
نماهنگ غریب:
مصراع اولش مثل ضربه آرام چکش بر یک کوه یخ بود. تیک...
-هنوز صدای آشنات غریبه یا حسین...
یا حسین را که گفت، کوه یخ ترک خورد. ترک پیش رفت، رفت و رفت تا رسید به قلبی که در مرکز کوه یخ، منجمد شده بود. تق...
-هنوز نگات تو حسرت حبیبه یا حسین...
یخ قلب شکست. قلب شکست. قلب شروع کرد به تپیدن. به جوشیدن. از قلب خون میجوشید. نتهای موسیقی، بیتهاش، حرفبهحرفش داشت قلب را شعلهور میکرد، قلب شعله میکشید و یخها آب میشدند.
-هنوز تویی که یکتنه به دوش میکشی، تموم بار عشق رو؛ عجیبه یا حسین!
بغض شکست. آواها داشتند نفوذ میکردند به نهانترین قسمت وجودم. جایی که بود، هنوز بود و از یاد برده بودمش. غبار گرفته بود، یخ زده بود. قلبم را از یاد برده بودم. یادم رفته بود قلب دارم. قلبی که میتواند شعله بکشد و خاکسترم کند.
-ای نور ما، ای سور ما، ای دولت منصور ما/ جوشی بِنِه در شور ما، تا مِی شود انگور ما...
یادم رفته بود چقدر دوستش دارم. یادم رفته بود که میتوانم برایش بمیرم. میتوانم برایش زندگی کنم. یادم رفته بود تنها کسی ست که دستهای عقلم مقابلش بالا میرود، تنها کسی ست که بخاطرش مجنون میشوم، یادم رفته بود تنها کسی ست که ارزش دارد دلیل زندگیام باشد.
و همه اینها یادم آمد. چطور یادم رفته بود؟
بغض بود که ترکیده بود. یخ بود که ترک خورده بود. قلب بود که شعله کشیده بود. ولی هنوز اینها کافی نبود.
تا خواننده گفت: غریب...
انگار که جرقه به انبار باروت افتاده باشد...
انگار همانجا کنار قلب، یک انبار باروتِ متروک باشد و شعله قلب، باروتها را منفجر کرد. باروت هم که چه عرض کنم، تیانتی بود، نیتروگلیسیرین بود، دینامیت بود، آمونیوم نیترات بود... انگار که انبار بندر بیروت... در چند میلیثانیه، دمای قلب تا پنجهزار درجه سانتیگراد بالا رفت، بوم... با سرعت هفتهزار متر بر ثانیه، کوه یخ منفجر شد. صدای انفجار قلب شنیدهاید؟
ضجه، هقهق...
سوخت.
خاکستر شد.
غریب.
میفهمید؟
غریب.
قلبم هنوز دارد با کلمه غریب میسوزد.
هنوز دارد از خاکسترش دود بلند میشود.
غریب.
غریب.
غریب.
حسین...
