لئون عزیرم، کلمه ها در سرم رژه می روند. باید بنویسم. این تنها راه نجات من است. نوشتن من را به این دنیا متصل می کند. نمیدانم چرا تنها زمانی که تو را مخاطب قرار می دهم، می توانم بنویسم. تلاش های زیادی برای نوشتن کردم اما تنها زمانی که "تصور می کنم" که تو می خوانی، می توانم بنویسم. زمانی که تصور میکنم مخاطب نوشته هایم تو هستی از روبرو شدن با افکارم نمیترسم. تو را تصور می کنم که روبرویم نشسته ای و با تو حرف می زنم و میدانم تصور حضورت به من کمک می کند تا بتوانم هر چیز ترسناکی که به ذهنم می آید را تبدیل به جمله کنم. انگار تصور بودنت به ذهنم انسجام می دهد تا دچار فروپاشی نشوم.
هر زمان که اضطراب ها مرا از پا در می آورند و از شدت درماندگی درون خودم مچاله می شوم، چند آغوش بسیار امنی که از تو دارم در ذهنم مرور میکنم. مهم نیست کجا و چه ساعتی باشد، در جمع باشم یا تنها. به گوشه ای می خزم، چشمانم را میبندم، آن آغوش های امن و جادویی را در سرم تکرار میکنم. چند نفس عمیق می کشم و با خودم دو جمله از تو را تکرار می کنم " من هستم"، " نمیزارم این اتفاق بیفته". مهم نیست حتی باشی یا نباشی. مهم نیست تاریخ انقضای این جمله ها رسیده است یا نه . من در زندگیم هرگز این جمله ها را نشنیده بودم و صرف شنیدنشان برایم شفا بخش بوده. این ها در من ریشه دوانده و مرا سرپا نگه داشته است. همین چند تصویر و همین دو جمله مرا برای مواجهه و مقابله با بالا و پایین های زندگی توانمند کرده است.
میدانم که تصویری که از تو در ذهنم خلق کرده ام، با واقعیت متفاوت است. می دانم این میل و گرایشم به اینکه تو را ابرانسان تصور کنم و بسیار بی نقص تر از یک انسان معمولی متصور می شوم، آرزو و خیال من است برای بودن چنین انسانی. اگرچه برای زندگی من چنین فردی بوده ای ، اما می دانم در دنیای واقعی و زندگی شخصی ات تو هم شکنندگی ها و آسیب پذیری هایی داری. خوب میدانم هیچ یک از ما رویین تن نیستیم و اساسا نیازی هم به رویین تن بودن برای زندگی کردن نیست. اما در ناامنی که من هرلحظه درون خودم زندگی میکنم نیاز دارم تا فردی را رویین تن تصور کنم و با این خیال با ترس های زندگی ام روبرو شوم.
من در کمال ارتباط و اتصال با واقعیت زندگی، برای ادامه دادن آن نیاز دارم تا به این دنیای خیالی که تو در آن جا روبرویم نشسته ای و مرا می شنوی پناه ببرم. هرگاه تاب زندگی واقعی را نداشته باشم، به این دنیای خیالی که تو مخاطب من هستی پناه می آورم و با تو گفتگو میکنم. از هرچیزی که در سیاهچاله ذهنم بگذرد.
هرگز نمیخواهم بفهمم که این نامه ها را می خوانی یا نه. تنها میخواهم اینجا را بشناسی و من تصور کنم که میخوانی. همین برای من کافی است.
