امروز از اون روزای بیقراری بود، پس تماس میگیرم با مدیرم و تقاضای نرفتن میکنم، نشستم تو ماشین برم کتابخونه تا یعنی از وقتم استفاده کرده باشم، میز خالی نیست، هوا ابریه، چند دقیقه ای روی صندلی مربع سنگی روبه روی سالن تخصصی میشینم، یک طرف کیف لپ تاپم و طرف دیگه کوله ی لوازم شخصیم.
چند دقیقه الکی موبایل رو دست گرفتم و بالا پایین میکنم چون نمیشه که تو دید عموم، آدم بیکار باشه و خیره بشه به کف زمین چون بیقراره، باید مشغول باشه. بلند میشم و راه می افتم سمت ماشین، دلم نمیخواد امروزم با یه جای مسقف سر بشه، دلم نمیخواد برم سینما، لباسام نازکه و باد از تمام روزنه هاش بهم حمله میکنه، آخه الان وقت پوشیدنه این مدل لباسه؟؟!! میرم سمت باغ کتاب، جای پارک پیدا میکنم و پارک میکنم ولی...
پیاده نمیشم، از تو ماشین تکون نمیخورم، چهل دقیقه ای میگذره و من دارم پادکست گوش میکنم نکنه وقتم هدر بره از موندن اینجا، بارون هی بیشتر و بیشتر میشه، آخه چطوری دلم بیاد برم خونه، ماشینو روشن میکنم و راه می افتم بارون هی بیشتر و بیشتر میشه، نزدیک خونه، مامان چی لازم داری بگیرم؟؟ هیچی فقط یک کم اسفناج، جعفری، لیمو شیرین و .......
خداروشکر هیچی نمی خواست! یک ساعت بعد خودمو میبینم که دارم تو آشپزخونه خریدامو جا به جا میکنم و غذا درست میکنم، از اون کارا که زن ها وقت بیقراری انجام میدن که یادشون بره بیقرارن. بابام از پای میز بلند میشه میاد سراغ اجاق گاز، هرچی فندکو میزنه گاز روشن نمیشه، از تو کشو فندک دیگه ای برمی داره ولی باز روشن نمیشه، من یواشکی نگاه میکنم مردی رو که تازه هفتاد دو ساله شده، مردی که روش شخصیه خودشو برای مقابله با رنج هاش داشته و الان فقط میخواد یه چای بنوشه، چایی که خودش میریزه، حواسش نیست باید پیچ اجاق گازو فشار بده که گاز جریان بگیره و روشن بشه، ولی نه، یادش اومد، با دستای ضعیفش شدش بلاخره گازو روشن میکنه و منِ بیقرار میمونم و هجوم اصوات.
امروز از اون روزای بیقراری بود، میام و کتابامو باز میکنم، نه روی میزم، به یاد کودکی روی زمین، و دراز میکشم به روی شکم تا یعنی درس بخونم، ولی امروز از اون روزای بیقراریه، موبایلمو بر میدارم، سلاااام، حالت چطوره؟ ..... و دو ساعتی با دوستم حرف میزنم، این وسط کلی چیزایی از خودم متوجه میشم و راه هایی که باید برم و با خودم مرور میکنم، ولی آیا اون راه و میرم؟ نمیدونم.
آدم خیلی وقتا میدونه باید چیکار نکنه و چیکار بکنه ولی اون مسیر همیشگی رو میره و بعدش یادش میره که میدونسته، نهایتا با افتخار میگه، از کجا باید میدونستم؟؟
حالا دیگه وقت درس خوندنه، میشینم و بلاخره چند صفحه درس میخونم تا نکنه وقتم هدر بره!!