۸ دی ۰۳
نمیدانم چرا امروز بیحوصلهام. الان ساعت نُه شب است و من سرم درد میکند و هیچ کار خاصی جز بازبینی نهایی پاور ارائه فردا نکردهام. کمی یادداشتهای قبلی را خواندهام و فقط به این فکر کردهام که باید دایره را تمام کنم و به یک ایده داستانی جدید رسیدهام. دلم برای نویسندگی تنگ شده است؛ برای صبح تا شب نوشتن و تحقیق کردن و نوشتن و کشفیات جدید درباره مسائل نظامی و سیاسی و جرمشناسی، و باز هم نوشتن و نوشتن و گشتن روی نقشه گوگل و آشنا شدن با مکانهای جدید و نوشتن و نوشتن و نوشتن. دلم هیچکاری نداشتن میخواهد و نوشتن.
کلا یک جوریام.
راستش من بیشتر مواقع توی دانشگاه تنها هستم و گاهی از این تنهایی خسته میشوم. درواقع دیگر یادم رفته بودن با دوستانم چه شکلی ست. هیچکدام از دوستانم در کارشناسی همرشتهام نبودند. در واقع تلاشهایم برای رفتن توی جمع بچهها همیشه با شکست مواجه میشد(اتفاقی که در تمام دوازده سال قبلش هم افتاده بود و من همیشه پس زده میشدم). کمی با یکی دو نفر دوست شدم، ولی آنها دوستان خودشان را داشتند و من یاد گرفتم توی دانشگاه تنها اینور و آنور بروم. دوران شیرین و کوفتیِ کارشناسی هم یک گرگ تنها بودم که گاهی پیش میآمد بتواند با زهرا سادات یا دوستان دیگرش برود سلف یا مسیری را با بچههای خودشان همقدم شود؛ ولی بیشتر وقتها توی ایستگاه اتوبوس دانشگاه یا توی اتوبوس یا توی سلف(در واقع جای دیگری نمیرفتم توی دانشگاه و کار دیگری نمیکردم) وقتی دانشجوهای دیگر را میدیدم که با دوستانشان هستند، احساس بدبختی میکردم؛ ولی حوصله دوست پیدا کردن هم نداشتم. چسبیدن به عارفه و دوستانش هم نتیجهای نداشت جز دیر رسیدن به کلاسها. ترجیح میدادم یک بدبخت تنها باشم که زود به کلاسش میرسد و مثل خر درس میخواند و تنهایی با کلی اختلاف، نفر اول رشتهاش میشود؛ نه یک دانشجوی خوشحال که توی برنامههای مختلف دانشگاه شرکت میکند و با دوستانش خوش میگذراند و دوران دانشجوییاش را پر از خاطرات شیرین میکند. اگر بگویی از دانشگاه چی فهمیدهام، بجز کلاسهایش فقط همین بود که وسط یک عالمه دانشجو که با دوستانشان بودند، من تنهایی بایستم منتظر اتوبوس. حقیقتا اینجور وقتها، یعنی هر روزی که دانشگاه هستم، احساس بدبختی میکنم. احساس خاکبرسر بودن. احساس این که اگر خودم خودم را جمع نکنم میمیرم و هیچکس به دادم نمیرسد(این حس را البته توی بیشتر زندگیام داشتهام).
پارسال، من تنهاتر از قبل هم شدم. درواقع خودم عمدا خودم را تنها کردم. خودم دیگر اصلا و ابداً حوصله آدمها را نداشتم. تا قبلش – قبل مرداد پارسال – داشتم با تنهاییام کنار میآمدم و حتی کمی دوستش داشتم؛ ولی تنهایی پارسال لعنتیترین تنهایی دنیا بود. دلم میخواست تنها باشم و درحالی که تنها هستم از خودم و دنیا و هر جنبندهای متنفر بشوم. حتی وقتی میتوانستم با زهرا یا زهرا سادات یا عارفه باشم هم سعی میکردم بپیچانمش یا زمانش را به حداقل برسانم. و تنهایی توی دانشگاه راه میرفتم. تنهایی برای خودم خوراکی میخریدم و با گریه میخوردم. تنهایی آهنگ گوش میکردم و تنها چیزی که برایم مهم بود، این بود که هرطور شده برای نماز ظهر خودم را به حرم شهدا برسانم. تقریبا جذابترین چیز برای من در این چهارسال و نیم دانشگاه، غذای سلف است.
اگر بخواهم دقیق توصیف کنم، شخصیت «نامرا» توی سریال همه ما مردهایم دقیقا من است. یک بچه خرخوان بدبخت که هیچ دوستی ندارد و خودش هم این را پذیرفته که نباید دنبال دوست بگردد. حتی وقتی مدرسه پر از زامبی میشود و اتفاقی با چند بازمانده توی یک کلاس گیر میکنند هم، باز توی آن جمع تنهاست و حتی وقتی از توی جمع دوستان بودن به وجد میآید و ذوق میکند، باز هم تنهاست و توی جمع پذیرفته نمیشود.
خلاصه، امروز هم یک روز کوفتی دیگر توی دانشگاه بود که تنها بودم و خودم را با ور رفتن به گوشی سرگرم کردم و تمام لحظاتش اخم کردم. من وقتی بیرون خانهام و تنها هستم اخم میکنم. تنها بودن همانقدر که امن است، سخت و ترسناک هم هست. امن است چون اختیار همه چیز دست خودت است و سخت و ترسناک است چون فقط خودت را داری. مسیر ایستگاه اتوبوس تا سلف و مسیر سالن آزادگان تا ایستگاه و مسیر دانشکده تا سلف و هرجای دیگری، وقتی تنها و پیاده هستی خیلی طولانی و سخت به نظر میرسد. وقتی تنها هستی خیلی خسته میشوی و من فکر میکنم احمقانه هم به نظر میرسی. مثلا وقتی تنها هستی، این که با خودت حرف بزنی، یا مسیرت را عوض کنی، یا بخواهی از یک منظره قشنگ عکس بگیری، از بیرون تو را شبیه احمقها جلوه میدهد. وقتی تنها هستی بیپناهی. کسی را نداری که به او غر بزنی یا از او کمک بخواهی. راستش وقتی توی سلف، تنهایی غذا میخورم و کنارم یک گروه دانشجو مشغول بگو بخند باشند، احساس بدبختی بیشتری هم میکنم. و البته، با وجود اینها اصلا دوست ندارم کسی را پیدا کنم برای پر شدن تنهاییام. قبلا تلاشم را کردهام و به اندازه کافی پس زده شدهام. من این تنهایی لعنتی را به پس زده شدن ترجیح میدهم.
امروز هم یک روز لعنتی تنها بودن بود و جلوی سلف، وقتی داشتم راه میرفتم، ناگاه پایم پیچ خورد – شاید این هم از عوارض تنها بودن است – و یک لحظه نزدیک بود تعادلم را از دست بدهم. این اتفاق گاهی برایم میافتد، ولی زمین نمیخورم. و یک دختر احمق – حالا که میخواهد – از کنارم رد شد و پوزخند زد و گفت مواظب باش. آخ اگر بدانی چقدر عصبانی شدم... به طرز غیرمعمولی عصبانی شدم، طوری که چندبار میخواستم برگردم و حمله کنم به دختر و آن موهای احمقانهاش را از زیر روسری بکشم و بکوبانمش به پنجرههای سلف و قبل از این که بفهمد چه خبر است، انقدر بزنمش که صورتش از ریخت بیفتد. چندتا لگد توی صورتش میزدم و بعد میگفتم خودت مواظب باش احمق فضول.
امروز توی اتوبوس هم اعصاب نداشتم. موقع پیاده شدن، سر آن احمقهایی که مهلت پیاده شدن نمیدهند و میخواهند زود بیایند بالا داد کشیدم. موقع پیاده شدن از مترو هم همینطور. و به دختری که سر راهم ایستاده بود و چون توی جمع دوستان احمقتر از خودش بود، حواسش نبود باید از سر راهم کنار برود، تنه زدم تا برود کنار. دلم میخواست او را هم کتک بزنم. دلم میخواست کولهاش را بگیرم و همراه کولهاش پرتش کنم روی شمشادها و تف کنم توی صورتش.
نمیدانم امروز چرا انقدر از همه آدمها لجم میگرفت. از زهرا سادات هم لجم گرفت. وقتی مهمان دعوت میکند باید یک راه کوفتی ارتباطی با خودش بگذارد. بیست دقیقه به سه مانده بود که از جلوی در خانهشان رفتم. میدانستم برق ساعت سه میآید و میتوانم بروم تو، ولی حس میکردم اینطوری یک آدم آویزان به نظر میرسم که برایش مهم نیست یک نفر با سهلانگاری وقتش را تلف کند. رفتم که بداند حق ندارد وقت من را بگیرد، حتی اگر تا هشت صبح بیدار بوده باشد و از خستگی خوابش برده باشد.
و خب آن احساس رانده شدن بازهم تشدید شد. راستش اگر اتوبوس زود نمیرسید و به خانه نمیرسیدم، ممکن بود واقعا کتککاری راه بیندازم.
و هنوز هم سرم درد میکند.

پ.ن: شاید بگید تو که ازدواج کردی دیگه نباید تنها باشی؛ ولی واقعیت اینه که ازدواج فقط بخشی از تنهایی رو از بین میبره(اونم شاید، اگه با آدم درست باشه) و آخرش نمیتونم از همسرم انتظار داشته باشم سر کار نرن و درس نخونن و فقط پیش من باشن!! درضمن آخرش هر آدمی محدوده تنهایی خودشو داره و باید داشته باشه.
