الان که مشغول نوشتن هستم اصلا ایده ای ندارم که قرار چیکار کنم و هدفم از نوشتن داخل ویرگول چیه!؟
اینکه ایده هام بنویسم یا از روزمرگی هام مطلب بزارم و در نهایت این نوشته ها به چه دردی میخوره؟!
یه مدتی هست نوشته افراد مختلف داخل ویرگول میخونم و حس میکنم نوشتن یه حسی داره که انگار داری خودتو تو نوشته هات بیشتر می شناسی و چی از این مهمتر: شناخت خودتت.
چند روزی میشه از مسافرتی که برای رفع افسردگی با یکی از فامیل های نزدیکمون که بسی لاکچری هستند رفتم و ذهنم خیلی زیاد درگیر مادیات شده.
گاهی حسرت خوردم که خوش به حالشون در لحظه هر چیزی که بخوان میتونن داشته باشن از چند تا خونه و ماشین گرفته تا سفرهای خارجی.در حالی من هنوز تو قسط خرید موبایلم موندم و تو این چند روز مسافرت عملا حسابم صفر شده.ولی خب از اونجایی که هر آدمی بلاخره در زندگیش یه مشکلی داره قطعا اونا هم مشکلاتی داشتن و دارن و طبق اون متن معروف که ظاهر زندگی دیگران رو با باطن زندگی خودتون مقایسه نکنید از این حسرت گذر میکنم و باید بگم واقعا در این مدت کوتاه مسافرت دلم برای خانوادم تنگ شده بود مخصوصاً بحث هامون سر پول. این حرف زدن مکرر با همدیگه که انگاری تو خانواده اون ها جایی نداشت. با مهمون های مختلفی که دائم به خونمون سر میزدن و ازشون می‌شنیدم که حال و هوای خونه ما رو دوست دارن.
طی این مسافرت کوتاه چند روزه به رانت و رشوه گرفتن و... هم ایمان آوردم.البته هنوز پدرم قبول نکرده و میگه از اونجایی که همه چی سیستمی شده آنی بحث ها مسخره هست ولی خب اون که طی این مسافرت زبون بازی و هدیه‌های مختلفی که به بهونه سوغاتی به معاون فلان فلان داده می‌شد نمیدید.
دیگه نمیتونم مطالب داخل ذهنم بنویسم تا بعد:)
