متن اشاره به ماموریت روحی، دلایل حضور روح در زمین، خواب و فراموشی در جهان فیزیک دارد،
بخوانید شاید به یاد بیاورید.
هنگامی که کودکی خردسال بودم و در پادشاهی خود زندگی میکردم،در خانه پدرم بودم و از ثروت و نعمت پرورشدهندگانم بهرهمند بودم.
از شرق، خانه ما، پدر و مادرم مرا آماده کردند و به راه فرستادند.
از گنجینههای خود، دارایی فراوانی برایم برگرفتند و باری برایم بستند، باری بزرگ اما چنان سبک که خود بتوانم آن را حمل کنم: زرِ بِت اِلیا، نقره غَزَک بزرگ، یاقوتهای هند،
عقیقهای بِت کاشان و الماسی سخت به من دادند که میتوانست آهن را درهم بشکند.
آنگاه جامه درخشانم را، که از محبت برایم ساخته بودند، از تنم بیرون آوردند،
و ردای ارغوانیام را که دقیقاً به اندازه قامت من بافته شده بود.
و با من پیمانی بستند و آن را در قلبم نوشتند.
تا فراموشش نکنم:
اگر به مصر فرود روی و آن مروارید یگانه را بیاوری، مرواریدی که در میان دریاست و مار پرخروش آن را در حلقه خود گرفته است،
بار دیگر جامه درخشانت را خواهی پوشید
و ردایی را که بدان خشنودی، و همراه برادرت ، که پس از ما صاحب مقام است، وارث پادشاهی ما خواهی شد.
من شرق را ترک کردم و به پایین رهسپار شدم،
دو نگهبان همراهم بودند، زیرا راه خطرناک و دشوار بود و من برای پیمودن آن بسیار جوان بودم.
از مرزهای مَیشان گذشتم، جایی که بازرگانان شرق گرد میآمدند. به سرزمین بابل رسیدم و وارد دیوارهای سَربوگ شدم.
سپس به مصر فرود آمدم و همراهانم از من جدا شدند.
مستقیم به سوی مار رفتم و نزدیک اقامتگاهش ساکن شدم، در انتظار آنکه به خواب و آرامش فرو رود،تا بتوانم مرواریدم را از او بازستانم.
من تنها بودم، بیکس و غریب و از خاندان خود دور افتاده بودم.
آنجا یکی از همنژادانم را دیدم، مردی آزادزاده از شرق، جوانی زیبا و دوستداشتنی، فرزند روغنفروشان.
او به من نزدیک شد. دوست صمیمی من شد، و من او را همدم خود ساختم، همراهی که در کار و تجارت با من شریک بود.
او را از مصریان هشدار دادم و از معاشرت با ناپاکان برحذر داشتم.
اما خود لباس آنان را پوشیدم تا از من بیزار نشوند و نفهمند که بیگانهام و برای گرفتن مروارید آمدهام،
مبادا مار را بر ضد من برانگیزند.
اما به طریقی دریافتند که من از مردم آنان نیستم. با نیرنگ با من رفتار کردند و غذای خود را به من خوراندند.
و من فراموش کردم که فرزند پادشاهانم!
به خدمت پادشاه آنان درآمدم. مروارید را فراموش کردم، همان مرواریدی را که پدر و مادرم برای یافتنش مرا فرستاده بودند.
و زیر سنگینی فشار آنان در خوابی عمیق فرو رفتم.
اما هر آنچه بر من گذشته بود پدر و مادرم دریافتند و برای من اندوهگین شدند.
در سراسر پادشاهی ما ندا داده شد که همه به دروازه گرد آیند:
پادشاهان و شاهزادگان پارت و تمام بزرگان شرق.
آنان درباره من شور (مشورت) کردند تا مرا در مصر به حال خود رها نکنند.
پس نامهای برایم نوشتند و هر یک از بزرگان نام خود را بر آن نهاد:
«از سوی پدرت، شاه شاهان، و مادرت، بانوی شرق، و از سوی برادرت که پس از ما در مقام دوم است، به تو، فرزندمان که در مصر هستی:
درود. به یاد آور که فرزند پادشاهانی.
بنگر که به چه بردگی افتادهای و ببین در خدمت چه کسی هستی.
مروارید را به یاد آور، همان مرواریدی را که برای آن به مصر فرستاده شدی.
جامهات را به یاد آور. ردای باشکوهت را به خاطر بیاور، همان که بر تن خواهی کرد و با آن آراسته خواهی شد،
آنگاه که نامت در دفتر دلاوران خوانده شود.
و همراه برادرت، نایب ما، در پادشاهی ما جای خواهی گرفت.»
نامه من، نامهای بود که شاه با دست راست خویش مهر کرده بود تا از دست بدکاران، فرزندان بابل، و دیوان وحشی سربوگ در امان بماند.
نامه به هیئت عقابی پرواز کرد، عقابی، شاه همه پرندگان. پرواز کرد و در کنار من فرود آمد و سراسر به سخن تبدیل شد.
با شنیدن صدای آن و خشخش بالهایش از جا پریدم و از خواب برخاستم. آن را برداشتم و بوسیدم.
گشودمش و شروع به خواندن کردم.
و کلماتی که در نامه نوشته شده بود همان چیزهایی بود که پیشتر در قلب من نقش بسته بود.
به یاد آوردم که فرزند پدر و مادری شاهانهام.
اصل و تبار بزرگوارم دوباره در من برخاست.
مروارید را به یاد آوردم، همان مرواریدی را که برای آن به مصر فرستاده شده بودم.
پس آغاز کردم مار هولناک و پرخروش را افسون کردن.
او را آرام کردم و در خواب فرو بردم.
نام پدرم را بر او خواندم، و نام آن کس را که پس از او در مقام دوم بود، و نام مادرم، ملکه شرق را.
آنگاه مروارید را ربودم و روی به راه بازگشت به خانه پدرم نهادم.
لباس پلید و ناپاک آنان را از تن بیرون آوردم و در سرزمین خودشان بر جای گذاشتم.
راه خود را مستقیم به سوی نور خانهمان در شرق گرفتم.
و نامهام، همان بیدارکننده من، در مسیر پیشاپیش من بود،
همانگونه که با صدایش مرا بیدار کرده بود،اکنون با نور خود راه را نشانم میداد.
آن نامه که جایگاهش در کاخ بود، با سیمای خود، پیشاپیش من روشنایی میافکند
با صدایش، با هدایتش، مرا به شتاب فرا میخواند و با محبتش مرا به سوی خود میکشید.
راه افتادم و از سربوگ گذشتم، بابل را در سمت چپ خود پشت سر نهادم.
به مَیشان بزرگ رسیدم، بندرگاه بازرگانان بر کرانه دریا.
و آنجا جامه درخشانم، همان که هنگام رفتن از تن بیرون آورده بودم،
و ردای باشکوهی که همراه آن بود از بلندیهای هیرکانیا، سرزمین تاریخی گرگان، از رانتا و رِکِن، برایم فرستاده شده بود، به فرمان پدر و مادرم برایم فرستاده شده بود به دست خزانهداران آنان، کسانی که در امانتداری قابل اعتماد بودند.
من شکل جامه را دیگر به یاد نداشتم، زیرا هنگامی که کودک بودم آن را در خانه پدرم گذاشته بودم.
اما ناگهان،هنگامی که آن را دریافت کردم، جامه برایم چون آینهای از خودم شد.
تمام آن را در خود دیدم و تمام خود را در آن یافتم.
ما در ظاهر دو بودیم، اما در یک صورت یکی بودیم.
خزانهدارانی را نیز که جامه را برایم آورده بودند دیدم.
آنان نیز گویی دو بودند و در عین حال یک صورت داشتند، زیرا نشان واحد شاه بر هر دو نقش بسته بود.
نشان همان کسی که به واسطه آنان امانت و ثروت مرا به من بازگردانده بود.
جامه آراسته من، جامهای آکنده از رنگهای باشکوه، با زر، با زبرجد، با یاقوت، با عقیق، و با سنگهای رنگارنگ ساردونیکس آراسته شده بود.
آن را در خانه بلندمرتبهاش با مهارت ساخته بودند. تمام درزهایش با بستهای الماسین محکم شده بود.
تصویر شاه شاهان در سراسر آن بافته و نقش شده بود. و همچون سنگ یاقوت کبوددرنگهایش دگرگون میشد.
دیدم که در سراسر جامه نیروهای شناخت و معرفت در حرکتاند. و دیدم که جامه آماده سخن گفتن میشود.
آوای صدایش را شنیدم. با بخشی که در نسخه باقیمانده آسیب دیده و ناخواناست، گفت:
«من آنم که در کردار فعال بودم،دآن که برای او در حضور پدر پرورش داده شدم.
و خود دریافتم که قامت من همراه با اعمال او رشد کرده است.»
و با حرکت شاهانه خود تمام وجودش بر من گسترده شد.
از دستان کسانی که آن را آورده بودند به سوی من شتافت تا آن را بگیرم.
و محبت نیز مرا به دویدن واداشت تا به استقبالش بروم و آن را دریافت کنم.دست دراز کردم و آن را گرفتم.
با زیبایی رنگهایش خود را آراستم. ردای درخشانش را تماماً بر خود پیچیدم.
آن را پوشیدم و به سوی دروازه سلام و سجده بالا رفتم. سر خود را خم کردم و در برابر شکوه پدرم که مرا فرستاده بود سجده کردم. زیرا فرمان او را انجام داده بودم و او نیز آنچه وعده داده بود به انجام رسانده بود.
در دروازه...
«بخشی از متن در نسخه باقیمانده آسیبدیده است.»
به شاهزادگان او پیوستم، او از من شادمان شد و مرا پذیرفت.
و من همراه او در پادشاهیاش بودم. و با آوای...
«بخشی از متن آسیبدیده است»
تمام خدمتگزارانش او را ستایش کردند. و او وعده داد که همراه او به دروازه شاه شاهان خواهم رفت.
و همراه هدیهام و مرواریدم، در پیشگاه پادشاه خود حاضر خواهم شد.
پایان.
«سرود یهودا توماس رسول، که آن را در زندان بر زبان آورد». خورشید ۱۴
کلید خوانش
شاهزاده: روح انسان
خانه پدر و شرق: منشأ نورانی
مصر: جهان غربت و فراموشی
خواب: فراموشی هویت
نامه: فراخوان معرفت و بیداری
مروارید: حقیقت یا گنج گمشده
مار: نیروی مانع یا نگهبان
جامه نورانی: هویت حقیقی یا همزاد آسمانی انسان
و شاید مهمترین تصویر تمام سرود این باشد:
نامه از بیرون میرسد، اما آنچه در آن نوشته شده همان چیزی است که از پیش در قلب شاهزاده نوشته شده بود.
در این روایت، بیداری کسب یک هویت تازه نیست. بیداری، به یاد آوردن هویتی است که فراموش شده بود.
نکات عجیب در متن سریانی، اشاره به جغرافیای ایران از گرگان تا کاشان، از پارت ها تا مصر
متن سراسر کد شده و سمبلیک است و فراموش نکنید گنوسی ها هزاران سال بدست کلیسا شکنجه و سوزانده می شدند...
و هنوز نیز در انزوای کامل اند و در محافل زیرزمینی دانش خود را سینه به سینه منتقل می کنند.