معمولا اکثر شب ها، از ساعت ۱۰ ، ۱۱ ببعد، با هم حرف میزدیم تا خوابمون میبرد. هنوزم این تایم مخصوص حرفهای من و توا. ولی خب تو نیستی و من توی سرم شروع میکنم به حرف زدن باهات یا نامه نوشتن برات. الان یک ماهه که دیگه سعدی میخونم این تایم رو و بیت های قشنگش رو حفظ میکنم.
ببین رفیق انقدر توی من جوونه زدی که هم وقتی بودی منو به جلو هل میدادی، هم وقتی نیستی در من ادامه داری.
دگر به هر چه تو گویی مخالفت نکنم
که بی تو عیش میسر نمیشود ما را