رنج

امروز استاد،ما را به چالش رنج ها و دیدن و روبه رو شدن با آن دعوت کرد. به خودم و لحظه های زندگی ام نگاهی مرورگرانه انداختم مثل هر زندگی دیگری،صفحاتی از رنج را در خود داشته و دارد،ریز و درشت. در هر برهه ایی از این عمر سپری شده چه ساعاتی که اندوهشان،دل را چنان به درد می آورد که ادامه زندگی و ماندن را سخت تر از هر سختی می کرد که اگر نبود آن لطف آسمانی قلب توان تپیدن را به خود نمی دید.دردهایی که رنج شان شاید کمرنگ شود اما فراموشی ندارند همیشه جایشان که دست می زنی خون می آید. مثلا یکی از این رنج ها را پارسال در چنين روزهایی تجربه اش کردم،از دست دادن یکی از بهترین و عزیزترین دوستی که مهربانی اش لحظه ای از ذهنم پاک نمی شود و هر روز به هر بهانه ای که شده فکرم به سمتش می رود و آه از نهادم و اشکم بر گونه جاری می شود. اما بیشتر که می اندیشم دردآورترین رنج،رنج از دست دادن لحظه های تکرار نشدنی زندگیست. رنج حرفهایی که باید می زدیم و هیچوقت گفته نشدند،رنج از موقعیت هایی که سکوت می طلبید و ما آدم حرف زدن شدیم،رنج لحظاتی که باید به شادی خرجش می‌کرديم اما به بطالت و غمناکی سپری اش کردیم.رنج یعنی اوقاتی که می بایست جسور و شجاعت ما را به خود می دید اما ترس و بزدلی،حضور ما را به مرز نیستی کشاند.آری! بالاترین رنج من لحظاتی بوده که از دست داده ام بی تفکر و عمری که همچنان در مسیر خودش به سرعت می رود و من هنوز غافل از درک درست و استفاده ی بی ندامت از آن هستم.

خداوندا! تنها دست یاری تو می تواند همت و اراده ام را فزونی بخشد که از این رنج ها نجات یابم و لحظاتی را بسازم که حسرتی در پی نداشته باشد.