میگه '' خاله من هرجا حرف از موفقیت میشه شما رو مثال میزنم''
من متعجب از درون و ریلکس از بیرون میپرسم " چه چیزی باعث میشه منو مثال بزنی"
"آخه شما هم کار میکنید، هم درس میخونید، هم کتاب میخونید، هم بیرون میرید و تفریح میکنید، هم سفر میرید، هم به سلامتی و تغذیه تون اهمیت میدید، هم کلاسای دیگه میرید، اونوقت من فقط مدرسه میرم و درس میخونم به هیچ کار دیگه نمیرسم...."
من از درون متفکر که نگاه کن خودت چی فکر میکنی بقیه چی فکر میکنن، پس داری همه جنبه های زندگیتو زندگی میکنی و حواست نیست، اونوقت همه چی اون جوری جور میشه که من ببینمش و تو یه زمانی اینو بهم بگه تا بفهمم که حواسم باشه و انقدر فکر نکنم میدوم و هیچی که هیچی، نه، اتفاقا همه چی که همه چی!!
به خودم میگم حالت چطوره؟؟
خودم میگه معلومه که خوبم!!
فردا میشه و از پیش دوستام میام خونه، گویا از طرف دیگه یه عده به خاطر سبک زندگیم اذیت میشن، حالا چرا؟؟؟
چون بهشون آسیبی می رسه؟ چون براشون کوتاهی میشه؟ چون بهشون بی احترامی میشه؟ چون......
معلومه که نه!!
چون تحت کنترلشون قرار نمیگیرم، و دارم زندگی خودمو میکنم، نه زندگی اونارو!!
حالا خودخواهم ، اشتباهه، یا هر برچسب دیگه ای رو سبک زندگیم!!!
فرقی نمیکنه برچسب رو کی بزنه، نزدیکترین یا دورترین، با خودم فکر میکنم، نیتم چیه، احساسم چیه، یه سری چک لیست مرور میکنم، مثلا لجبازی، اجتناب، خودخواهی، کرم ریختن، دیگر آزاری، انتقام و....
ولی میبینم هیچکدوم نیست، هیچکدوم از دور و اطراف فکر و ذهنم عبور نمیکنه و من دارم با تمام عشقم به آدمای دیگه، زندگیمو زندگی میکنم.