ویرگول
ورودثبت نام
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
نودهشتیا
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

رمان با یادت چشمامو می‌بندم

نام رمان: با یادت چشم‌هام رو می‌بندم
نویسنده: فائزه سگوند (nihan)
ژانر: عاشقانه-اجتماعی
تعداد صفحه: ۳۹۳
خلاصه:
داستان درباره‌ی دختری به اسم راحیله، او دانشجوی رشته ی پزشکیه و درخانواده‌ای چهارنفره و ثروتمند زندگی می‌کند. راحیل در سن بیست و یک سالگی عاشق می‌شود، ولی پدرش که مردی خشن است با این عشق مخالفت میکند، و همین باعث عذاب ابدی راحیل می‌شود.

بخشی از رمان جهت مطالعه و دانلود:
با صدای زنگ گوشیم از خواب بیدار شدم، وقتی به صفحش نگاه کردم اسم ندا نشان داده می‌شد؛ ای بمیری که این چند روز رو نمی زای بخوابیم، گوشی رو با حرص جواب دادم‌و بدون سلام گفتم:
– سه روز دیگه میریم دانشگاه دیگه باید زود بیدار بشیم، اگه تو گزاشتی الان ما بخوابیم آخه ساعت هشت صبح چه موقع زنگ زدنه؟
صدای خنده ی ندا از پشت گوشی شنیده می‌شد:
– پس سلامت کو خانم خانما؟ پاشو بریم وسایل دانشگاه رو بخریم.
من: حالا نمیشه بعدازظهر بریم؟
ندا: من بعدازظهر باید برم خونه عمه، نمی‌تونم بیام.
من: باشه پس آماده شو تا یک ساعت دیگه اونجام .
با بی حالی از تخت دل کندم و به سمت سرویس بهداشتی که گوشه اتاق بود رفتم، بعد از انجام دادن کارهای مربوطه به حمام رفتم و دوشی گرفتم.

مانتو سفید که کوتاهیش تا بالا زانوم بود با شلوار جین مشکی و شال سفید با کفش مشکی پوشیدم، صورت سفید‌ی با چشم‌های سبز و لب‌های نازک داشتم، به نظر خودم و البته نظر دوست‌هام خوشگل بودم پس نیاز به آرایش زیادی نداشتم؛ فقط به کشیدن خط چشمی اکتفا کردم و از اتاق خارج شدم.

منیر توی آشپزخونه بود
من: سلام منیر خانم.
منیر: سلام دخترم چرا اینقدر زود بیدار شدی؟
من: می‌خوام با ندا برم واسه خرید وسایل دانشگاه.
منیر : اها به سلامتی عزیزم، بیا صبحونه آماده است.
رفتم پشت میز نشستم و بعد از خوردن چند لقمه از نیمرو بلند شدم.
من: اگه مامانم بیدار شد بگو تا ظهر برمی‌گردم.
منیر: باشه برو به سلامت.
منیر خانم تو خونمون کار می‌کرد زنی تنها بود، خیلی باهاش صمیمی بودیم درواقع مثل عضوی از خانواده‌ی خودمون بود.

به سمت پورشه سفید رنگم رفتم، و سوار شدم درو با ریموت باز کردم و به سمت خونه ندا حرکت کردم و نیم ساعت بعد رسیدم؛ چندتا بوق زدم که ندا از خونه خارج شد و به سمت ماشین اومد.

من: سلام خوبی؟
ندا: ممنون تو چطوری؟
من: خوبم.
ندا: راستی میای فردا بریم کوه؟
من: با کی بریم؟
ندا: با اکیپ.
من:‌ باشه.
آهنگی پلی کردم و به سمت بازار حرکت کردیم.
بعد از بیست دقیقه رسیدیم و به سمت مغازه‌ها رفتیم. بعد از خرید چند وسیله‌ی مورد نیاز مثل دفتر و خودکار و پوشه به سمت کافی شاپی که همون نزدیکی‌ها بود رفتیم.

من و ندا روی صندلی‌ها نشستیم که گارسون اومد.
گارسون: خانم چی میل دارید؟
من: قهوه.
ندا: چای.
گارسون رفت تا سفارشات رو بیاره.
ندا: بعدازظهر میریم خونه عمه پیش امیر و چشمکی زد(امیر پسر عمش بود که چهار سال از خودش بزرگ تر بود و‌بهش علاقه داشت، امیر پسر مذهبی بود و تا الآن چیزی از علاقه نشون نداده بود).

من: هنوز چیزی بهت نگفته؟
ندا: مثل چی؟
من: اینکه دوستت داره یا چه می‌دونم عاشقته و از این چیزا.
ندا: نه بابا هروقت ما میریم خونشون یا داره نماز می‌خونه یا قرآن، بیشتر سال هم که روزه است حالا بیاد از عشق و عاشقی بگه.
نگاهی به تیپ ندا کردم و لبم رو براش کج کردم.

https://98iiia.ii

۱
۰
نودهشتیا
نودهشتیا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید