یادم میآید استاد زبانی داشتیم که خیلی مسلط به مکالمه زبان انگلیسی بودند و بواسطه خانواده شان که مقیم خارج بودند و مرتب در رفت و آمد داخل و خارج از کشور بودند. با اینکه استاد،بسیار سخت گیر و جدی بودند اما روش جالبی در ساعت تدریس شان داشتند و آن این بود که پرانتزی در همان حین باز میکردند و می گفتند هرکه به من و باقی دانشجو ها چیزی یاد دهد من یک نمره مثبت برایش لحاظ میکنم هر آموخته مفید و در هر حوزه ه ای باشد مهم نیست،مهم یادگیری یک چیز مفید و کاربردی است. چند تایی از بچهها وارد حوزه آشپزی شدند و از غذاهای محلی دستوری را به استاد ارائه می دادند بعضی ها غذای مورد نظر را هم می پختند همراه با دستور و نکات آشپزی اش تقدیم استاد میکردند ولی برای ما اینگونه هنر نمایی ها آسان نبود پس از همان اول دنبال راه دیگه ای گشتیم. چند نفری از بچهها همشهری بودیم و از شهر و دیار زیبای دیّر و کنگان(از توابع استان بوشهر) ولی باقی کلاس از استان های دیگر،یکی از دوستان همشهری نظر خیلی جالبی داد که هم برای استاد و هم برای باقی بچهها که از استان های دیگر بودند به نظر جالب میرسید منتها ترس این را داشتیم که مقدار طنزش منجر به پرت شدن ما از کلاس شود نمره مثبت که هیچ.ولی خب پی همه چی را به تنمان مالیدیم و روز کلاس در لحظه پرانتز باز استاد گفت: خب امروز چه کسی میخواهد به ما چیزی یاد دهد؟دوستمان گفت استاد ما یک جمله را میخواهیم برایمان ترجمه کنید لطفا.که قطعا برای خیلی از بچهها هم حتما چیز جدیدی خواهد بود و استاد متعجب و مشتاق شنیدن که دوستمان با حالت و لهجه غلیظ انگلیسی گفت:scaleh mation.استاد بود که هاج و واج مارا نگاه میکرد و دوباره خواست که جمله تکرار شود.چندین و چندبار گفته شد اما استاد و بچهها متوجه نشدند ما هم که داشتیم از خنده منفجر میشدیم. جالب بود که استاد چندین بار ترجمه هایی که به این تلفظ میخورد را مي گفتند اما ما رد میکردیم. رسیده بودیم به ساعت تدریس اما حالا دیگر استاد ول کن ماجرا نبود و در آخر گفتند که خسته شدم ولی خیلی کنجکاوم،پس خودتان بگویید ترجمه اش چه میشود. گفتیم استاد این یک عبارت انگلیسی نیست بلکه یک اصطلاح به زبان و گویش محلی ماست."اسکله می شن"یعنی" اسکله ماهی دارد". یک لحظه از عصبانیت استاد ترسیدیم ولی الحمدالله با خنده استاد روبرو شدیم و نفس راحتی کشیدیم.خیلی خوششان آمد و قرار بر این شد هر ساعت کلاسی که باهاشون داشتیم چند جمله و اصطلاح محلی مان را به ایشون یاد بدیم و نمره مثبت مان هم محفوظ بود.. بارها پیش آمده که در جمع همکاران و دوستان که صحبت میکنم خودم به عمد بعضی کلمات را با لهجه و گویش بوشهری بیان می کنم مثلا وقتی علت کاری را میخواهم جویا شوم با چاشنی طنز میگویم:"سیچه"بار اول که شنیدند گفتند یعنی چه؟و من گفتم یعنی"برای چه"یا "به چه علت"و یا بعضی اوقات به شوخی به بچههایم می گویم:"چِشِت در میارُم"یعنی"چشمت در می آورم"البته این اصطلاحی است که به عنوان یک جمله بازدارنده بیشتر از سمت یک مادر جنوبی به فرزندانش بازخورد داده می شود!استفاده از این گویش ها و اصطلاحات محلی در گفتگوهایمان را قلبا دوست دارم و به آن افتخار میکنم برعکس تفکر و نظر بعضی افراد که کلاس را فقط در فارسی حرف زدن بی هیچ لهجه و سبک خاصی می دانند اما واقعیت این است که همین اهمال کاری های ما از طرفی باعث شده که خیلی از این ثروت های گرانقدر که بخشی از هویت زیبای ما هستند به دست فراموشی سپرده شود و از طرفی حس اعتماد به نفس در افرادی که نمي توانند فارسی صرف صحبت کنند پایین بیاید و از خیلی موقعیت ها استفاده وافی و کافی را نبرند.چه عیب و ایرادی دارد که منِ بوشهری از زبان و گویش خودمان به دوستانم چیزی را یاد بدهم و دوست لر زبانم از گویش و اصطلاحات بسیار زیبای لری به من بیاموزد؟حسرت اینرا دارم که بعد از گذشت تقریبا ده سالی که در منطقه عرب زبان خوزستان ساکن هستم اما کوتاهی کردم و اندوخته ی قابل توجهی از این زبانِ کاربردی و ارزشمند قرآنی برای خودم جمع نکردم که حداقل در سفر به عتبات از آن استفاده کنم..
"زندگی سیتو پر از آرامش بِشِت"
"زندگی براتون پر از آرامش باشد"