
وقتی ویدیوی کودک سوری به همراه پدرش رو دیدم، یاد فیلم Life Is Beautiful محصول سال 1997 اثر Roberto Benigni افتادم.
این فیلم، روایت زندگی مردی یهودیه که دست سرنوشت، اون و فرزندش رو راهی اردوگاههای کار اجباری میکنه.
ما شاهد قصهسراییها و تلاشهای این پدر برای دور نگهداشتن پسرش از کوچکترین غصه و ناراحتی هستیم.
از اوج تباهیِ انسان و سیاهی روزگار، یک بازی میسازه تا مبادا خاطر فرزندش مکدر شه. دقیقا مثل کاری که پدر سوری برای دخترش انجام میده.
در تمام مدت این فیلم، در تکتک پلانهاش، حتی وقتی به پایان تلخش که بیشک یکی از غمانگیزترین پایانبندیهای تاریخ سینماست، رسیدم، اسم این فیلم از ذهنم پاک نشد. کنایه عمیقی که در اسم «زندگی زیباست» وجود داره تا استخونهای آدم رو میسوزونه.
«هانری برگسون» فیلسوف فرانسوی مفهوم تازهای از «زمان» رو مطرح میکنه. میگه زمان برخلاف باور دانشمندان، مفهومی کمی نیست، بلکه کاملا کیفیه و به حال درونی و روانی ما مربوطه. چه بسا اتفاقی 2 ساعت طول کشیده باشه اما برای ما 2 سال به درازا کشیده باشه. بمبباران برای پدر سوری شاید 100 سال طول کشیده و برای دخترش که تمام مدت خودش رو مشغول یک بازی دیده، چند ثانیه.
من فکر میکنم عمر ما فرزندان خاورمیانه خیلی بیشتر از 70 سال، 80 سال یا 90 سال طول میکشه. بعضی از ما 200 سال عمر میکنیم، بعضی از ما 1 قرن و بعضی خیلی بیشتر.
اگر به شعر و ادبیات علاقهمند هستید، پیشنهاد میکنم پادکست مجله نهان رو در کستباکس بشنوید. برای دریافت اطلاعات بیشتر درباره این پادکست لینک زیر رو در مرورگر خود جستوجو کنید:
https://nahanmag.landin.ir/podcast/