امسال دومین سالی بود که توفیق حضور در اردوی راهیان نور دانشجویی رو داشتم... این سفرنامه تصویری-متنی منه.

اول رفتیم گلزار شهدای نجفآباد، افتتاحیه را کنار مزار شهید حججی بودیم و بعد راه افتادیم سمت اندیمشک.

دقیقا سر اذان صبح به افق اندیمشک، به دوکوهه رسیدیم.


شعار زیبای اردو و بسته فرهنگی بسیار غنی... واقعا محتوای فرهنگی اردو عالی بود؛ نگاه مسئلهمحور به دفاع مقدس به عنوان یک الگو برای حل مسائل امروز.




اینجا یادمان شهید حسن باقری ست، مکانی برای تفکر و بهترین یادمانی که در دو سال اخیر رفتهام.

آن تپه محل شهادت حسن باقری ست. نابغهی شبزندهدار جنگ.



طلوع خورشید در یادمان سیدالشهداء یا یادمان شهید اسکندرلو؛ محل اسکان شب اول و یادمانی که خیلی دوستش دارم.


دوست داشتم بروم همانجا که پارسال رفتیم، دشت و تکدرخت؛ ولی خب شب بود و ناآشنا بودیم نسبت به مکان و راهنما نداشتیم.
بجایش شب نشستیم پشت ایستگاه صلواتی کاروان که خادمها داشتند داخلش برای خودشان مداحی میکردند و سینه میزدند. قروقاطی میخواندند، کمی مداحی کمی مولودی...
خلاصه دیوانه بودند.
مجنون.
این عکس را صبح گرفتم، یعنی صبح توانستم تکدرخت را از دور ببینم و سلامی هم بدهم به جناب آوینی که انگار تا یک داستان درست و حسابی ننویسم من را نمیطلبند به مقتلشان.

کانال کمیل. جایی که خاک عراق محسوب میشد درواقع.

توی کانال کمیل، کنار دیواره کانال ایستاده بودم، داشتم به حال خودم گریه میکردم که ناگاه آن خدا بیامرز بالای دیواره سبز شد، با بیسیمش به مایی که پایین کانال بودیم اشاره کرد و گفت: خواهرای دانشگاه اصفهان بفرمایید سمت ماشین.
و وقتی چشمش به من افتاد، کمی بهتزده ایستاد و رفت. من هم همانجا یک نگاه غضبآلود به شهدا انداختم و مثل دختربچهها بلند بلند زدم زیر گریه. مثل دختر بچهها لب ورچیدم و دستم را گذاشتم روی صورتم. خلاصه کانال کمیل و چه بسا تمام فکه شمالی را روی سرم گذاشتم. نمیدانم دقیقا چی خواستم و چرا اینطوری گریه کردم...


هویزه برای من مثل یک رویاست.



خرمشهر،
ساحل اروند،
نقطه صفر مرزی،
علقمهی غواصان خمینی...
میگفتند هیچ کاروانی را شب نمیآورند اینجا،
میگفتند شهدا طلبیدندمان...
خاک و آب اینجا کیمیا بود...


طلاییه.
اینجا با مصیبت وضو گرفتم برای نماز، و بعد برای دوستم چادر گرفتم که وضو بگیرد، آن هم درحالی که آن خدا بیامرز کاملا شاهد جیغ و دادها و مسخرهبازی هامان سر وضو گرفتن بود!
کلا توی این سفر یک طور عجیبی زده بود به سرم و مسخرهبازی درمیآوردم... یعنی تمام ۲۱ سالی که سرسنگین و خانم و موقر بودم را به فنا دادم در پنج روز!


شلمچه پای صبحتهای حاج حسین یکتا نشستیم.


کنار اروند، هم پارسال هم امسال آقای کاظمی برایمان سخنرانی کرد. جانباز و راوی جنگ، یک راوی خیلی خوش صحبت و بامزه و باحال... خدا حفظشان کند.

و بالاخره، اختتامیه اردو در شهرک دارخوین.
آن خدا بیامرز اینجا سر سفره ناهار، مثل جنازه پهن شده بود کف زمین. این چند روز فقط درحال دویدن دیده بودمش.
آخرش هم وقتی داشتیم از سوله بیرون میرفتیم و آهنگ خداحافظی احسان خواجه امیری پخش میشد، دیدم دارد توی آغوش دوستش گریه میکند. تنها جایی که داشت گریه میکرد.


غروب خوزستان و سفر بازگشت...
هنوز یک روز هم نگذشته و عجیب دلتنگم...