یکم مهر به طور کامل بیست و چهار سالم شد و روز قبلش دومین سالگرد ازدواجمون هم بود.
خب معمولا من روز تولدم یکم افسردگی میگیرم. البته امروز تا الان که اینطور نبوده. این اولین اول مهری هست که لازم نبود برم مدرسه یا دانشگاه. البته نه... سال نود و نه هم اینطور بود چون هنوز نتایج کنکور نیومده بود. ولی نه که فکر کنید چون اولین اول مهری نبود که بخوام برم سر کلاس، گرفتم تا لنگ ظهر خوابیدم. نه. مثل همیشه حدود شش و نیم بیدار شدم. معمولا نمیتونم از ساعت هفت صبح به بعد بخوابم. حس میکنم از دنیا عقب میافتم.
فکر میکردم بیست و چهار ساله شدن خیلی خاص باشه... ولی نبود. همونطور که از بیست سالگی هم انتظارات خفنی داشتم؛ ولی معمولی بود. زندگیه دیگه. امروزم مثل روزای دیگهس. فقط من یکم حس میکنم از دنیا عقب افتادم.
علت افسردگیم توی روزای تولد همینه. میشینم با خودم دودوتا چهارتا میکنم که تا اینجا به کجا رسیدم؟ بعد میبینم هیچجا. الان بیست و چهار سالمه ولی به جرات میتونم بگم هیچ دستاورد مادی و معنویای نداشتم تا حالا. تا الان تنها کار موفقیتآمیزم کنکور و دانشگاه بوده و اونم یه لیسانس گرفتم که هنر خاصی نیست. هیچ داستانی چاپ نکردم. توی هیچ رشته ورزشی یا هنریای به جایی نرسیدم. هیچ زبانی رو به طور کامل مسلط نیستم. کسب و کار خاصی ندارم. خلاصه هرچی نگاه میکنم، هیچ دستاورد یا مهارتی ندارم که بتونم بگم ثمره این بیست و چهار سال زندگیه.
حالا شاید خانوادهم در جواب این حرفم بگن تو که نویسنده خوبی هستی! مهشکن رو داری! آشپزیت هم خوبه! نمرههاتم خوبه...!
باید بگم اولا همونطور که گفتم نویسنده خوبی نیستم؛ که اگه بودم داستانام چاپ میشد. نشده. مهشکنم که خیلی خوب ادارهش نمیکنم. آشپزی هم که... خب این کجاش دستاورده؟ این که خونهم تمیزه و هر روز ناهار میپزم واقعا به نظرم چیز خاصی نیست. بیشتر حاصل یه وسواسه. یه جور پناه بردن به تمیزکاری و آشپزی برای مواجه نشدن با قسمتای سخت زندگی و آروم شدن ذهن.
من واقعا توی این بیست و چهار سال چکار کردم؟ چهارتا رشته رزمی رو امتحان کردم که توی هیچکدوم ادامه ندادم. خوشنویسی با قلم درشت یاد گرفتم ولی اونم ادامه ندادم. توی هیچ هنری به جایی نرسیدم؛ چون اصلا ذوق هنری نداشتم. فقط درس خوندم. تنها دستاوردم کارنامههامه. همه نمرهها بیست. از کلاس اول تا دوازدهم، همه بیست. رتبه کنکورم هم میتونه یه دستاورد باشه. نهصد و شونزده. و البته تعداد زیاد کتابهایی که خوندم... هرچند شاعر گفته: چارپایی بر او کتابی چند!
من برعکس خیلیا که میگن ارتباطات انسانی از مادیات مهمتره، به شدت معتقدم مادیات مهمه. مثلا پیرزنی که نیاز به مراقبت داره، بیمه بازنشستگی و پساندازش بیشتر از بچههایی که هرکدوم کار و زندگی دارن به دردش میخورن. واقعا همینه. حالا شما بگو نه! آخرش به هر موفقیت مادیای که برسی، به خانواده و دوست نیاز داری. حرف کلیشهای بیشتر داستانا و فیلما. من میگم اگه با همه دوست باشی و یه خانواده خوب داشته باشی، ولی شغل و پول نداشته باشی، به درد خودت و اونا نمیخوری.
شاید این اعتقادم بخاطر اینه که انقدر تنها بودم که یاد گرفتم تنها باشم و منتظر ارتباطات انسانی نباشم که به دادم برسن. مثلا توی دانشگاه نود درصد اوقات تنها بودم. چون تمرکزم روی درس بود. توی هیچ جشنی شرکت نکردم. با دوستام نرفتم توت بخورم. ننشستم با دوستام بازی فکری بازی کنم. عوضش رتبه یک دانشکده شدم. خب من رتبه یک رو به خاطرههای خندهدار ترجیح میدم. بعد شاید بگید خب دوست به درد آدم میخوره. من میگم آره، ولی من هرطور هست خودم از پسش برمیام. مثلا یه تعدادی از بچههای هیئت دانشگاه، یه گروه ویژه متاهلین دارن. یه عالمه دختر تازهعروس عضون توش و سوالایی که برای یه تازه عروس پیش میاد رو اونجا از هم میپرسن: تایمر گاز رو چطوری استفاده کنم؟ چندتا بانکه حبوبات بخرم؟ چکار کنم کیکم پف کنه؟ چطور لکه سس رو از روی مبل سفید پاک کنم؟
خب منم این سوالا برام پیش میاد ولی دوستی ندارم که ازش بپرسم. زنده باد گوگل و هوش مصنوعی. با اونا کارم راه میافته. لازم هم نیست حرفای نامطمئن و خالهزنکی اونا رو تحمل کنم.
تولد من یکم مهره. دقیقا صد سال بعد از امام خمینی. و خب این بیشتر ناراحتم میکنه چون به چشم میاد که واقعا هیچ دستاوردی توی بیست و چهار سالگی ندارم. این قضیه وقتی بیشتر بهم فشار میاره که میبینم همه تصور میکنن – یا میکردن – من خیلی باهوش و خفنم و حتما آینده خیلی درخشانی دارم و قرار بوده یکی بشم تو مایههای بوعلی سینا و ماری کوری. و من از درون احساس شدید خنگی و ناتوانی میکنم. من از خودم خیلی انتظار داشتم. قرار بود دانشمند بشم. حالا حتی انگیزه نوشتن پایاننامه ارشد رو هم ندارم.
امسال روز قبل از تولدم – که سالگرد ازدواجمون بود – رفتیم بیرون یکم گشتیم. و خب روز تولدم صبح تا ظهر تنها بودم. علی سر کار بود. ظهر رفتم خواهرمو از مدرسهش آوردم خونه خودم که با هم ناهار بخوریم و شیرینی بپزیم. داشت تندتند حرف میزد درباره این که امروز چقدر سعی کرده اجتماعی باشه و با همه حرف بزنه و دوست پیدا کنه. خب این کار براش خیلی سخته. اون صدبرابر از من درونگراتره، ولی دلش میخواد یه دوست پیدا کنه. و خیلی از عملکردش راضی بود. تو دلم بهش میخندیدم. منم وقتی کلاس دهم بودم همه تلاشمو برای برقراری ارتباط و دوست پیدا کردن میکردم. فکر میکردم داشتن چندتا دوست خیلی عالیه. الان به این نتیجه رسیدم چه حماقتی بوده و بهتر بود بجاش روی توسعه فردی خودم کار میکردم؛ مخصوصا که بیشتر افراد خیلی علاقه نداشتن با من دوست باشن و انرژی زیادی رو داشتم صرف هیچی میکردم.
الان دیگه از آدما فرار میکنم. معمولا محبت رو یه معامله میبینم و اگه ببینم به همون اندازه برنمیگرده، دیگه خرجش نمیکنم. به این نتیجه رسیدم تنهایی اونقدرام بد نیست. یعنی هستا... ولی قابل تحمله. میشه یه کاریش کرد. حتی شاید بشه سعی کرد ازش لذت برد. مثلا الان عاشق وقتاییام که توی خونه تنهام. خونه قلمرو امپراطوری خودمه. خیلیم خوبه. مامانم هم همینطوره. یه زمانی از این ویژگیش تعجب میکردم ولی الان میبینم نه واقعا عاقل بوده!
روز تولدم از صبح تا شب درگیر بودم. نشد گوشیمو چک کنم. راستش اصلا توی فکر این نبودم که چندتا پیام تبریک گرفتم. شب ولی، وقتی رفتم سراغش، دیدم هیچکدوم از چندتا دوستی که فکر میکردم بهم نزدیکن، بهم تبریک نگفتن. همونطور که گفتم واقعا معطل تبریکاشون نبودم. بچه نیستم دیگه. ولی خب یه لحظه دلم گرفت. مخصوصا که خودم همیشه حواسم بود بهشون تبریک بگم(بجز یکیشون که تاریخ تولدش توی ذهنم نمیمونه). نه تبریک اونجوری. صرفا جمله «تولدت مبارک». همین. میدونستم اونام هرکدوم یه طوری درگیرن. ولی بازم فکر میکردم درحد تایپ همین جمله دو کلمهای و فرستادنش وقت داشته باشن. که خب گویا نداشتن. واقعا دلم گرفت. سعی کردم خوبیاشونو به یاد بیارم. مثلا دو سال پیش برام کیک گرفتن و کادو آوردن. ولی بازم این باعث نمیشد دلم نگیره. به این نتیجه رسیدم حتی در این حد هم نباید روی دوستام حساب کنم. شاید اصلا باید روی اطلاق کلمه «دوست» به این افراد تجدید نظر کنم. حالا بماند که خیلی وقته رفت و آمد و ارتباط اونطوری نداریم. منم مشکلی ندارم.
فرداش چهار نفرشون تبریک گفتن البته. ولی دلم هنوز سنگینه.
نمیدونم شایدم زیادی حساسم. یا شاید هنوزم کامل به تنهایی عادت نکردم.
ولی به هرحال... توی بحران بیست و چهارسالگی گیر کردم، مثل خـ... مثل قاشق توی ظرف عسل.


