چهطور میشه تبدیل به یک سنگ شد؟ و از اون مهمتر، چرا باید تبدیل به یک سنگ شد؟!
دیشب، وقتی مشغول نوشتم اپیزود پنجم از پادکست مجله نهان بودم، دوباره گذرم به کتاب «حرفهای همسایه» و این جملات درخشان از «نیما یوشیج» افتاد:
«دانستن سنگی یک سنگ کافی نیست. گاه باید در خود آن قرار گرفت و با چشم درون آن به بیرون نگاه کرد و با آنچه در بیرون دیده شده است به آن نظر انداخت. باید بارها این مبادله انجام بگیرد تا به فراخور هوش و حس خود و آن شوق سوزان و آتشی که در تو هست، چیزی فرا گرفته باشی.»
از نامههای نیما در کتاب «حرفهای همسایه»
بعد از اینکه این جملات رو نوشتم، ناخودآگاه یاد «باندینی» افتادم! «باندینی» قهرمان کتاب «از غبار بپرس» اثر «جان فانته» است که آرزوی نویسنده شدن در سر داره اما هر چی تلاش میکنه تا یک رمان عاشقانه بنویسه، نمیتونه. فقط صفحههای کاغذ رو سیاه میکنه بدون اینکه نتیجه دلچسبی بگیره.
«باندینیِ» جوان به این نکته پی میبره که اگه میخواد از زندگی بنویسه باید زندگی رو تجربه کنه. اگه قراره از عشق بنویسه باید با تمام وجودش یک رابطه عاشقانه رو تجربه کنه. چون دانستن سنگی یک سنگ کافی نیست...
ده سال وقت داری کتاب بنویسی، پس سخت نگیر، بزن بیرون و درباره زندگی چیز یاد بگیر، تو خیابونها قدم بزن. مشکل تو این است: نادانیات درباره زندگی.
از کتاب «از غبار بپرس» اثر «جان فانته»
اما برای تجربه کردن زندگی باید چی کار کرد؟
قرار نیست مثل «باندینی» راهی سفر بشیم! چیزی که به من خیلی تو مسیر تجربه کردن زندگی کمک کرد، روانشناسی بهویژه روانشناسی وجودی بود. من این باور اشتباه رو داشتم که اگه کتاب روانشناسی میخونم یا جلسه درمان میگیرم باید نتیجهش این باشه که دیگه تو زندگی رنج نبرم! اما بعد فهمیدم که اتفاقا برعکس، قراره بعد از مطالعه این کتابها، بعد از این گفتوگوها با درمانگر، عمیقتر و واقعیتر رنج ببرم!
قرار نیست احساساتم رو نادیده بگیرم یا بهشون برچسب خوب و بد بزنم، نه! قراره بهشون اصالت بدم و با تمام وجودم حسشون کنم.
رنجم رو عمیقتر تجربه کنم، شادی رو هم.
دفاعهای ناخودآگاهم کنار بره و از مرگ بیپردهتر بترسم و زندگی رو هم با ولع بیشتری در آغوش بگیرم.
شاید امروز، خلاصه جهانبینی من _در فشردهترین حالتش_ این سه سطر باشه:
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم
«سهراب سپهری»

امیدوارم از مطالعه این یادداشت لذت برده باشید...
اگه این یادداشت رو دوست داشتید، پیشنهاد میکنم سری هم به این مطالب بزنید.
پادکست مجله نهان: در هر قسمت از این پادکست درباره جربانها و نظریههای شعر و ادبیات با زبانی ساده و بهصورت داستانی صحبت میکنم.
یادداشت «به زبان یک سنگ»: در این یادداشت که در لینکدین منتشر شده، از پنجره دیگهای به کتاب حرفهای همسایه و نامههای نیما نگاه کردم.