یک روز متوجه میشوی دیگر حتی حوصلهی عصبانی شدن را هم نداری.
نه اینکه دیگر چیزی ناراحتت نکند.
اتفاقاً شاید هنوز هم چیزهای زیادی باشند که ناراحتت کنند، دلخورَت کنند، حتی دلت بخواهد ساعتها دربارهشان حرف بزنی.
اما دیگر انرژیِ توضیح دادن نداری.
قبلاً ناراحت میشدی، حرف میزدی.
اگر چیزی آزارت میداد، میگفتی.
اگر چیزی میخواستی، درخواست میکردی.
اگر کسی متوجه نمیشد، دوباره توضیح میدادی.
اما یک جایی، بیآنکه دقیقاً بفهمی چه روزی بوده، خسته میشوی.
نه فقط از آدمها.
از توضیح دادن.
از انتظار کشیدن.
از امیدوار شدن.
از اینکه چیزی را با تمام وجود بخواهی و بعد مجبور باشی وانمود کنی که آنقدرها هم مهم نبوده.
و عجیبتر از همه این است که از بیرون، زندگیات شاید کاملاً عادی به نظر برسد.
خانه داری.
آدمهایی هستند که دوستت دارند.
مسئولیتهایی داری.
روزهایت پر هستند.
حتی ممکن است خیلیها وقتی به زندگیات نگاه میکنند، با خودشان بگویند:
«خب، دیگر چه چیزی کم دارد؟»
و شاید خودت هم بارها همین سؤال را از خودت پرسیده باشی.
پس چرا خوشحال نیستم؟
سؤال سختی است.
چون اگر زندگیات واقعاً خراب بود، جواب سادهتر بود.
میتوانستی بگویی مشکل از پول است.
از تنهایی است.
از یک رابطهی بد است.
از کاری است که دوستش نداری.
از چیزی است که نداری و آرزوی داشتنش را داری.
اما گاهی هیچکدام از این جوابها کاملاً درست نیستند.
گاهی مشکل این نیست که زندگیات چیزی ندارد.
مشکل این است که خودت مدتهاست جایی در میان این زندگی گم شدهای.
آنقدر در نقشهای مختلف فرو رفتهای که دیگر یادت نمیآید قبل از اینکه مادر باشی، همسر باشی، دختر باشی، کارمند باشی، خانهدار باشی یا مسئول انجام هزار کار کوچک و بزرگ باشی، چه کسی بودی.
چه چیزهایی ذوقت را میآورد؟
آخرین بار کی برای چیزی هیجانزده شدی؟
کی کاری را فقط به خاطر خودت انجام دادی، نه چون لازم بود، نه چون کسی از تو انتظار داشت، نه چون باید؟
شاید برای همین است که گاهی آدم دلش میخواهد فقط برای چند ساعت از همهچیز فاصله بگیرد.
نه برای اینکه خانوادهاش را دوست ندارد.
نه برای اینکه از زندگیاش متنفر است.
فقط برای اینکه میخواهد یک بار هم که شده، کسی چیزی از او نخواهد.
کسی صدایش نکند.
کسی نپرسد «چی درست کنیم؟»، «کجاست؟»، «کی میای؟»، «بچهها چی بخورن؟»، «این کار رو انجام دادی؟»
فقط چند ساعت سکوت.
چند ساعت که بتوانی بنشینی و از خودت بپرسی:
من واقعاً چه میخواهم؟
و شاید سختترین قسمت ماجرا همین باشد.
اینکه بعد از سالها مراقبت از همه، دیگر جواب این سؤال را نمیدانی.
میدانی دیگران چه دوست دارند.
میدانی بچهها چه غذایی میخورند.
میدانی همسرت چه چیزی لازم دارد.
میدانی خانه چه چیزی کم دارد.
اما وقتی نوبت به خودت میرسد، مکث میکنی.
«من؟»
نمیدانی.
و این ندانستن، گاهی از غم هم غمگینتر است.
چون آدم میتواند برای چیزی که ندارد تلاش کند.
اما وقتی حتی نمیداند چه چیزی میخواهد، از کجا باید شروع کند؟
شاید لازم نباشد فوراً زندگیمان را عوض کنیم.
شاید لازم نباشد خانهای دیگر، شغلی دیگر، آدمی دیگر یا حتی زندگی دیگری داشته باشیم.
شاید اولین قدم فقط این باشد که دوباره خودمان را جدی بگیریم.
اگر چیزی ناراحتمان میکند، بگوییم.
اگر چیزی خوشحالمان میکند، انکارش نکنیم.
اگر خستهایم، همیشه خودمان را مجبور به ادامه دادن نکنیم.
و اگر یک روز فهمیدیم دیگر حتی حوصلهی عصبانی شدن هم نداریم، به جای اینکه بگوییم:
«چقدر بیحس شدهام.»
از خودمان بپرسیم:
«چقدر وقت است که دارم خودم را نادیده میگیرم؟»
شاید خوشحال نبودن همیشه به این معنی نباشد که زندگیمان را اشتباه ساختهایم.
گاهی فقط یعنی مدتهاست در ساختن زندگیِ دیگران آنقدر مشغول بودهایم که سهم خودمان را فراموش کردهایم.
و شاید هنوز دیر نشده باشد.
شاید قرار نیست همهچیز را خراب کنیم و از نو بسازیم.
شاید فقط باید آرامآرام، یک گوشهی کوچک از این زندگی را دوباره برای خودمان پس بگیریم.
یک علاقه.
یک رؤیا.
یک پیادهروی.
یک گفتوگوی واقعی.
یک تصمیم که فقط برای خودمان گرفتهایم.
یک «نه» گفتن.
یا حتی یک «من این را میخواهم» ساده.
شاید خوشحال شدن از جایی شروع نشود که زندگیمان کامل میشود.
شاید از جایی شروع شود که بالاخره دوباره خودمان را در زندگیمان پیدا میکنیم.