
کیم، دلیلِ زنده بودنم؛ امروز در تقویم روز عشق است اما این دوری ما باعث شده نه کادویی برایت بخرم، و نه حتی ببینمت و یا صدایت را بشنوم. هرچند پولی نداشتم که برایت کادویی بخرم. به ذهنم رسیده بود برای روز تولدت تلفن همراهم را بفروشم. امروز عصر اما یکی از نامههای نادر ابراهیمی را میخواندم. خوشحال شدم که در "عصر شیئی شدن محبت و عشق" من نتوانستم چیزی برایت بخرم. خودت متن نامه را بخوان...
عزیز من!
فردا، یک بار دیگر، سالروز ازدواج ماست، و من که اینجا نشستهام و صبورانه خط می نویسم هنوز هیچ پیشکشی کوچکی برای تو تدارک ندیدهام؛ اما این تنها مسألهای ست که هرگز، به راستی هرگز مرا نگران نکرده است، و نیز، نخواهد کرد. نگران، نه؛ اما غمگین، البته چرا.
این، در عصر نفرت انگیز شی ئی شدنِ محبت و عشق، معجزه ای ست که ما - من و تو - خوشبختی مان را ، نه تنها بر پایهی پول، بل حتی در رابطه ی با آن نساختهایم ؛ که اگر چنین کرده بودیم ، چندین و چند بار، تاکنون، می بایست شاهد ویران شدن شرم آور این بنا بوده باشیم...
و چقدر تأسف انگیز است ویران شدن چیزی که خوب بودنش را مؤمنیم.
و کیست در میان ما که نداند این معجزهی حذف پول به عنوان حلال مشکلات، تنها به همت والا، گذشت بی نهایت، بلند نظری و منش بزرگوارانهی تو ممکن گشته است؟
میل، یکشنبه، 26 بهمن 1399