
✨?
مقابلش زانو زدم. نگاهش رو به پایین بود و تبسمی همیشگی و کمرنگ روی لبهایش. یک شعاع از آفتاب، از میان درز چادر راه پیدا کرده بود و بر چهرهاش دست میکشید. سحاب -عمامه پیامبر- روی سرش بود و یک سر عمامه بر شانهاش. یک دست را روی زانو و دست دیگر را داخل تشت آب گذاشته بود. آب روی دستش موج میخورد و دور انگشتانش میچرخید. تکههای نور خورشید روی سطح آب میرقصیدند؛ انگار که تکههای نقره.
دست بردم داخل آب. سرد بود... نه. گرم بود... نه. چیزی بود شبیه خنکای بهشت؛ لطیف. خنکاش از نوک انگشتانم راه پیدا کرد تا قلبم. تمام روحم را در آب گذاشته بودم. روح خشکیدهام داشت جان میگرفت. روح آلودهام داشت پاک میشد. قطرههای آب پیوندی نامرئی میساختند میان روح من و ولایت علی.
دست از آب بیرون آوردم؛ اما آن خنکی هنوز به انگشتانم چسبیده بود. آب قطره قطره از دستم میچکید و من هراسان بودم که از دستش بدهم. دستِ تَرَم را به چهره کشیدم. پشت سرم همهمه بود. نفر بعدی و بعدی و بعدی، انتظار میکشیدند برای شستن روحشان در آن تشت آب کوچک.
از جا برخاستم. میخواستم بروم به همه بگویم بیایید اینجا. روحتان را، روحهای خشکیده و آلودهتان را بیاورید پیش علی تا معجزهوار زندهاش کند...?
عید غدیر مبارک!