این پست در ادامه پست قبلی نوشته شده که روزنوشت‌های من از جنگ رمضان است.
سحری را خورده بودیم و نشسته بودیم اخبار را چک کنیم که دیدم یکی از کانال‌ها از صفحه شبکه خبر عکس گذاشت؛ از آن زیرنویس لعنتی: شهادت قائد امت آیت الله العظمی خامنه‌ای.
لعنت به آن زیرنویس. لعنت به شبکه خبر. لعنت به من. لعنت به من که هنوز زنده بودم.
فوری زدیم شبکه خبر. راست بود. لعنتی راست بود.
گریه نکردم. فقط جیغ کشیدم. انقدر جیغ کشیدم که گلویم سوخت. روبه‌روی تلوزیون ایستادم و جیغ کشیدم. راستش از دست خدا عصبانی بودم. همیشه دعا کرده بودم چنین روزی را نبینم، دعا کرده بودم من یک لحظه هم بعد از آقا زنده نباشم و الان زنده بودم. داشتم سر خدا جیغ می‌کشیدم و می‌گفتم: چرا من زنده‌م؟ چرا من زنده‌م؟
علی هم ایستاده بود جلوی تلوزیون. داشت بلند بلند گریه می‌کرد؛ مثل مادرهای بچه از دست داده. کاری که هیچ‌وقت نکرده بود. از طبقه بالا هم صدای جیغ و گریه می‌آمد. من همچنان ضجه می‌زدم و از خدا طلبکار بودم. خودم را می‌زدم. دنبال یک راهی برای مردن می‌گشتم. علی هم خودش را می‌زد. دراز کشیدم روی مبل و دستم را مشت کردم و محکم کوبیدم روی سینه‌ام. می‌دانستم ضربه محکم به قفسه سینه می‌تواند باعث ایست قلبی شود. همه امیدم همین بود. همه قدرتم را جمع می‌کردم و می‌زدم. گریه می‌کردم و می‌زدم. درد می‌گرفت ولی نمی‌مردم. از سخت‌جانی‌ام عصبانی بودم. از قلب لعنتی‌ام که می‌تپید عصبانی بودم. از ریه‌های لعنتی‌ام که هنوز از هوا پر و خالی می‌شدند عصبانی بودم. از زنده ماندن متنفر بودم. می‌خواستم بمیرم. نمی‌خواستم بعد از آقا توی این دنیا بمانم. واقعا نمی‌خواستم. مشت می‌کوبیدم به سینه‌ام بلکه فرجی شود و قلبم بایستد. برایم مهم نبود بعدش چه می‌شود و کجا می‌روم. فقط دنیا را بعد آقا نمی‌خواستم. مادر همسرم سعی می‌کرد جلویم را بگیرد و اجازه نمی‌دادم. آخرش خسته شدم، ولی نمردم.
توی گروه‌ها نوشته بودند مردم اصفهان ساعت هفت صبح توی میدان امام جمع شوند. سرمان داشت از درد می‌ترکید. اول می‌خواستیم بخوابیم؛ ولی دلمان تاب نیاورد. وقتی داشتم مانتو و روسری مشکی‌ام را می‌پوشیدم دوباره بغضم ترکید. از این مشکی لعنتی هم متنفر بودم. و به این فکر کردم که دیگر نیاز نیست لباس عید بخرم. لباس عیدم هم همین است، همین مانتو و روسری مشکی.
توی گذر سپه، مردم داشتند کم‌کم جمع می‌شدند. بجز آدم‌های سیاه‌پوش که تنهایی یا دسته‌ای راه می‌رفتند، هیچ جنبشی نبود. بعضی بهت‌زده بودند و بعضی گریان. کم بودیم. آرام توی گذر سپه راه می‌رفتیم. یک نفر شعار داد و از ته دل مرگ بر امریکا و مرگ بر اسرائیل گفتیم. وقتی به میدان رسیدیم، تازه یک چهارم میدان پر شده بود. نمی‌دانستیم کجای میدان برویم. مثل بیست و دوی بهمن نبود که جایگاه جلوی عالی‌قاپو باشد. مثل این که یک جایگاه دست و پا شکسته‌ای سمت مسجد امام ساخته بودند. رفتیم آنجا. مردم کم‌کم می‌آمدند. همه گریه می‌کردند، زن و مرد، پیر و جوان. گریه مردها را که می‌دیدی تازه انگار به خودت می‌آمدی و می‌فهمیدی که چه اتفاق وحشتناکی افتاده؛ انقدر وحشتناک که مردهای میانسال و باوقار و پا به سن گذاشته هم زار بزنند. روی سر همه گرد یتیمی پاشیده بودند. پریشانی، بهت، بی‌کسی، بی‌پناهی... این را از چهره همه می‌شد خواند. دور هم جمع شده بودیم که گریه کنیم. که بزنیم توی سرمان.
یک بهت لعنتی توی صورت همه بود. جمعیت شبیه جمعیت بیست و دوی بهمن و روز قدس نبود. مردم به هم نگاه می‌کردند و با نگاه می‌پرسیدند: راسته؟ بعد می‌زدند زیر گریه. بلند بلند.
هیچ‌وقت چنین سوگ جمعیِ رستاخیزواری ندیده بودم. وقتی حاج قاسم شهید شد هم مردم عزادار شدند، ولی نه این شکلی. هرکسی در خلوت خودش گریه کرد. همه خیلی معمولی آمدند میدان امام. پای روضه گریه کردند ولی نه اینطوری. هنوز همه رسمی بودند، به خودشان مسلط بودند. سر شهادت شهید رئیسی و سیدحسن نصرالله هم همینطور بود. شاید چون آقا بود. چون هنوز می‌شد گفت جانم فدای رهبر. الان اما آقا نبود و آن چیزی که من را از ریشه می‌سوزاند این بود که آخرش ما فدای آقا نشدیم. ما فقط شعار دادیم. و ما حالا طوری بی‌پناه شده بودیم که ظاهرمان برایمان مهم نبود. نمی‌خواستیم و نمی‌توانستیم به خودمان مسلط باشیم. هرطور دلمان می‌خواست، بی‌روضه و با روضه گریه می‌کردیم. مردها می‌زدند توی سرشان. زن‌ها ضجه می‌زدند. صدای شیون از هرسو بلند بود. دنیا انگار به آخر رسیده بود. انگار قرار بود بعد از آن گریه‌ها ما هم بمیریم. انگار زمان قرار بود همینجا بایستد و ما فقط زار بزنیم و هیچ کاری جز گریه کردن و ضجه زدن برایمان نمانده بود. دنیایمان توی یک لحظه روی سرمان خراب شده بود. آقای عزیزمان، پدرمان، کسی که بدون این که حواسمان باشد به او تکیه زده بودیم، یک‌باره رفته بود. حواسمان نبود و یکهو زیر پایمان خالی شده بود و با مغز خورده بودیم زمین.
بعضی عکس آقا دستشان بود. پوستر، تخته شاسی، قاب عکس. کوچک و بزرگ. انگار قابی که به دیوار خانه‌شان یا روی طاقچه‌شان بود را برداشته بودند و آورده بودند اینجا. یک خانم نشسته بود روی سکوها. پوستر آقا را بغل کرده بود. چادرش را کشیده بود روی صورتش و روی تصویر آقا دست می‌کشید و دستش را می‌کشید به صورتش. صدای زن دیگری می‌آمد که جیغ می‌کشید و خودش را می‌زد. مردی داد می‌زد و با هر داد روی زانویش خم می‌شد و از شدت گریه نفس کم می‌آورد. علی می‌کوبید به سینه‌اش و بلند گریه می‌کرد. و فقط اینطوری نبود که خانم‌های چادری آمده باشند. خیلی‌ها را دیدم که به قول آقا ضعیف‌الحجاب بودند و با لباس مشکی آمده بودند و گریه می‌کردند.
صدای یک مجری از سمت جایگاه می‌آمد. صدای او هم گرفته بود. او هم مثل همیشه آماده و اتوکشیده نبود. و فکر کنم خیلی هم حواسش نبود چه می‌گوید. همه با بغض الله اکبر می‌گفتند. شعار می‌دادند. از ته دلشان، از ته ته دل سوخته‌شان. توی آن بی‌پناهی، توی آن یتیمی، دیگر «الله‌اکبر» و «یا صاحب‌الزمان» فقط یک ذکر و شعار نبود. ناله‌هایی از عمق دل‌های گداخته بود. فریاد کمک‌خواهی بود. فریاد مردمی بود که هرچند زخمی، هرچند دل‌سوخته، محکم سر جایشان ایستاده بودند و رو به آسمان، رو به همه‌ی دنیا فریاد می‌کشیدند که اگر آقای ما شهید شد، ما هنوز خدایمان را داریم. ما هنوز امامی داریم که به فریادمان برسد. چه امتحان سختی بود؛ چه درس توحید بزرگی بود. تمام آنچه عرفا از توحید گفته بودند را در می‌شد در الله اکبر بغض‌آلود ما خلاصه کرد. و شاید هیچ‌وقت، مردم انقدر عاجزانه، در کنار هم برای ظهور ضجه نزده بودند. تا حالا هیچ‌وقت آنطوری از ته دلمان مرگ بر امریکا و مرگ بر اسرائیل نگفته بودیم.
من زمانی که امام خمینی از دنیا رفت وجود خارجی نداشتم؛ ولی فکر کنم آن روز را – دهم اسفند 1404 را – تا پیش از این میدان امام به خودش ندیده بود. موشک‌ها بالای سرمان بودند. فکر کنم یکی دو تایش موشک دشمن بود که پدافند شکارش کرد و بقیه موشک‌های خودمان بودند. مردم رو به آسمان تکبیر می‌گفتند. انگار می‌خواستند دست بیندازند و موشک را بگیرند و خودشان شخصا موشک را توی حلق نتانیاهو بچپانند.
یکی دو ساعت توی میدان ماندیم و گریه کردیم. انقدر گریه کردیم که رمق برایمان نماند و پلک‌هامان ورم کرد. کار دیگری نداشتیم. نمی‌دانستیم کجا برویم. مردم هنوز داشتند می‌آمدند. میدان پر بود. وقتی می‌خواستیم برویم، به زور داشتیم راهمان را از میان جمعیت متراکم باز می‌کردیم.
ساعت نزدیک ده بود که برگشتیم خانه و خوابیدیم. یعنی علی گفت باید بخوابیم؛ چون از این به بعد دیگر باید هر روز توی خیابان باشیم.
یک ساعت بعدش بیدار شدم و دوباره خوابیدم. با خودم گفتم شاید اگر بخوابم، بیدار می‌شوم و می‌فهمم کابوس دیده‌ام. بیدار می‌شوم و می‌بینم همه چیز مثل دیروز است: باید افطار درست کنم، باید مطالعه کنم، شب باید برویم خرید عید. اذان را که گفتند بیدار شدم. دیدم علی زودتر بیدار شده و دارد نماز می‌خواند. هنوز صدای لعنتیِ اخبار می‌آمد. دوباره خوابیدم. خوابیدم. خوابیدم. دلم نمی‌خواست بیدار شوم. این حالِ سوگ را قبلاً هم تجربه کرده بودم. هیچ چیز جذابی توی دنیا نیست که انگیزه‌ات بشود تا از تخت بیرون بیایی. می‌خواهی انقدر بخوابی که خوابت عمیق شود و دیگر بیدار نشوی.
یکی دو ساعت بعد علی آمد توی اتاق و صدایم زد و هنوز آن کابوس تمام نشده بود. آنجا بود که زدم زیر گریه و گریه‌کنان غر زدم: هرچی می‌خوابم بیدار نمی‌شم.
به هرحال فهمیدم این کابوس واقعی ست. باید با آن کنار می‌آمدم. برای زنده ماندن هنوز یک انگیزه مانده بود: جویدن خرخره صهیونیست‌ها. و هنوز امید بود. بعد از ظهور شهدا برمی‌گردند دیگر؟ یعنی هنوز امید بود که آقا برگردد، همراه همه کسانی که دوست داشتم.
روی گوشی‌ام تماس‌های بی‌پاسخ زیادی بود که دلم نمی‌خواست جواب بدهم. حوصله حرف زدن نداشتم. حوصله هیچ کاری را نداشتم. ولی کم‌کم، هرچه به سمت غروب رفت حالم بهتر شد که برای خودم هم عجیب بود. خیلی راحت‌تر از آنچه گمان می‌کردم شهادت آقا را پذیرفته بودم. قبلا گاهی به این که آقا از دنیا بروند فکر کرده بودم و بعد سریع به خودم گفته بودم: خدا نکنه! و بعد دوباره پاسخ خودم را داده بودم که: خدا نکنه نداره. همه آدما یه روز از دنیا میرن و هیچ استثنائی هم نداره.
فکر می‌کردم اگر آقا از دنیا بروند من فرو می‌پاشم، طوری در هم می‌شکنم که دیگر نمی‌توانم زندگی کنم. برای همین همیشه از خدا خواسته بودم آن روز را نبینم. ولی حالا، هرچند قلبم له شده بود؛ ولی فرونپاشیده بودم. شاید چون آن موقع فکر می‌کردم آقا بخاطر کهولت سن یا بیماری از دنیا می‌روند. خب اگر اینطوری بود واقعا فرومی‌پاشیدم؛ ولی حالا آقا شهید شده بودند و مرگ کجا و شهادت کجا!
نمی‌دانم؛ شاید خود آقا قلب ما را آرام کرد. بالاخره شهید، آن هم شهیدی مثل امام خامنه‌ای دستش باز است و قدرت تصرف در عالم ماده دارد. شهید زنده است. خون شهید می‌جوشد و زنده می‌کند. انگار من هم یک بار مرده بودم و زنده شده بودم. یاد وقتی افتادم که رفته بودم بیت رهبری؛ آبان سال 1401، دیدار با مردم اصفهان. به طور معجزه‌واری راهم به بیت باز شد. آن موقع که قدم روی گلیم‌های آبیِ حسینیه امام خمینی گذاشتم، یکی دو سالی بود که قلبم نیمه‌جان بود. بنا به دلایلی، ایمان و احساس و شورم از دست رفته بود و تنها به عقل و منطق پناه آورده بودم. خشکیِ عقل‌گرایی صرف، جانم را خشکانده بود. روحم در کما بود. انگار به زور ونتیلاتور زنده بودم؛ با یک ایمان نیم‌بند. وقتی آقا آمد و وقتی دیدمشان، انگار یک نفر روی روحم عملیات احیای قلبی تنفسی انجام داد. انگار نفس برگشت. ایمان و شور زنده شد. آقا مرا احیا کرد.
از طرفی هرچه فکر می‌کردم می‌دیدم اصلا حیف بود آقا شهید نشود. چه شهادت زیبا و پرافتخاری بود. دهان خیلی‌ها را بست. بیشتر مردم فکر می‌کردند آقا توی پناهگاهند؛ ولی آخرش آقا در همان خانه ساده خودشان شهید شدند، همراه چندنفر از اعضای خانواده‌شان. مردانه مقابل دشمن ایستادند و مثل جدشان، مرگ باعزت را به زندگی در ذلت ترجیح دادند. فکر کردن به این چیزها از یک طرف غمگینم می‌کرد – از دست دادن چنین مرد بزرگی غم دارد – و از طرفی باعث می‌شد به این که همیشه طرفدار ایشان بوده‌ام افتخار کنم.
