
ولی افتخار میکنم که اولین رای زندگیم رو به یه شهید دادم...
افتخار میکنم اولین رای زندگیم رو درست دادم،
خوشحالم که از رای دادن به آقای رئیسی پشیمون نشدم...
اولین رای زندگیم رو به کسی دادم که پرکار بود، درد مردم رو میفهمید، هرچند اشتباهاتی داشت ولی جهتگیری کلیش مثبت بود، با آرمانهای انقلاب هماهنگ بود، از محرومان ایران و مظلومان جهان حمایت میکرد و آخرش در راه خدمت شهید شد...
اولین رای زندگیم رو به کسی دادم که قرآن و عکس حاج قاسم رو بالا برد توی سازمان ملل،
مایه افتخار و دلگرمی مون بود...
سفرت به سلامت یار سلیمانی و شاگرد بهشتی...
سلام ما رو به حاج قاسم برسون...
سلام ما رو به امام رضا برسون رییسجمهورِ امام رضایی ایران...
دلمون خیلی برات تنگ شده...
و تا ابد به اولین رایم افتخار میکنم،
تو تا ابد رییسجمهور مایی...

این عکس و چندتا عکس و پوستر دیگه از آقای رییسی رو امروز بین وسایلم پیدا کردم.
مال انتخابات ۹۶ هست که براشون تبلیغ میکردیم،
انقدر دوستشون داشتم که عکسشون رو بعد انتخابات هم نگه داشتم،
سال ۱۴۰۰ با کلی امید بهشون رای دادم...
خیلی احساس یتیمی میکنم. هرچی روسای جمهور کشورهای دیگه بهمون تسلیت میگن یادم میافته که ما رئیسجمهورمون رو از دست دادیم و دلم براشون تنگ میشه...💔
برای خبرهای خوبی که توی دوران ریاست شون میشنیدیم...
پ.ن: اومدم مصلای دانشگاه توی مراسم بزرگداشت شون شرکت کنم.

چقدر از عملکرد این دونفر لذت میبردم. چقدر دیپلماسی عزتمندانه و مقتدرانه دولت سیزدهم و آقای امیرعبداللهیان مایه افتخار و آرامشم بود. چقدر کیف میکردم که میدیدم یه دولت واقعا داره برای مردم تلاش میکنه.
خدا رحمتشون کنه.
دو سال و خوردهای بود که امیدوار شده بودیم. الان واقعا احساس خلأ میکنم؛ هرچند میدونم خدا بهترش رو جایگزین میکنه.
برای ما دهه هشتادیها، بهشتی و رجایی خیلی افسانهای به نظر میرسیدن. ما ندیده بودیم شهادت رییسجمهور رو... ولی دیدیم. دیدیم بهشتی شدن افسانه نیست، رجایی شدن افسانه نیست.
رئیسی عزیز، رییسجمهور ابدی من! شهید جمهور ایران زمین!
افتخار میکنم بهت رای دادم. خستگیناپذیری، کارآمدی، تلاش بیوقفه، چیزهایی بود که ما از تو دیدیم و پیش خدا شهادت میدیم که دیدیم.
تو هم روز قیامت شفیع ما باش آسِدابراهیم...
