
با دیدن فیلم "پترسون"، ناگهان فیلم "ژان دیلمان" شانتال آکرمن در ذهنم آمد. شاید در نگاه اول ربطی بهم نداشته باشند ولی هر دو روزمرگی زندگی انسان را نشان میدهند. اولی روزمرگی مردی که راننده اتوبوس است و دومی روزمرگی زنی بیوه... پترسون از این زندگی روزمره خوشبخت و راضی است اما ژان افسرده و غمگین. میتوان گفت که پترسون این نوع زندگی را خودش انتخاب کرده اما به ژان دیلمان این روزمرگی با فوت همسرش به او القا شده و انتخابی در آن نیست.
صحنه ها و نشانه ها در فیلم پترسون به گونه ای نشان داده میشوند که این روزمرگی را پررنگ تر کند. شروع هر روز صبح با نمای تخت زن و شوهر( با بازی گلشیفته فراهانی و آدام درایور)، سلام و احوال پرسی هر روز همکارش با او و پرسیدن سوال های یکسان، رفتن شبانه او به یک کلاب ثابت در ساعتی مشخص، تکرار نمای کبریت آبی اوهایو، حتی وقتی شعر میسراید با تکرار مصرع های قبلی، نوشتنش را شروع میکند، یا وقتی همسرش خواب میبیند دوقلو دارند، چشمش دنبال پیدا کردن مکرر دوقلوهاست. این روزمرگی برایش جذاب و به آن عادت کرده است. گویی از اول نافش را با تکرار بریده بودند که اسمش با شهر محل زندگیاش و مقصد خط اتوبوسی که کار میکند و حتی کتاب شعری که به آن علاقه دارد، یکی است. حتی لورا، همسرش، این سبک زندگی را با آغوش باز پذیرفته و دکور خانه را نیز فقط با رنگ سیاه و سفید چیده و این ترکیب رنگ در تمام وسایل خانه و لباس هایش نمود پیدا میکند و تکرار میشود تا جایی که کاپ کیک ها و گیتارش هم همین رنگ را به خود میگیرند.

جیم جارموش با مهارت خاصی زندگی روزمره و عادی یک زوج را شاعرانه، عاشقانه، پر از آرامش و جذاب به تصویر میکشد، اتفاقی که کمتر در دنیای این روزهای سینما پیش میآید. این فیلم در بخش مسابقه شصت و نهمین جشنواره فیلم کن حضور داشت.
پیج اینستاگرام :
@film.with.bita