?«محمدرضا شعبانعلی» جایی در بحث «ارتباطاتِ برندِ شخصی» میگه:
ما باید تلاش کنیم تا حد ممکن شخصیت یکپارچهای رو از خودمون در شبکههای اجتماعی مختلف نشون بدیم. نمیشه مثلا در لینکدین خیلی مودب باشیم و در توییتر جملاتمون پر باشه از الفاظ رکیک!
و فراتر از این، نمیشه برخلاف تصویری که از خودمون و برند شخصیمون در فضای دیجیتال میسازیم، در واقعیت جور دیگهای رفتار کنیم.
شاید در زمانهای دور میشد شخصیت واقعی خودمون رو جعل کنیم تا در نگاه مردم «واعظ» باشیم و در خلوت خودمون «آن کار دیگر!» رو انجام بدیم. همونطور که حافظ میگه:
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند
چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند
اما الان و در زمانهای که همهچیز تحت سلطه رسانههاست، نمیشه. در واقع انگار دیگه «خلوتی» وجود نداره که ما بخوایم شخصیت واقعی خودمون رو از چشم بقیه پنهان کنیم و تظاهر به چیزی که نیستیم بکنیم، بنابراین برد با کسیه که شخصیت واقعیش تا حد زیادی منطق باشه بر تصویر برند شخصیش.

اما این مفهوم که در عصر ما دیگه «خلوتی» وجود نداره و انگار همهچیزِ زندگی ما عیانه، برای من یادآور شخصیت «ممد دلشیشهای» در رمان «آخرین انار دنیا» اثر «بختیار علی» بود.
«ممد دلشیشهای» همونطور که از اسمش پیداست قلبی از جنس شیشه داشت و در منزلی شیشهای زندگی میکرد.
چقدر شبیه ما! که خلوتی نداریم و انگار در خانههای شیشهای زندگی میکنیم.
بنابراین؛
?1. باید در لحن، برخورد و شخصیتی که از خودمون در شبکههای اجتماعی گوناگون و حتی در روابط شخصیمون با دیگران بهنمایش میذاریم، یکپارچگی و ارتباط منطقی وجود داشته باشه.
?2. در زمان حاضر امکان پنهان کردن خود واقعیمون از مخاطب وجود نداره پس ادعایی درباره کسی یا چیزی که نیستیم نداشته باشیم، چون مثل «ممد دلشیشهای» خانههای ما هم از جنس شیشه است.
با جستجوی فواد افراسیایی (Foad Afrasiabi) در لینکدین میتونید مطالب بیشتری رو از من بخونید.
همچنین این روزها مشغول تولید و انتشار پادکستی در کستباکس با موضوع شعر و ادبیات هستم. اگر نفس کشیدن در جهان ادبیات برای شما جذاب است خوشحال میشم مجله نهان رو گوش کنید.