
نام رمان: تشنج
نویسنده: عطیه حسینی
ژانر: تراژدی-معمایی-اجتماعی
تعداد صفحه: ۷۸۰
خلاصه:
زنی محکوم به سنگسار میشود. همان زمانی که قلبش چون ماهیِ از
آب پریده در سینهاش جستوخیز میکند، همان زمانی که گلویش از خوف خشکیده است و نفسش برای دخول و خروج تضرع میکند، به سمت گودال کشیده میشود. دخترانش، شاهد آخرین آبیاند که او نوش میکند؛ پسرش، آن والهی سینه سوخته، کلوخ و سنگ در دست میگیرد تا نفسبُر مادرش شود و همسرش، شاید او بیش از حد متحمل زجر شده که رحم را به بیرحمی میفروشد و فوارهی خشم از چشمانش زبانه میکشد! سرگذشت چگونه گذشت که جوهر قلم زندگی زن، در این نقطه از صفحه خشکید؟ جوهر هفت رنگ دفترچهی حیات سایرین، قرار است چه چیزی را بِنِگارد و چگونه بینم شود؟
بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:
صحرا، در انتهاییترین نقطه از روستا که به جاده میرسید، در زمینی که خاشاک و سنگ چیزی در آن نبود، ایستاده بود. چشمهایش، خانههای کاهگیای که از دور به چشم میآمدند را میپایید تا ببیند چه زمانی مادرش را از میان آنها عبور میدهند و میآورند.
سرش را بلند کرد و نگاهِ هراسانش را به آسمانِ بغض کرده و ابری دوخت. قلبش با تپشهایی نامنظم، زجه میزد و دستِ تمنایش را به سوی خدا دراز کرده بود. تمام وجودش التماس میکرد که بلایی نازل شود و ثانیهها را به سنگکوب وا دارد؛ اما چه زمانی همه چیز بر وفق مراد او بوده که اینبار، بار دوم باشد؟!
چند تاری از موهای فرخورده، خرمایی و پریشانش، با بیقراری با نسیم همراه میشدند و مدام روی چهرهی گندمگون و پیشانی کوتاهش مینشستند. پاهایش سست و متزلزل بودند، لرز داشتند و قوای ایستادن بر زمین پر خاک آن روستا را از او ستوده بودند. دو دستش را روی شانههای خواهرش نهاده بود تا قوتی بر قلب ترسان او شود.
یَرحا، خواهرک پنج سالهاش، دخترک زیباروی و خوش قلبش، به اجبار پدر در آن ناکجاآباد ایستاده بود تا آخرین ثانیههای مادرشان را شاهد باشد. رحم پدر کجا بود؟ همانجایی که آرامششان به آنجا کوچ کرده بود!
لحظهای نگاه صحرا به نقطهای دور افتاد و تپشهای قلبش دو برابر شدند. با دو دستش، یرحا را به سوی خود چرخاند تا نبیند، تا مهربانترینش را، تا عزیزترینش را آنگونه کفن پیچشده و حقیر در چشم نبیند. مادرش، بیتایش، سفیدپوش شده، با فشارهای آورده از سوی دو زن دیگر، روی خاکهای روان آن زمین پست کشیده شد و وارد فضای هلالیای گردید که مردم روستا، با گردهماییشان آن را ایجاد کرده بودند.
مردها از پیر و عصا به دستشان تا جوان و راست قامتشان، یک طرف آن حلقه را شکل داده بودند و زنها، همگی چادرهای گلدار و رنگارنگ بر سر کرده بودند و طرف دیگر حلقه را تشکیل داده بودند. صحرا، رعب را که در نگاه قهوهای رنگ مادرش دید، پریدگی رنگ رخ چون ماهش را که نظاره کرد، هق زد و شانههایش رعشهوار بالا و پایین رفت؛ اما چه چیزی باعث شد که بغضش به ناگاه فوران کند و روی گونههای زیبا استخوانیاش را تر سازد؟
وضع ظاهری میت مانند مادرش، ترس نگاه مظلومش، یا نگاه تحقیرآمیز و پر ترحم زنهای چادر به سر روستا بر روی او بود؟ هیچکدام! هیچکدام آنقدر او را نسوزاند که لبخند روی لب او درونش را شعلهور کرد!
مادرش، بیتایش، الگوی تمام بیست و پنج سال هستیاش، همانطور که آرام- آرام به سمت گودال عمقدار وسط آن اجتماع فرستاده میشد، تا نگاهش به لرز شانهی او و رنگ پریدگیاش افتاد، تا دخترانش را میان آن جمعیت پرترحم، پر تشویش دید، از دور و از آن فاصله، لبخندی آرامشبخش بر لبان باریک و زیبایش نشانده بود.