
هشدار: این متن حاوی اسپویل است بنابراین اگر این سریال را ندیدید پیشنهاد میکنم مطالعه این یادداشت را به آینده موکول کنید.
چند روز پیش بعد از شنیدن اخبار، یاد سکانسی از سریال The killing افتادم، و به این فکر کردم که چقدر حال و هوای اون سکانس به حال امروز من میخوره.
در قسمت پایانی فصل ۳؛
کارآگاه بعد از تمام دوندگیها و تلاشهایی که میکنه موفق به لغو حکم اعدام متهم نمیشه. و از طرفی قاضی و دولت چشمشون رو در مقابل تمام مدارکی که کارآگاه ارائه میکنه، بستند.
متهم، روزهای آخر زندگی خودش رو در زندان سپری میکنه. و سرنوشت ضربه آخرش رو اینجوری میزنه؛ با فوت کردن واپسین شعله امیدی که در دلش روشن شده. حالا تنها خواسته متهم _ که حق قانونی اونه_ دیدن پسرش پیش از مرگه.
پسر، تمام عمر از دیدن پدرش رویگردان بوده. همه بهش گفتند پدرش قاتله. و حالا کارآگاه بعد از اینکه نتونسته بیگناهی متهم رو ثابت کنه تمام تلاشش رو کرده تا پسر رو راضی به دیدن پدرش کنه. تا حداقل پسر رو قانع کنه که دستای پدرش به خون کسی آغشته نیست.
مامورین زندان برخلاف تمام قوانین و حقوق قانونی متهم اجازه دیدن پسرش رو حتی در آخرین لحظات زندگیش نمیدن.
و درست در پایانیترین لحظات زندگی متهم، کارگردان لحظهای رو ثبت میکنه که فکر نمیکنم هیچ وقت از ذهنم پاک شه...
متهم قدم به قدم سمت چوبه دار میره. سر بیگناه قراره اینبار بالای دار هم بره! و قراره ما تا قبل از اینکه پای متهم از اخرین رقصش روی چوبه دار بیایسته امیدوار به نجاتش ذره ذره آب بشیم.
یک لحظه توقف.
قبل از اینکه متهم وارد اتاقی بشه که دار رو براش برپا کردن سر میچرخونه و از پنجره کوچک کثیفی که کنارشه کارآگاه رو همراه با پسرش میبینه.
چند ثانیه سکوت. پسر، مردد دستش رو تا نیمه بالا میاره. متهم از پشت پنجره به چهره بیروح کارآگاه نگاه میکنه و وارد اتاق مرگ میشه. همین.
همین چندثانیه سکوت که صداش مثل فریاد بیصدای آلپاچینو در پایان فیلم پدرخوانده گوش رو کر میکنه، نقطه پایان زندگی یک آدم بی گناهه. شکستن اعتماد کارآگاه به عدالته. نابود شدن یک نوجوونِ در شرف بزرگسالیه. در همین چند ثانیه سه نفر بیصدا کشته شدن.
خیلی به این فکر میکنم اون لحظات چی تو ذهن این سه شخصیت میگذشته. و هربار کلی جواب متناقض به ذهنم میرسه:
متهم؛ شکرگزار از دیدن پسرش بوده؟ یا از کارآگاه با نگاهش میپرسیده: «حالا دیگه؟!» یا شاید میخواسته به کاراگاه بگه :«ببین پسرم چه مردی شده واسه خودش؟!»
پسر چطور؟ شاید میگفته:«پدر ببخشید که زودتر باورت نکردم؟» یا تو دلش خوشحال بوده که پدر قاتلش داره اعدام میشه! یا کارآگاه رو مذمت میکرده که اون رو تو این موقعیت قرار داده تا با قاتلی که فقط اسم پدر رو بهدوش میکشه مواجه شه.
و کارآگاه... تو ذهنش به متهم میگفته:«ببخشید این حداقل کاریه که میتونسم برات بکنم؟» یا بگه :«همه کار کردم اما زورم نرسید. گوشهای کری که فقط میخوان اعدام کنن رو باز کنم» یا میگفته: «ببخشید من رو. بهخاطر ناتوانی این دستهای سیمانی...؟!»
سکوتی پر از حرف. پر از اتفاق. پر التهاب و دراماتیک. چیزی شبیه این چهار سطر:
هیچ یک سخنی نگفتند،
نه میزبان
نه میهمان
و نه گلهای داوودی.
ری اوتا
ترجمهی احمد شاملو
اگر این مطلب رو دوست داشتید خوشحال میشم من رو در لینکدین هم دنبال کنید. در ادامه میتونید این سکانس جذاب از سریال The Killing رو ببینید:
زمستان 1401