
متن: شهریار نوبهار | روایت: اردلان کاظمی
او در سورینام به دنیا آمد. کوچکترین کشور آمریکای جنوبی از لحاظ وسعت و جمعیت. سرزمینی که انسانها از سه هزار سال پیش در آن سکونت داشتند؛ و از قرن هفدهم به عنوان مستعمره، بین انگلستان و هلند جابهجا میشد. کشوری که بعد از کسب به اصطلاح استقلال، همان اتفاقهای مرسوم در آمریکای جنوبی را تجربه کرد. قاچاق، رشوه، ظلم، کودتا، تحریم و در نهایت انقلاب.
اما برخلاف آنچه گفته میشود، کودکان سورینامی، فقیر نبودند. چه ثروتی بهتر از وقت آزاد و علاقه به فوتبال و ساعتها بازی کردن در ساحل و طبیعت زیبای آن منطقه؟ شاید هلند با اعطای استقلال، خودش را از دردسرهای ادارهی یک مستعمره خلاص کرده باشد؛ اما از گلچین کردن نخبههای آنجا صرفنظر نکرد. مانند هنرمندان و ورزشکارانی که تحقق رویاهایشان را در اروپا میبینند. در شبهای روشن لاهه، آیندهوون و البته آمستردام. و شاید مثل او، زیر نورهای طلایی آمستردام آرهنا. مثل ادگار داویدس.
آب سیاه یا گلوکوما. اصطلاحی برای توصیف گروهی از اختلالات چشمی که ممکن است زمینههای مختلفی داشته باشند اما نتیجهشان یکسان است: افزایش فشار چشم و سرانجام نابینایی. آب سیاه را به عنوان دزد بینایی میشناسند. چون علائم خاصی ندارد و به تدریج شخص را نابینا میکند.
داویدس به این بیماری مبتلا بود و باید چشمانش جراحی میکرد؛ و اگر میخواست به فوتبال ادامه دهد، باید عینک محافظ میزد. عینکی که آن را تبدیل به نماد مد و فشن در فوتبال کرد. در رنگهای مختلف نارنجی، مشکی و زرد. حادثهای که به جای هراس و افت، سبب رشد و اوج مجددش شد.
او در آکادمی آژاکس رشد کرد. بهترین سالهای بازیگریاش را در یوونتوس گذراند؛ و البته پیراهن هر دو تیم شهر میلان را هم پوشید. اما شاید اگر بخواهیم ادگار داویدس را بهتر بشناسیم، باید به ژانویه 2004 برویم. زمانی که کاتالانهای مغرور، سالهای ابتدایی قرن 21 را کابوسوار آغاز کرده بودند. حتی ژاوی، اینیستا و رونالدینیو هم نتوانستند مانع از سقوط بارسا به رتبه یازدهم جدول شوند.

تا وقتی که داویدس به نیوکمپ آمد و نبرد آغاز شد. نبردی که در نهایت بارسلونا را به نایب قهرمانی لیگ رساند. یعنی حتی بالاتر از رئال مادرید کهکشانی و چند ده میلیون دلاری. این یک مبارزه تا آخرین نفس بود و اصلا به همین دلیل لقب پیتبول را برای داویدس انتخاب کرده بودند. برای هافبکی که هیچ ربطی به فلسفه خاص بارسلونا نداشت اما بدون حضورش احتمالا از بارسلونای مدرن این روزها هم خبری نبود. تیمی که بعدها چهار بار فاتح اروپا شد، ریشهها و اعتماد به نفس آهنینش را وامدار یک جنگجوی سورینامی بود. کسی که بیراه نیست اگر بگوییم موفقترین انتقال قرضی در تاریخ آبی و اناریهاست.
یک فوتبالیست را با چه چیزهایی معرفی میکنند؟ به جامهایی که بالای سر برده یا عناوین فردی که فتح کرده؟ برای داویدس این چیزها اهمیتی نداشت. حداقل نه به اندازهی برنده شدن در فری استایلهای فوتبالی مقابل رونالدینیو یا خریدن توپ برای کودکان فقیر سورینامی. البته که نمیتوان روزهای موفقش در آژاکس و یوونتوس را فراموش کرد. همینطور نقش بیبدیلی که در بازگرداندن بارسلونا به فهرست تیمهای بزرگ جهان داشت؛ ولی شاید بهترین و مختصرترین معرفی برای خودش باشد. رو به دوربین تلویزیون اسکای، با همان عینک رنگی و با لحنی شوخ اما مصمم گفت: « اصلا میدونید چیه، من همون ادگار داویدس لعنتی هستم.»
ادگار داویدس لعنتی، دلمان برایت تنگ شده...