ویرگول
ورودثبت نام
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

رمان در هیاهوی سکوت ما

نام رمان: در هیاهوی سکوت ما
نام نویسنده: Sarina.a
ژانر رمان: تراژدی_اجتماعی_عاشقانه
خلاصه:در میان گذر بیبازگشت روزهای زندگانی، کالف در هم
پیچاندهی رویدادهایشان بر یکدیگر، گرهای کور میخورد! دو انسانی که
خاک سرشتشان متفاوت از هم است، چهگونه میخواهند این گره را به
گشایش برسانند؟ در مسیر این جریان دخترکی دریاگون، بیتالطم و
ساکن؛ منعکسکنندهی پسرکی منسوب به ماه میشود! کالفها بیشتر
در هم پیچیده و بر بوم قلبهای تپندهشان رنگی نو پاشیده میشود؛
رنگی از جنس عالقه و شیفتگی! حال باید نظارهگر ماند که دریا تا پایان
آرام و بیخروش است؛ یا تصویر ماه میان موجهایش از بین خواهد رفت؟
آیا شروع دو روایت، یک پایانی ملموس خواهد داشت،یا خیر؟!
قسمتی از رمان در هیاهوی سکوت ما جهت مطالعه و :

به نام خدا
آنقدر میدوم تا که دیگر جانی در بدنم نمیماند.
بغض در گلویم خفه شده.
انگار زمین و آسمان، به هم گره خوردهاند. انگار از آسمان سنگ میبارد و
از زمین، آتش شعله میکشد. انگار…
پایم پیچ میخورد؛ جایی را ندارم تا دست بند کنم و نیافتم. مثل
همیشه، بیتکیهگاه! روی زمین فرود میآیم.
نمیشکنم، خرد میشوم!
خرد شدن کم است، له میشوم!
نفسم جایی در میان مجرای تنفسیام، به یغما میرود.
سرفه میکنم؛ همهی اجزای داخلیام از جا کنده میشوند.
قلبم درد میکند، تمام وجودم درد میکند. نمیتوانم بلند شوم. توان
ایستادن ندارم، من دیگر توان جنگ ندارم!
همان جا، بیاهمیت به عابرهای متعجب، روی زمین چمباتمه میزنم.
اشک از میان پلکهای سوزانم، راه میگیرد. روی تیغهی بینیام فرود
میآید.
او در این مهمانی چه می کرد؟
من را دید!
داشت به طرفم، میآمد…
باز حماقت کردم، باز مانند ترسوها فرار کردم.
انگار نفس در گلویم قفل و زنجیر شده است؛ نمیتوانم نفسم بکشم.
دستم را به زمین بند میکنم؛ میخواهم بلند شوم، اما دوباره روی زمین
میافتم.
با این قلب کوبنده و خون یخزده در رگهایم، انتظار بیجایی از خودم
داشتم.
خودم را به سمت دیوار کنار پیاده رو میکشم و مانتوام را بیشتر دور
خودم میپیچم.
قلبم تمام توانش را به کار گرفته بود و با قدرت، خودش را به قفسه ی
سینهام میکوبید؛ انگار که استخوانهای شکسته قفسه سینهام، درون
قلبم فرو رفته.
سرم را پایین میاندازم و چشمانم را روی هم فشار میدهم.
قطرهای اشک از میان پلکهایم، روی گونهام فرود میآید.
حضور کسی را در مقابلم احساس میکنم. سرم را باال میآورم و نگاه تارم
را روی پسر مقابلم میچرخانم. با صدایی گرفته میگویم:
– عرفان؟
عرفان با خشم بازویم را میگیرد و از روی زمین بلندم میکند. از درد،
صورت درهم میرود؛ نمیتوانم روی پاهایم بایستم، اما با تکیه به عرفان
و لنگان-لنگان موفق میشوم که راه بروم.
به راهی که آن از آمدهام، نگاه میکنم. مگر چقدر دور شده بودم؟ با
دیدن ماشین عرفان، میفهمم آنقدر دور شدهام که حتی عرفان هم
پیاده به دنبالم نیامده…
عرفان کمک میکند تا روی صندلی ماشین بشینم. شیشه آب را جلویم
میگیرد، نگاه گیجم را روی صورتش میچرخانم.
– بگیر بخور.
سرم را به معنای نه، تکان میدهم.
شیشهی آب را نزدیک دهانم میکند؛ دستش را هل میدهم و آب روی
پیراهنش میریزد.
با عصبانیت شیشهی آب را روی زمین میاندازد:

– دریا چی شد؟ چرا یه دفعه گذاشتی رفتی؟

سرم را پایین میاندازم و برای مهار گریههایم، لبم را گاز میگیرم.

https://98iiia.ir

۱
۱
نودهشتیا
نودهشتیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید