انا لله و انا الیه راجعون...

حاج قاسم میجنگید که وضع دیروز کرمان، وضع هر روز شهرهای ایران نباشد...
حاج قاسم میجنگید که لحظهلحظهی ایران، غزه نباشد...
حاج قاسم سلاح به دست گرفت تا کف خیابانهای وطن از خون کودکان و مردم بیگناه سرخ نباشد، تا صدای جیغ و انفجار و آژیر در آسمان شهرها نپیچد...
حاج قاسم برای تکتک ما میجنگید. ما مردم معمولی؛ از هر قشری، با هر فکری... برای ما مردم ایران، برای ما ساکنان حرم جمهوری اسلامی...
و دشمن، دشمن تکتک ماست. ما مردم معمولی؛ از هر قشری، با هر فکری... بچه یا بزرگ، زن یا مرد...
حاج قاسم زنده است؛
مکتب حاج قاسم زنده است؛
که اگر نبود، دشمن اینطور مراسم سالگرد حاج قاسم را به خون نمینشاند.
به خیال خودش خواسته از تکثیر اندیشه حاج قاسم جلوگیری کند!
ولی:
«ما ملت شهادتیم...
ما ملت امام حسینیم...
بپرس!
ما حوادث سختی رو پشت سر گذاشتیم.
بیا!
ما منتظریم...
مرد این میدان ما هستیم برای شما...!»
(حاج قاسم سلیمانی)

راستی بیشتر شهدای حمله تروریستی کرمان، بانوان و دختران بودند...
شهدای روز زن؛
شهدایی که شهادت را از دست حضرت زهرا گرفتند در روز ولادت حضرت مادر...

شهیده مکرمه حسینی؛ بانوی شهید امدادگر که امروز در کرمان به شهادت رسید...
شهیدهی دهه هشتادی... امدادگر هلال احمر... دانشجوی رشته حقوق دانشگاه پیام نور کرمان...
دیشب گواهی دوره کمکهای اولیهام صادر شد، رفتم که از سایت هلال بگیرمش؛ عکس مکرمه اولین عکس سایت بود. به این فکر میکردم که اگر چهارشنبه در کرمان بودم، شاید میتوانستم کمکی بکنم... اصلا من عضو هلال شدهام برای همین موقعها...
بخاطر زنده بودنم از مکرمه و دختران شهید دیگرِ کرمان خجالت میکشم.
خوش به حالت مکرمه؛
پرچم دهه هشتادیها را بالا نگه داشتی...
پرچم امدادگرها را...
(حال ملیکا، خواهر مکرمه که او هم امدادگر بوده و مجروح شده، وخیم است. دعا کنید خدا خواهرش را برای پدر و مادرش نگه دارد...)

شهیده فائزه رحیمی،
دانشجو معلمِ ۲۰ ساله...
این شهیده هم دهه هشتادی ست... اهل قلم و نوشتن بود، بینهایتی بود، فعال فرهنگی در زمینه عفاف و حجاب بود، عضو پویش «فرشتگان سرزمین من» بود و حالا یکی از ارتش هزاران نفرهی فرشتگان شهیده...
همین چندوقت پیش بود که درخواست دیدار بینهایتیها با رهبر انقلاب را امضا زده بود و نوشتهبود:
«از زمانی که شما را شناختم وعلاقه قلبی به شما در قلب و اندیشهام ریشه دواند، سربازتان شدم، دانشجو شدم، معلم شدم و اکنون بخشی از جمعیت بزرگِ بینهایتم و در تکتک این عناوین، آرزوی دیدار شما را در دل داشتهام..»
آخر هم ثابت کرد: عاقبتِ با ولایت بودن، شهادت است...
بدجور حسرتِ فائزه و مکرمه را میخورم...
پینوشت: برای بهبودی مجروحان و آرامش دل خانوادههای بازماندگان دعا کنید...
پینوشت2: اگر به هر دلیلی از شهادت حدود نود نفر از مردم بیگناه و بچههای کوچک(که هموطنتان هستند نه فلسطینی و نمیتوانید بگویید به ما چه) خوشحالید یا نسبت به آن بیتفاوتید، نه ایرانی هستید و نه انسان؛ بلکه دقیقا با تروریستهای صهیونیست و داعشی یکی هستید...