
قبل از اینکه شغلتو تغییر بدی، دوست جدیدی پیدا کنی یا حتی به خرید بری، حتما یه چند دقیقه وقت بذار و این متن رو بخون.
چرا کمتر، بیشتره؟ مگه زندگی «به دست آوردن حداکثر ممکن» و رسیدن به بیشترین سطح ممکن در متنوعترین زمینههای ممکن نیست؟!
ما تو یه فرهنگ رشد فراگیر زندگی میکنیم که هیچ حد و حصری نمیشناسه، فرهنگی که خودش رو تو تقاضای تمومنشدنی واسه انعطافپذیری، انطباقپذیری و تمایل به تغییر تو محیط کار یا موسسات آموزشی نشون میده.
واقعیت اینه که حتی به زبون آوردن اینکه کسی یا چیزی به اندازهی کافی خوبه هم سخت شده.
دلنگرانی واسه مقام و منزلتی که تو جامعه داریم به یه امر رایجی تبدیل شده، احساسی کاملا آشنا تو جامعهای که بر اساس نمایش ساخته شده: آیا به اندازهی کافی خوبم؟ بقیه دربارهام چه فکری میکنن؟
ایدهی اصلی کتاب «فضیلت کناره گرفتن» از سوند برینکمن اینه: «کمتر، بیشتره.»
ما فکر میکنیم هر چی بیشتر تجربه کنیم، بیشتر زندگی کردیم.
ولی شاید «کمتر ولی کاملتر» اون چیزی باشه که ما بهش نیاز داریم. واسه انجام همچین کاری، باید شجاعتشو داشته باشی که دست به یه کارهایی بزنی و از کارهای بیشتری دست بکشی.
واسه یه هنرمند کمتر، بیشتره چون:
برای خلق زیبایی باید خودشو محدود کنه، باید بخواد که از بیشتر چیزها دست بکشه تا توانایی دیدن یک چیز رو پیدا کنه.
واسه یه شهروند کمتر، بیشتره چون:
وقتی به اندازه مصرف کنه و زندگی پایدار رو در پیش بگیره، جهانی رو که به نسل بعدی میسپره حداقل به اندازهی زمانی که خودش اونو تحویل گرفته، خوبه.
واسه یه عاشق کمتر، بیشتره چون:
اگه دائما بیشتر، جدیدتر و متفاوتتر بخواد، از تعهدات اخلاقی دور میشه.
واسه یه دوست کمتر، بیشتره چون:
میدونه که رابطهی عمیق با شنیدن و شنیده شدن ساخته میشه نه با تجربههای جدید و هیجانانگیز.
واسه یه ثروتمند کمتر، بیشتره چون:
وقتی از چیزی دست میکشه که فرد دیگهای بیشتر به اون چیز احتیاج داره، حس انسجام و همبستگی رو تو جامعه بیشتر میکنه که همین منجر به آزادی و برابری بیشتری برای همهی اعضای جامعه میشه.
واسه یه انسان کمتر، بیشتره چون:
لازمهی داشتن شخصیت اخلاقی خوب اینه که بتونه به انگیزههای شخصی و وسوسههاش نه بگه. ما حداقل به همون اندازه که بر اساس کارهایی که انجام میدیم تعریف میشیم، بر اساس کارهایی که انجام نمیدیم هم هویت پیدا میکنیم. بدون توانایی کنترل انگیزههامون نمیتونیم انسجام اخلاقی داشته باشیم و در نتیجه نمیتونیم آدم قابل اعتمادی باشیم.
اگه ایدهی کمتر، بیشتره برات جالبه و از دویدن روی تردمیل تجربه و مصرف خسته شدی، بیا اپیزود اول فروزایده رو گوش کن و حتماً توی نظرات برام بنویس آخرین باری که به وسوسهی بیشتر خواستن و بیشتر مصرف کردن "نه" گفتی کی بود؟ مشتاقانه منتظر خوندن داستانها و تجربههات هستم :)
یادت باشه، گاهی با کمتر کردن، بیشتر به دست میاری. یه نمه به خودت فرصت نفس کشیدن بده!
تا دلنوشتهی بعدی، تنتون سالم و دلتون خوش! 🌱