حالِ هیچ

صبح رو با حال معمولی شروع کردم و بعدش شد پر از هیجان

صحبت کردن باهاش و دنبال حرف گشتن و ادامه دادن و شوخی و دل دل کردن برای گفتن حرف دلم

نفهمیدم چندساعت از روزمو گذروندم....

عصرش دلتنگی اومد سراغمو حالا شب شده

امان از این شبهای پاییز

صدای هر پیامی که میاد تو دلم میگم شاید خودش باشه و بتونه حالمو عوض کنه....

درد بزرگیه که حالِ خوبت وابسته به وجود یکی دیگه باشه، اما امان از این شبهای پاییز....

از این فکرهای بهم ریخته که منو تا ناکجا آیاد میبره....