همسایه

در کوچه ی بن بست من

آن تک درخت تبریزی رو به پنجره ات

سهم دیدن از تورا می ربود در تلاطم بادهای بهاری

و کوک به صدای در خانه ات از جا می پریدم

چه سراسیمه در تشعشع غروب افتاب

بدنبال سایه ات من می دویدم...

و گم میکردم تورا در پس پرچین چین خورده ی نگاه ها

سال هاست که میگذرد از درد ندیدن ،

تهی از زندگی و روزمرگی

من دگر دست کشیدم ز تو ای آیه ی یاس

بی سبب رفتن،هرگز نرسیدن

(سیزدهم از خرداد یک هزارو سیصد ۹۹ برای کوچک پری غمگینم)