اون سالی که پیش دانشگاهی بودم تصمیم گرفتم همون سال تو کنکور شرکت نکنم و یه سال خیلی خوب درس بخونم بعدش شرکت کنم. اون زمان با دختر داییم با هم درس میخوندیم. با هم گفتیم حالا میریم شرکت میکنیم یه تجربه ای میشه. کسی از تصمیم ما که میخواستیم سال بعد خیلی جدی درس بخونیم خبر نداشت و فقط خودمون میدونستیم کنکور اون سال واسه‌مون اصلا جدی نیست. اما شبی که جوابا میخواست بیاد یه بسته قرص خواب تو داروهای مادر بزرگم پیدا کردیم. گفتیم نفری یه دونه بخوریم ببینیم چی میشه. خوردیم و این قرص مثل یه بمب انرژی تو ما عمل کرد. تو حیاط میدوییدیم، شوخی میکردیم اصلا یه وضعیتی شده بود. دیدیم اثر نکرد نفری دوتا دیگه خوردیم. یه کم منگ شدیم و همزمان جوابا اومد. رتبه‌های بدی نیاوردیم ولی حالت عادی نداشتیم همه فکر میکردن ما ناراحتیم در صورتی که نفری سه تا قرص خورده بودیم هیچی نمیفهمیدیم.
هیچوقت حالم تو اون لحظه‌هارو فراموش نمیکنم. همه چی حالت اسلوموشن داشت. دستمو گذاشتم رو شونه دختر داییم اونم خیلی یواش از ۳ تا پله آروم پایین رفت ولی همونطور که یواش راه میرفت نمیتونست وایسه خورد تو دیوار افتاد خاله‌م جیغ زد و آخرین تصویری که یادمه اینه که کمک کرد دختر داییم بگیره بخوابه. از سه روز بعدش چیزی یادم نیست، هیچی.
تو همون روزا بابام به مامانم گفته بود بریم مسافرت بچه‌م خیلی ناراحته.
دو سه سال بعد این داستانو واسه همه تعریف کردیم.
سال بعدشم که قرار بود درس بخونیم همش به گشت و گذار و تجربه‌های اینچنینی گذشت و فقط یک ماه و نیم آخرش درس خوندیم ولی هر دومون تو دانشگاه‌های خیلی خوبی قبول شدیم.
