاهشان در هم غرق است. نمیدانند کدام یکی باید شروع کند؛ انگار بار اولشان است که یکدیگر را میبینند.