ویرگول
ورودثبت نام
فرزانه کوئینی
فرزانه کوئینیفرزانه کوئینی نویسنده و پژوهشگر هوش مصنوعی
فرزانه کوئینی
فرزانه کوئینی
خواندن ۹ دقیقه·۱ ماه پیش

هیچ‌کس به ما نگفته بود بزرگ‌شدن این‌قدر شبیه خداحافظی است

وقتی بچه بودیم، فکر می‌کردیم بزرگ‌شدن یعنی رسیدن. رسیدن به سنی که بتوانیم برای خودمان تصمیم بگیریم، هر وقت خواستیم بیرون برویم، هر چیزی را که دوست داریم بخریم و دیگر مجبور نباشیم برای خواسته‌هایمان از کسی اجازه بگیریم.

فکر می‌کردیم بزرگ‌شدن یعنی آزادی؛ یعنی یک روز از خواب بیدار می‌شویم و می‌بینیم بالاخره زندگی همان چیزی شده که همیشه می‌خواستیم.

اما هیچ‌کس درباره بخش دیگری از بزرگ‌شدن چیزی به ما نگفته بود.

درباره اینکه گاهی برای بزرگ‌شدن باید با چیزهایی خداحافظی کنیم که زمانی تمام دنیایمان بودند. درباره آدم‌هایی که دیگر مثل قبل در زندگی‌مان حضور ندارند، رؤیاهایی که شکل دیگری پیدا می‌کنند و نسخه‌هایی از خودمان که یک روز، بی‌آنکه متوجه شویم، برای همیشه پشت سر گذاشته‌ایم.

هیچ‌کس نگفته بود بزرگ‌شدن، بیشتر از آنکه شبیه رسیدن باشد، شبیه خداحافظی است.

اولین خداحافظی‌ها را نمی‌فهمیم

کودکی‌مان را که به یاد می‌آوریم، معمولاً تصویرهای روشنی از آن در ذهنمان داریم؛ خانه‌ای که شاید دیگر وجود ندارد، کوچه‌ای که روزی تمام دنیایمان بود، صدای آدم‌هایی که حضورشان برایمان بدیهی به نظر می‌رسید و عصرهایی که خیال می‌کردیم هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند.

آن روزها نمی‌دانستیم در حال زندگی‌کردن خاطرات آینده‌مان هستیم.

وقتی از خانه بیرون می‌رفتیم و تا شب با دوستانمان بازی می‌کردیم، فکر نمی‌کردیم روزی برسد که برای دیدن همان آدم‌ها باید از چند روز قبل برنامه‌ریزی کنیم. وقتی در اتاقمان دراز می‌کشیدیم و درباره آینده خیال‌بافی می‌کردیم، نمی‌دانستیم روزی برای چند دقیقه آرامش، حسرت همان بعدازظهرهای بی‌دغدغه را خواهیم خورد.

ما آن لحظه‌ها را زندگی می‌کردیم، بی‌آنکه بدانیم روزی دلمان برایشان تنگ می‌شود.

شاید یکی از عجیب‌ترین ویژگی‌های زندگی همین باشد: بعضی از بهترین لحظه‌هایمان را زمانی می‌فهمیم که دیگر نمی‌توانیم به آن‌ها برگردیم.

آدم‌ها می‌مانند، اما رابطه‌ها تغییر می‌کنند

یکی از سخت‌ترین بخش‌های بزرگ‌شدن این است که می‌فهمیم برای ازدست‌دادن چیزی، همیشه لازم نیست کسی از زندگی‌مان برود.

گاهی آدم‌ها هنوز هستند، شماره‌شان در تلفنمان ذخیره است، عکس‌های مشترکمان را داریم و حتی گاهی با آن‌ها حرف می‌زنیم؛ اما چیزی در رابطه تغییر کرده است.

دوستی که زمانی از کوچک‌ترین اتفاق‌های روزت باخبر بود، حالا فقط در مناسبت‌های خاص سراغت را می‌گیرد. کسی که روزی ساعت‌ها با او حرف می‌زدی، حالا نمی‌دانی برای گفتن کدام بخش از زندگی‌ات باید از کجا شروع کنی.

نه لزوماً دعوایی اتفاق افتاده، نه کسی تصمیم گرفته دیگری را کنار بگذارد. فقط زندگی مسیرهای متفاوتی پیش پای آدم‌ها گذاشته است.

یکی مشغول ساختن زندگی تازه‌ای شده، دیگری درگیر مسئولیت‌هایی است که قبلاً نداشت. اولویت‌ها عوض شده‌اند، فاصله‌ها بیشتر شده‌اند و گاهی دیگر آن اشتراک‌های قدیمی برای نزدیک نگه‌داشتن آدم‌ها کافی نیستند.

در چنین لحظه‌هایی می‌فهمیم که بعضی خداحافظی‌ها بدون گفتن حتی یک کلمه اتفاق می‌افتند.

شاید هیچ‌وقت به هم نگوییم که دیگر مثل قبل نیستیم. شاید حتی تا سال‌ها یکدیگر را دوست داشته باشیم. اما بخشی از رابطه که زمانی برایمان آشنا بود، آرام‌آرام به خاطره تبدیل می‌شود.

و ما باید یاد بگیریم برای چیزی دلتنگ باشیم که هنوز کاملاً از دست نرفته است.

رؤیاهایی که در مسیر بزرگ‌شدن تغییر می‌کنند

بچه که بودیم، آینده را با تصویرهای مشخصی تصور می‌کردیم. فکر می‌کردیم در یک سن خاص به شغل دلخواهمان می‌رسیم، خانه‌ای خواهیم داشت که دوستش داریم، آدمی را پیدا می‌کنیم که قرار است همیشه کنارمان بماند و زندگی‌مان کم‌وبیش شبیه همان چیزی خواهد شد که در ذهنمان ساخته‌ایم.

اما زندگی معمولاً به نقشه‌های ما وفادار نمی‌ماند.

گاهی به چیزی می‌رسیم که سال‌ها برایش تلاش کرده‌ایم و می‌فهمیم آن‌قدرها که تصور می‌کردیم خوشحالمان نمی‌کند. گاهی مسیری را انتخاب می‌کنیم که هیچ‌وقت در رؤیاهایمان نبوده است. گاهی هم مجبور می‌شویم از خواسته‌ای دست بکشیم؛ نه چون دیگر دوستش نداریم، بلکه چون شرایط زندگی تغییر کرده یا خودمان آدم دیگری شده‌ایم.

این تغییرها همیشه شکست نیستند. گاهی نشانه رشدند، گاهی نتیجه انتخاب‌های تازه و گاهی هم بخشی از واقعیت‌هایی هستند که نمی‌توانیم به‌سادگی تغییرشان دهیم.

بااین‌حال، حتی وقتی می‌دانیم تصمیم درستی گرفته‌ایم، ممکن است برای آن آینده‌ای که زمانی تصور می‌کردیم، غصه بخوریم.

شاید حق داشته باشیم برای رؤیایی که هرگز به واقعیت تبدیل نشد، دلتنگ باشیم. همان‌طور که می‌توانیم از زندگی امروزمان راضی باشیم و هم‌زمان به مسیر دیگری فکر کنیم که روزی ممکن بود انتخابش کنیم.

زندگی همیشه انتخاب میان خوشبختی و بدبختی نیست. گاهی انتخاب میان دو امکان است که هرکدام زیبایی‌ها و ازدست‌دادن‌های خودشان را دارند.

بزرگ‌شدن یعنی کم‌کم بفهمیم هیچ انتخابی ما را به تمام زندگی‌های ممکنی که می‌توانستیم داشته باشیم، نمی‌رساند.

روزی می‌فهمیم که خودمان هم عوض شده‌ایم

شاید عجیب‌ترین خداحافظی، خداحافظی با خودمان باشد.

با آن آدمی که زمانی بودیم؛ با هیجان‌هایش، ترس‌هایش، باورهایش و چیزهایی که فکر می‌کرد هیچ‌وقت تغییر نخواهند کرد.

شاید زمانی تصور می‌کردیم هرگز شبیه بعضی از بزرگ‌ترهایمان نمی‌شویم. شاید فکر می‌کردیم همیشه برای سفر، دوستی، عاشق‌شدن یا شروع یک مسیر تازه وقت داریم. شاید از اینکه آدم‌ها چقدر زود به روزمرگی عادت می‌کنند تعجب می‌کردیم.

بعد، یک روز به خودمان نگاه می‌کنیم و می‌بینیم بعضی از همان تغییرها در ما هم اتفاق افتاده‌اند.

دیگر برای هر چیزی هیجان‌زده نمی‌شویم. گاهی پیش از تصمیم‌گرفتن، به ده‌ها مسئله فکر می‌کنیم. چیزهایی که قبلاً ساده به نظر می‌رسیدند، حالا پیچیده‌اند و خواسته‌هایی که زمانی برایمان مهم بودند، جای خودشان را به نیازهای دیگری داده‌اند.

این تغییر همیشه بد نیست. ما تجربه کسب کرده‌ایم، بیشتر آموخته‌ایم و احتمالاً چیزهایی درباره خودمان فهمیده‌ایم که در گذشته نمی‌دانستیم.

اما گاهی دلمان برای خودمان تنگ می‌شود.

برای کسی که بی‌دلیل می‌خندید، برای روزهایی که آینده بیشتر از آنکه نگرانمان کند، هیجان‌زده‌مان می‌کرد و برای آن نسخه از خودمان که هنوز نمی‌دانست زندگی قرار است چقدر پیچیده باشد.

شاید لازم نباشد دوباره دقیقاً همان آدم شویم. شاید فقط لازم باشد بعضی از چیزهایی را که در مسیر بزرگ‌شدن فراموش کرده‌ایم، دوباره به زندگی‌مان برگردانیم؛ کمی بازیگوشی، کمی کنجکاوی، کمی فرصت برای انجام‌دادن کارهایی که هیچ فایده مشخصی ندارند، جز اینکه خوشحالمان می‌کنند.

ما مجبور نیستیم برای اثبات اینکه بزرگ شده‌ایم، تمام بخش‌های کودکانه وجودمان را کنار بگذاریم.

بعضی خداحافظی‌ها را نمی‌توانیم عقب بیندازیم

یکی از دردناک‌ترین واقعیت‌های بزرگ‌شدن، فهمیدن این است که زمان برای همه‌چیز به یک شکل نمی‌گذرد.

آدم‌هایی که همیشه فکر می‌کردیم حضورشان در زندگی‌مان همیشگی است، پیر می‌شوند. خانه‌ها تغییر می‌کنند. بعضی صداها برای همیشه خاموش می‌شوند و روزهایی می‌رسند که حاضر می‌شویم هر چیزی بدهیم تا فقط چند دقیقه دیگر در یکی از همان لحظه‌های معمولی گذشته زندگی کنیم.

گاهی تازه وقتی متوجه ارزش یک حضور می‌شویم که دیگر امکان تکرار آن وجود ندارد.

شاید برای همین است که بعضی خاطرات ساده، سال‌ها بعد از اتفاق‌افتادنشان این‌قدر سنگین می‌شوند. یک وعده غذای معمولی، یک گفت‌وگوی کوتاه، نشستن کنار کسی که دوستش داریم یا حتی یک روز عادی که در آن هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است.

آن روزها نمی‌دانستیم که قرار نیست همیشه تکرار شوند.

البته نمی‌توانیم با ترس ازدست‌دادن زندگی کنیم. نمی‌شود هر لحظه را با این نگرانی بگذرانیم که شاید آخرین بار باشد. اما می‌توانیم گاهی به خودمان یادآوری کنیم که عادی‌بودن یک لحظه، به معنای بی‌ارزش‌بودنش نیست.

شاید یکی از راه‌های کنارآمدن با گذر زمان این باشد که وقتی هنوز فرصت داریم، بیشتر حضور داشته باشیم؛ بیشتر گوش بدهیم، کمتر بعضی حرف‌ها را به فردا موکول کنیم و گاهی به آدم‌هایی که دوستشان داریم بگوییم بودنشان برایمان مهم است.

نه از سر ترس، بلکه از سر آگاهی.

آیا بزرگ‌شدن یعنی همیشه چیزی را ازدست‌دادن؟

نه، دست‌کم نه فقط این.

اگر بزرگ‌شدن را صرفاً مجموعه‌ای از خداحافظی‌ها ببینیم، ممکن است فراموش کنیم که در همین مسیر چیزهای تازه‌ای هم به دست می‌آوریم.

شناخت عمیق‌تری از خودمان پیدا می‌کنیم. یاد می‌گیریم هر رابطه‌ای قرار نیست تا ابد ادامه داشته باشد تا ارزشمند بوده باشد. می‌فهمیم بعضی پایان‌ها، هرچند دردناک، فضای لازم را برای شروع‌های تازه فراهم می‌کنند.

گاهی آدم‌هایی را پیدا می‌کنیم که در سنین بالاتر، با وجود تمام تفاوت‌ها و تجربه‌های گذشته، احساس نزدیکی عمیقی با آن‌ها داریم. گاهی رؤیایی تازه پیدا می‌کنیم که با آدم امروزمان سازگارتر است. گاهی هم به آرامشی می‌رسیم که در سال‌های جوانی حتی نمی‌دانستیم چقدر به آن نیاز داریم.

شاید بزرگ‌شدن قرار نیست ما را از همه‌چیز محروم کند. شاید قرار است به ما یاد بدهد که هیچ دوره‌ای از زندگی، تمام زندگی نیست.

کودکی با تمام زیبایی‌هایش می‌گذرد، اما پایان کودکی به معنای پایان شادی نیست. بعضی دوستی‌ها تغییر می‌کنند، اما امکان ساختن رابطه‌های عمیق تازه همچنان وجود دارد. رؤیاهایی محقق نمی‌شوند، اما می‌توانیم رؤیاهای دیگری بسازیم؛ رؤیاهایی که شاید کمتر خیال‌انگیز باشند، اما بیشتر به زندگی واقعی ما تعلق دارند.

ما هم تغییر می‌کنیم و این تغییر همیشه به معنای ازدست‌دادن خودمان نیست. گاهی یعنی بخش‌هایی از وجودمان را که قبلاً نمی‌شناختیم، کشف می‌کنیم.

شاید لازم نیست با گذشته بجنگیم

گاهی آن‌قدر درگیر حسرت گذشته می‌شویم که فراموش می‌کنیم آن روزها، با تمام زیبایی‌شان، محدودیت‌ها و سختی‌های خودشان را هم داشتند.

ما امروز گذشته را از پشت پنجره خاطرات نگاه می‌کنیم؛ از فاصله‌ای که بعضی جزئیات دردناک را کم‌رنگ و لحظه‌های شیرین را پررنگ‌تر کرده است.

شاید اگر می‌توانستیم دوباره به همان روزها برگردیم، باز هم نگرانی‌های خودمان را داشتیم، از بعضی اتفاق‌ها ناراحت می‌شدیم و برای رسیدن به آینده عجله می‌کردیم.

پس شاید هدف این نباشد که به گذشته برگردیم یا خودمان را مجبور کنیم دلتنگش نباشیم.

می‌توانیم بپذیریم که روزهایی بوده‌اند که دوستشان داشته‌ایم و دیگر تکرار نمی‌شوند. آدم‌هایی بوده‌اند که حضورشان شکل زندگی‌مان را تغییر داده است. تصمیم‌هایی گرفته‌ایم که راه‌های دیگری را برای همیشه بسته‌اند. و بااین‌حال، هنوز فرصت داریم روزهایی بسازیم که بعدها با لبخند به یادشان بیاوریم.

لازم نیست گذشته را فراموش کنیم تا بتوانیم در زمان حال زندگی کنیم. همان‌طور که لازم نیست برای هر تغییری احساس گناه داشته باشیم.

بعضی چیزها قرار است در خاطراتمان بمانند، نه در زندگی روزمره‌مان.

و شاید این هم بخشی از بزرگ‌شدن باشد: یادگرفتن اینکه می‌توانیم چیزی را دوست داشته باشیم، برایش دلتنگ شویم و در عین حال، اجازه بدهیم زندگی به مسیرش ادامه دهد.

بزرگ‌شدن، هنر نگه‌داشتن و رهاکردن است

هیچ‌کس به ما نگفته بود روزی می‌رسد که دلمان برای روزهایی تنگ شود که زمانی آرزو داشتیم زودتر تمام شوند.

هیچ‌کس نگفته بود ممکن است از زندگی‌مان راضی باشیم و باز هم برای گذشته دلتنگ شویم. ممکن است آدم‌های مهمی در کنارمان باشند و همچنان به بعضی از آدم‌هایی فکر کنیم که دیگر حضور سابق را ندارند. ممکن است به خواسته‌هایمان برسیم و هم‌زمان برای رؤیاهایی که کنار گذاشته‌ایم، غصه بخوریم.

شاید چون بزرگ‌ترها هم همیشه پاسخ روشنی برای این احساس‌ها نداشته‌اند. شاید آن‌ها هم در مسیر زندگی، آرام‌آرام یاد گرفته‌اند با تغییرها کنار بیایند، بدون اینکه بتوانند همه‌چیز را برای ما توضیح دهند.

اما حالا که بزرگ‌تر شده‌ایم، می‌توانیم خودمان این حقیقت را بپذیریم: زندگی فقط جمع‌کردن تجربه‌ها نیست؛ گاهی پذیرفتن پایان آن‌ها هم هست.

قرار نیست همه آدم‌ها تا آخر مسیر کنارمان بمانند. قرار نیست تمام رؤیاهایمان محقق شوند یا همیشه همان کسی باشیم که امروز هستیم. بعضی فصل‌ها تمام می‌شوند، حتی وقتی هنوز دوستشان داریم.

اما شاید معنای زندگی دقیقاً در همین ناتمام‌بودن‌ها باشد؛ در اینکه با وجود تمام خداحافظی‌ها، هنوز چیزی برای دوست‌داشتن، ساختن و تجربه‌کردن باقی می‌ماند.

شاید بزرگ‌شدن یعنی یاد بگیریم گذشته را با مهربانی به خاطر بیاوریم، حال را با آگاهی زندگی کنیم و از آینده نخواهیم که تمام چیزهایی را که از دست داده‌ایم، به ما برگرداند.

چون بعضی خداحافظی‌ها پایان دوست‌داشتن نیستند. فقط یادآوری می‌کنند که زندگی، حتی وقتی دلمان می‌خواهد لحظه‌ای متوقف شود، به حرکتش ادامه می‌دهد.

و ما، آرام‌آرام، یاد می‌گیریم هم‌زمان با دلتنگی، زندگی کنیم.

شاید این همان چیزی بود که هیچ‌کس در کودکی به ما نگفته بود: قرار نیست بزرگ‌شدن ما را از دلتنگی نجات دهد؛ قرار است به ما یاد بدهد با دلتنگی هم می‌شود زندگی کرد.

زندگیاحساس گناه
۰
۰
فرزانه کوئینی
فرزانه کوئینی
فرزانه کوئینی نویسنده و پژوهشگر هوش مصنوعی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید