
نام رمان: جهان من
نویسنده: ملیکا ملازاده
ژانر: عاشقانه، اجتماعی، تراژدی
تعداد صفحه: ۶۰۰
خلاصه:
گفتم این آغـاز، پـایان ندارد.
عشق اگرعشق است آسان ندارد،
گفتی ازپاییـز، بایدسفرکرد.
گرچه گل، تاب طوفان ندارد،
آنکه لیـال شد در چشمِ مجنون،
همنشینی جز باران ندارد،!…
من خنده زنم بر دل، دل خنده زند بر من
اینجاست که می خندد دیوانه به دیوانه
من خنده زنم بر غم ، غم خنده کند بر من
اینجاست که می خندد بیگانه به دیوانه
من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من
اینجاست که می خندد ویرانه به دیوانه
من خنده کنم بر تو، تو خنده کنی بر من
اینجاست که می خندیم هر دو چو دو دیوانه
من خنده کنم بر او، او خنده کند بر من
دیگر به چه می خندم دل رفت از این خانه
بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:
فرداش کلاسها که تموم شد، با چندتا از بچهها خوراکی و ساندویچ گرفتیم و برای پیکنیک به پارک ملت رفتیم. بساطمون رو پهن و شروع به خوش و بش کردیم. کتایون گوشیش رو به من داد و گفت:
-اسمت رو جستوجو کن.
بدون مخالفت اسمم رو زدم که صفحهی بزرگی اومد. اولیش وبلاگم بود راجب بیبند و باری، دومیش هم وبلاگم بود سیاست، سومی آدرس اینستا و چهارمی کانال تلگرام و پنجمی کانال ایتا، ششمی کلی کلیپ به اسم من از همایشهام بود.
-خدای من!
-بله خانم، با اینها کسی هم جرأت آشنایی دادن نداره.
چمرانه گفت:
-واقعا نمیدونستی چهقدر معروف شدی؟
در حالی که از کار رها تعجب کرده بودم گفتم:
-نه والا.
آسمان نگاهی به ساعت گوشیش کرد. بعد بلند شد و گفت:
-بریم به همایش بچهها برسیم.
ندا گفت:
-امروز روز دانش آموز هست. بریم چندتا کتاب بگیریم، توی مدارس بین
بچهها پخش کنیم.
دوباره به دانشگاه برگشتیم و توی همایش شرکت کردیم. واقعا خوب بود !به خونه اومدم .توی راه پله داشتم با خیال راحت برای خودم آهنگ میخوندم که دیدم الیاس بدو- بدو پایین اومد و دوتا بازوم رو فت و من رو به سمت پشت راه پله کشوند، در انتها به دیوارم چسبوند. من که توی شوک رفته بودم، با بهت گفتم:
– وای! دیونه چیکار میکنی؟ چته؟! انگشت اشارهاش رو روی بینیش گذاشت.
-هیس! چیه چهچه میزنی جلوی خواستگارها؟ چشمهام گردتر شد.
-خواستگار؟! این بار اون یکم تعجب کرد.
-مگه خبر نداشتی؟
نوچی کشیدم.
-مگه دیشب مامان بهت نگفت؟ دوباره نوچ کشیدم.
-چی رو؟!
خندهاش گرفت.
– خیلی شوتی!
من که تازه از شوک در اومدم کنارش زدم و با ذوق گفتم:
-خواستگار! من تا حالا خواستگار نداشتم!
بعد با تعجب پرسیدم:
-چرا من تا حالا خواستگار نداشتم؟!
خندهاش بیشتر شد و دستم رو گرفت.
-بیا بریم دیونه.
نمیدونستم خوشحال باشم، یا ناراحت! دوراهی بزرگی بود. از یک طرف
قصد ازدواج نداشتم و از طرفی هم. کلافه موهام رو بههم ریختم و خودم رو توی آینه نگاه کردم، عین دیوونهها شده بودم !تونیک نباتی با شلوار مسی پوشیدم و موهام رو با یک کلیپس یشمی جمع کردم .با وقار و قدمهای داشتم از پله بالا میرفتم، که صدای مامان اومد.
-بله این دختر ما خیلی هنرمنده.
سر جام خشکم زد و خندهام گرفت. نمیتونستم خودم رو کنترل کنم که یاس جلوی دهنم رو گرفت و گفت:
-نخند، اِ!
دستش رو از روی دهنم برداشتم و گفتم: -قبل از اینکه دستت رو روی صورت یک دختر بذاری قبلش مطمئن شو اون آرایش نکرده ها! به کف دستش نگاه کرد و حرصش در اومد. یکهو صدای خانوم اومد که میگفت:
-حالا عروس خانم کجا هستند؟
بلافاصله مامانم گفت:
-دخترم این چای چیشد؟
تازه یادمون اومد چای نداریم. یاس دوید از آشپزخونه پایین سه لیوان چای ریخت و بالا اومد و به دست من داد. بسمالله گفتم و وارد شدم. یک خانم با لباس بلند مشکی و روسری جیگری.