این هفته، جملهای از «زیگموند فروید» رو شنیدم که خیلی به دلم نشست، بنابراین تصمیم گرفتم این جمله رو با چیزهایی که برام تداعی کرد با شما بهاشتراک بذارم. اما برای اینکه شما هم مثل من از این جمله حظ ببرید، یه مقدمه خیلی کوتاه لازمه.

یادتونه وقتی بچه بودید، بزرگترها با شما این بازی رو انجام میدادن؛ چیزی رو پشتشون پنهان میکردن و میگفتن: نیست! دوباره اون رو میآوردن جلو چشماتون و میگفتن: هست!
یادتون اومد؟!
حالا اون جمله طلایی اینه؛ فروید میگه: تمام زندگی همون داستان بازیِ (هست و نیسته). هست، نیست. هست، نیست و از یه جای به بعد دیگه هیچوقت نیست.
اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد، حکمت عمیق این جمله بود. واقعا اگه به زندگیمون دقیق نگاه کنیم، همهش همین بازی هستونیسته. چیزهایی که داریم و چیزهایی که نداریم و میخواهیم داشته باشیم. و وقتی به دستشون میاریم چیزهای بیشتری هست که نداریم و ... تا اینکه نقطه پایان زندگیمون گذاشته میشه و دیگه فقط یک نیستی بیپایانه.
بعد به این فکر کردم که این جمله، چقدر در نوشتن و تولید محتوای متنی میتونه کمک کنه. این چند مورد که در ادامه میگم فقط بخشی از کارکردهاشه:
?داستانسرایی: غیر از اینه که ما داستان مینویسیم تا قلههایی که دست کسی بهشون نرسیده رو فتح کنیم؟ تا جاهایی که هنوز تاریکه رو با چراغ کلمات روشن کنیم...
درباره این مورد در یادداشت قبل بیشتر نوشتم:
? https://vrgl.ir/5SELh
?تعلیق: یکی از چیزهایی که مخاطب رو پای یک اثر نگه میداره، همین تعلیقه. خیلی ساده اگه بخوام بگم ما در تعلیق تلاش میکنیم با چیزهایی که داریم و هست، چیزهایی که نداریم و نیست رو حدس بزنیم. مثلا بمبی رو میبینیم زیر یک میز و زوجی که بیخبر از همهجا در حال صحبت با همن. بمب و زوجِ بیخبر، هستهای ما هستند و اتفاق انفجار بمب که احتمالا چند دقیقه دیگه رخ میده، چیزی که نیست.
?سپیدخوانی: 10 سال بعد... چند ساعت بعد... فکر میکنم جملاتی از این دست به چشمتون خورده. این 10 سال یا این چند ساعت که نویسنده یا کارگردان از روش پریده رو ذهن شما میسازه، و یک جوری براساس اتفاقات قبل و بعدش پر میکنه.
بنابراین ذهن ما همواره در تلاش برای تبدیل نیستها، به هستهاست. چند نمونه از این تلاشها رو دیدیم. اما این تلاشها برای چیه؟ به نظر من برای اینه که نیستها خیلی ترسناکن. خیلی بزرگتر از هستها هستن. خیلی تاب آوردنشون سختتره.
این یادداشت رو با بخشی از یک شعر از «گروس عبدالملکیان» به پایان میبرم:
احساس مىکنم
کسى که نیست
کسى که هست را
از پا درمىآورد.
گروس عبدالملکیان
امیدوارم از خوندن این یادداشت لذت برده باشید...
برای سفر به جهان شگفتانگیز شعر و ادبیات، پادکست مجله نهان را در کستباکس بشنوید. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این پادکست به لینک زیر مراجعه کنید:
? https://nahanmag.landin.ir/podcast/