از شناخت خوشبختی تا نشئه خوشبختی شدن
در یادداشت قبل تلاش کردیم به موقعیت هایی که خوشبختی در آن موج میزند سفر کنیم.
البته خوب میدانیم عامل خوشبختی در هر انسانی متفاوت هست و کسی که لحظات خوشبختی را کشف کند حالا در لذت بردن از یک نوع غذا، یا دستاورد های مهم شغلی و... متوجه حسی شگفت انگیز درون خود خواهد شد.

حالا که فرد خوشبختی را شناخت؛ تمام تلاشش را میکند که این احساس خوب را حفظ کند و اگر متوقف شد آنرا برگرداند.
کسلر معتقد بود:« احساس خوشبختی با میل به تکرار آنچه این احساس را ایجاد کرده مرتبط میباشد.»
فی المثل دوستی را میشناسم، که خود را مشغول تحصیل و آشپزی و بچه هایش کرده بود با اینکه این امور احساس خوبی به او میداد اما برایش سطحی بود. و آن احساس عمیق رضایت و خشنودی را کامل در او ایجاد نمیکرد تا اینکه روزی با نوشتن آشنا شد، دست به قلم بردن همانا، تداوم و عشق ورزیدن به آن همانا.

شناخت و احساس خوشبختی سبب نئشئگی و مستی در آن خواهد شد. این امر موجب رفتار مثبت و موفقیت آمیز میشود. چرا که فرد را تشویق به تکرار عمل قهرمانانهاش میکند. کما اینکه دوست من سر مست نوشتن شده و سعی دارد هر روز به مقدار بیشتری بنویسد.
باید مراقب موارد خطرناکی بود که سیستم شادی ما را تحریک میکند یا همان سبب تولید دوپامین میشود برای نمونه میتوان از مواد مخدر و الکل، روابط آسیبزا، بازی های ویدیویی و... اسم برد؛ همه اینها موجب ایجاد احساس خوشبختی زود گذر میباشد و بسیار معتاد کننده هست